افشین قطبی را در همه این روزها «زیرک» دیدیم، او حالا به جایی رسیده که بازیکنانی می‌خواهد تا برای تیم ملی «تشنه» و «گرسنه» باشند. همین چند ماه پیش بود که یکی از بزرگان فوتبال درباره قطبی می‌گفت:«من رفتم سر تمرین تیم ملی! اصلا هیچکدام از بازیکنان، قطبی را آدم هم حساب نمی‌کردند، اصلا حرفش را گوش نمی‌دهند، مطمئنم نمی‌تواند موفق باشد.» اما حالا اتفاق جدیدی را در تیم شاهدیم، تیمی که اجازه نفس کشیدن به بازیکن «سرکش» نمی‌دهد و به راحتی هم از کنار نام‌ها می‌گذرد. حالا قطبی توانسته تیم ملی را از «تهدید» برای خودش به «فرصت» برای همه تبدیل کند و به درستی هم مقابل هجمه‌ها و حمله‌ها می‌ایستد. طرفداران و مخالفان قطبی در یک مورد اشتراک نظر دارند و آن این است که بشدت دنیا را «سیاه» و «سفید» می‌بینند و برای همین هیچکدامشان ادله قابل دفاعی ندارند و هوادار را مجذوب خود نمی‌کنند. گروه اول قطبی را «امپراتور» می‌داند که حتی از نامدارترین مربیان جهان بالاتر است و گروه دیگر قطبی را «دلالی» کوچک می‌داند که حتی نباید «آنالیزور» تیم ملی باشد. مشکل قطبی خودش و «همه» هستند، خودش چون نتوانسته نسبتی درست با فوتبال ایران پیدا کند و در مواقع لزوم «پاسخگو» باشد و «همه» چون مشخص نیست انتظارات از قطبی برای چیست؟ این «همه» می‌تواند همان مردمی باشد که نمی‌دانند از فوتبال چه می‌خواهند اما قطبی را شاید دوست داشته باشند یا همان مرد کمیته فنی باشد که به هر خبرنگاری می‌گوید:«چنان آشی برای قطبی پخته‌ام که حالش را ببرد، کاری می‌کنم که دیگر هوس نکند پایش را به ایران بگذارد. او باید در همین جام ملت‌ها برای همیشه بسوزد.» به نظر شما در چنین فضای مسمومی باید دل به چه خوش کرد؟ کاش می‌شد نوشت چه اتفاقاتی در پشت‌پرده می‌افتد!
قطبی فوتبال نمی‌فهمد! قطبی آنالیزور بوده! قطبی دلال است! قطبی دروغگو است! قطبی رویافروش است! قطبی سیاهکار است! قطبی مربیگری بلد نیست! قطبی را باید کشت! قطبی را باید له کرد! قطبی در این مقطع به درد تیم ملی نمی‌خورد! با قطبی در جام ملت‌ها موفق نیستیم!... همه اینها واکنش مخالفان به حضور قطبی است، در نقد افشین قطبی نکته مهم این است که اصلا نباید مسائل «فنی» را بررسی کرد، کمتر پیش آمده که رسانه‌های ایرانی بخواهند «کارنامه» را مورد نقد قرار دهند که شاید ده‌ها «خطا» را بتوان در آن شاهد بود. شاید علی دایی -که او هم چندان میانه خوبی با قطبی ندارد- بهتر این جنس از اظهارنظرها را درک کند، اظهارنظرهایی که واکنش به گلزنی‌های مداوم علی دایی بود: دایی بلد نیست دریبل بزند! دایی خوش شانس است! دایی فقط به تیم‌های کوچک گل می‌زند!... گویی بازیکنان تمام حرفه‌ای کره، ژاپن و... اصلا دوست نداشتند به چنین جایگاهی برسند! سرمربی تیم ملی در همه این روزها به جای اینکه از «تیم ملی» دفاع کند، از خودش دفاع کرد، از اینکه چرا به سفر می‌رود؟ از اینکه چرا در فلان جا ظاهر شده است؟ از اینکه چرا عکس گرفته؟ از اینکه چرا در آفریقا‌ی‌جنوبی به تک‌تک خبرنگاران زنگ نزد تا حضورش را با آنها چک کند؟
اول خرداد پارسال تا نیمه شهریور امسال تیم ملی 18 بازی انجام داده است، جالب اینجاست که نخستین بازی قطبی با تیم ملی مقابل همین «چین» بوده است! از آن روز تا امروز تیم ملی «متفاوت» شده است، اصلا جنس بازی‌اش فرق کرده، جنس تیم ملی تفاوت یافته است. کاملا مشخص است که تیم ملی به «شخصیتی» رسیده است که می‌داند چه می‌خواهد و می‌داند که چه کند. انگار این تیم ملی ما می‌بیند و می‌شنود! نیمکت ذخیره‌های تیم ملی «صدا» ندارد و مردانی دارد که 90 دقیقه می‌دوند. صدای اعتراضی شنیده نمی‌شود!
اینها عجیب است! واقعا در این روزها بعید است! اما ما – نویسندگان منتقد- چشم‌هایمان باز است و از کنار کوچک‌ترین اتفاقات به سادگی نمی‌گذریم. برای ما کنش‌ها و واکنش‌ها مهم است و به دقت «جنس» تیم ملی و «نحوه» بازی را بررسی می‌کنیم و برایش حرف می‌زنیم. بازی با کره مطمئنا می‌تواند بهتر عیار فوتبال ایرانی و بازیکنانش را مشخص کند و البته میزان «کارآیی» قطبی را روشن سازد. این تیم ملی هنوز جا دارد چراکه کاملا مشخص است از فوتبال تنها «پیروزی» می‌خواهد و کاملا برای پیروزی‌هایش نقشه دارد و البته برای بازی هدف دارد، آیا می‌توان به این «ایده» کمک کرد؟ آیا می‌توان کمی «خوشبین» بود؟ پاسخ مطمئنا
با شماست!