رود گولیت
او در سال 1987 نخستین شاه‌ماهی بزرگی بود که با 7 میلیون یورو به تور برلوسکنی می‌افتاد. گولیت در هارلم، فاینورد و آیندهوون برای خودش نامی دست‌و‌پا کرده و مرد سال فوتبال اروپا و دنیا شده بود. گولیت در 6 سال همراهی‌اش با میلان 12 عنوان قهرمانی را از آن خود کرد و در سال 1993 به صورت قرضی روانه سمپدوریا شد. این بازیکن سورینامی‌تبار در سال 1994 به میلان بازگشت و در نهایت در لیگ برتر و با پیراهن چلسی کفش‌هایش را برای همیشه آویخت.
مارکو فان‌باستن
او در 133 بازی 128 بار برای آژاکس گلزنی کرد و به دنبال آن در سال 1987 راه میلان را در پیش گرفت. در ایتالیا هم یکی پس از دیگری دروازه حریفان را باز می‌کرد (90 گل در 147 بازی). همانجا بود که نامش را به عنوان یکی از بهترین تمام‌کننده‌های تاریخ فوتبال به ثبت رساند. آسیب‌دیدگی‌های پی در پی موجب شد مارکو به شکلی سراسر تراژیک در حالی که تنها 28 سال سن داشت، فوتبال را برای همیشه کنار بگذارد.
فرانک رایکارد
او در آژاکس از مدتی پیش ستاره بود. در سال 1987 به صورت قرضی راهی رئال ساراگوسا در اسپانیا شد و در خارج از هلند علاقه‌مندانی را برای خودش پیدا کرد. قهرمانی با نارنجی‌ها در یورو 88 همراه با ارائه نمایش‌هایی درخشان موجب شد سیلویو برلوسکنی او را با خود به ایتالیا ببرد و با قرار دادنش کنار رود گولیت و مارکو فان‌باستن، مثلثی فراموش‌ناشدنی را در تاریخ باشگاه میلان و فوتبال جهان بسازد. آریگو ساچی، مربی وقت روسونری، از رایکارد یکی از بهترین بازیکنان مرکز خط میانی تاریخ فوتبال را ساخت.