اشتانگه: من نگران بلان هستم

همه چیز برای فرانسوی‌ها هنوز همانقدر وحشتناک است که در سراسر تابستان بود. یک شکست وحشتناک دیگر برای خروس‌ها به ثبت رسید. اما آنچه ماجرا را وحشتناک‌تر می‌کند این است که این شکست در نخستین‌بازی رسمی آبی‌ها در راه صعود به جام ملت‌های 2012 اوکراین – لهستان و در استاددوفرانس رخ داد آن هم در مقابل تیم ظاهرا بی‌آزاری به نام «بلاروس».روس‌های سفید، بلان و شاگردانش را روسیاه کردند. تا یک ماه پیش همه فکر می‌کردند اسطوره محبوب‌شان در قامت یک مربی جوان انقلابی، تحولی بزرگ در فوتبال ملی بحران‌زده فرانسه به وجود آورد اما ظاهرا تنها تحولی که ایجاد کرده، تغییر شرایط از بد به بدتر بوده است. بلان با بایکوت ستاره‌های بی‌انضباط تیم ملی در جام جهانی فاجعه‌آمیز 2010 کارش را با تیمی آغاز کرد که با عناوین آنچنانی مثل «تیم فردا» و «آبی‌های تازه» قرار بود همه آلام و دردهای فوتبال گل‌ها را به فراموشی بسپارد اما نه تنها چنین نشد که فرانسوی‌ها متحمل یکی از بدترین نتایج تاریخ فوتبال‌شان شدند. از زمانی که ورزشگاه استاددوفرانس افتتاح شد و به جای ورزشگاه کهنه پارک دوپرنس قلب فوتبال ملی خروس‌ها لقب گرفت تا امروز «اکیپ تری کولور» یا «تیم سه‌رنگ» در برخی مسابقات دوستانه پایش لغزیده و در استاددوفرانس مغلوب تیم‌های کوچک‌تر از خود مثل بلژیک و لیتوانی شده است اما شکست خانگی در یک مسابقه رسمی و در برابر یک تیم واقعا کوچک مثل بلاروس فاجعه‌ای است که از پاییز سیاه 1993 یعنی زمانی که فرانسه ژرار هولیه در فاصله‌ای کوتاه متحمل 2 باخت خانگی مقابل رژیم صهیونیستی و بلغارستان شد و جام جهانی 94 را از دست داد، بی‌سابقه است. حالا دیگر استاددوفرانس پاریس، یک ورزشگاه بی‌دفاع است درست مثل پارک‌دوپرنس که حدود 2 دهه پیش به مظهر شکست فوتبال فرانسه تبدیل شده بود. پس از باخت ماه گذشته مقابل نروژ که نخستین تجربه ملی مربیگری بلان و نخستین نمایش بسیاری از ستاره‌های تازه دعوت شده به جای ملی‌پوشان یاغی با پیراهن آبی محسوب می‌شد، بسیاری از فرانسوی‌ها منتظر بودند با یک پیروزی آسان مقابل بلاروس نگون‌بختی‌ها را پشت سر بگذارند و پایان بحران را جشن بگیرند اما در تیره‌ترین روزهای سیاست فرانسه لورن بلان هم به ساقدوش مصائب دولت سارکوزی تبدیل شده است. او پس از شکست در نخستین‌بازی گروه D مقدماتی یورو 2012 می‌گوید: «ما نمی‌توانیم بگوییم بازیکنانی داریم که مي‌دانند چگونه گل بزنند. فقط همین‌قدر می‌دانیم که بازیکنانی داریم که توپ را نگه می‌دارند اما در 25 متری پایان زمین کسی را نداریم که تفاوتی ایجاد کند!» حالا تصور کنید بلان درباره تیمی صحبت می‌کند که کاپیتان جدیدش لوئی سا‌ها با 4 گل در 3مسابقه نخست لیگ‌برتر انگلستان در صدر جدول گلزنان جزیره قرار دارد. البته او به همراه لوریک رمی به‌خاطر مصدومیت بازی آینده را از دست دادند و حاتم بن‌عرفا درگیر مشکلاتی بود که در حساس‌ترین لحظات بلان را تنها گذاشت. بلان اعتراف می‌کند: «زمان دشواری است، هیچ‌چیز بر وفق مرادمان پیش نمی‌رود و ما باید با این وضع مبارزه کنیم. وقتی می‌بازی دیدن چیزهای مثبت دشوار است، حتی اگر تیمت را دوست داشته باشی. آنها باید گل می‌زدند ولی این کار را نکردند». «آقای رئیس» (لقبی که بلان از هنگام کاپیتانی فرانسه در جام‌جهانی 98 فرانسه یدک می‌کشد) تا سه‌شنبه شب وقت دارد که این مشکل روانی را حل کند اما به نظر می‌رسد او برای تقابل وسط هفته در بوسنی‌ و هرزگوین تنها‌ترین مرد اردوی خروس‌ها باشد و تنها می‌تواند به ذکر مصائب خود بپردازد و بس: «برای خط حمله باید به دنبال گزینه‌هایی دیگر باشم چون ما امشب لوریک و لوئی (ساها) را از دست دادیم که مصدومیت رمی جدی است. لوئی هم درد عمیقی در رانش احساس می‌کند و هر 2 بعید است که به بازی بوسنی برسند». در این فاجعه هیچ‌کس شاد‌تر از نیکولا آنلکا نیست که حتما حکم محرومیت 18 ماهه از بازی‌های ملی که بتازگی برایش صادر شده را در دست گرفته و از خنده روده‌بر شده است. این جمله بلان که «ما بازیکنانی داریم که نمی‌دانند چطور گل بزنند» نه تنها آنلکا که بسیاری از اهالی فوتبال در گوشه و کنار جهان را هم به خنده وا می‌دارد. آنها به یاد ناتوانی بزرگ‌ترین مهاجمان فرانسوي لیگ‌برتر، لالیگا، بوندسلیگا، سری A و لوشامپیونا در جام‌های جهانی 2002 و 2010 می‌افتند که با بهانه‌های مشابه از سوی سرمربی‌‌های وقت همراه شدند. اما دست‌کم یک نفر هست که به بلان نمی‌خندد و اتفاقا او مردی است که باید شادترین چهره این مسابقه بوده باشد. «برند اشتانگه» آخرین سرمربی تیم‌ملی آلمان‌شرقی که بلاروس را در استاد‌دوفرانس به پیروزی رساند. او که ‌یک‌چپ‌گرای واقعی است همان کسی است که در آخرین روزهای حکومت صدام سرمربیگری تیم‌ملی عراق را به دست گرفت و برای جلوگیری از حمله آمریکا و متحدانش به عراق نامه‌های سرگشاده تندی خطاب به بوش، بلر و رئیس وقت سازمان ملل نوشت. اشتانگه با عراق جنگ‌زده به تهران آمد و تیم‌ملی ایران را هم با نخستین تیم عراقی پس از پایان صدام شکست داد و همان روز پیش‌بینی کرد که عراق می‌تواند بزودی قهرمان آسیا شود. اتفاقی که 3 سال پس از رفتن او رخ داد. اشتانگه که این روزها هم دست از انتقاد از امثال اوباما و سارکوزی بر نمی‌دارد حالا فرصتی دوباره پیدا کرده تا با پیروز ساختن بلاروس کوچک در پاریس علیه سیاست‌های امپریالیسم‌ جهان صحبت کند، موضوعی که بسیار به آن علاقه دارد. اما پیرمرد سوسیالیست اهل شرق آلمان ترجیح می‌دهد به جای خندیدن به بلان که سن پسرش را دارد از او حمایت کند. واکنش او به گل پیروزی بخش دقیقه 86 «سرگئی کسیلایک» در استاددوفرانس تحقیر حریفش نیست، بلکه می‌گوید: «من به لورن بلان می‌اندیشم و فکر می‌کنم بنا به تجربه‌ای که دارم او ماموریتی محال داشته باشد تا بلکه ظرف چند هفته یک تیم‌ملی قدرتمند بسازد. من برای او نگرانم هرچند که شبی بزرگ را سپری کرده‌ام»!