کمیته داوران همیشه سعی داشته است از داورانی در بازی‌های لیگ استفاده کند که انتقادات کمتری متوجه ساختار فدراسیون فوتبال شود. در دوره‌های گذشته مسؤولان این کمیته تلاش داشتند از داورانی استفاده کنند که در آستانه سن بازنشستگی به سر می‌برند تا از یک سو از اعتبار و معروفیت آنها استفاده کرده باشند و از سوی دیگر اطمینان خاطری را به تماشاگران تحمیل کنند که آنها تنها سرمایه‌های ما هستند. اما زیاده روی در این موضوع موجب شد که حتی در سه دوره گذشته با بستن زانوبند به پای فریدون اصفهانیان که دچار آسیب‌دیدگی شده بود، او را وارد زمین مسابقه کنند. این کار فقط سبب فرصت‌سوزی برای داوران جوان ما می‌شد. امتیاز مسعود عنایت، رئیس کمیته داوران نسبت به روسای سابق این است که سعی کرد داوران جوان را از طریق پخش زنده به افکار عمومی معرفی کند. نتیجه اینکه سعید مظفری‌زاده، یدالله جهانبازی، علیرضا فغانی و تورج حق‌وردی از این طریق به واسطه این برنامه‌ها به ایران و آسیا معرفی شدند. این داوران هم‌اکنون در لیست داوران نخبه آسیا قرار دارند. یکی از نکات جالب توجه مربوط به بحث داوری در این دوره از لیگ برتر این است که اشتباهات داوری بیشتر از ناحیه داوران قدیمی صورت گرفته و داوران جدید و جوان مرتکب اشتباهات کمتری شده‌اند. موضوع ندیدن هند حمودی در بازی مس کرمان و پرسپولیس باعث شد که تفکر سپردن قضاوت داربی به یک داور ایرانی حداقل برای یک فصل مسکوت بماند. نگرفتن پنالتی برای تیم استقلال و پرسپولیس از مواردی بود که در نهایت مشکلاتی را برای کمیته داوران ایجاد کرد. نکته قابل تامل دیگر مربوط می‌شود به ساختار کمیته داوران؛ از حیث ساختاری کمیته داوران نتوانسته است که بر اساس استانداردهای خود و حتی به گونه‌ای که در اساسنامه این کمیته تعریف شده، شکل بگیرد. وجود یک نفر رئیس و نایب‌رئیس و سه نفر عضو ترکیبی در کمیته داوران مشخص شده اما این موضوع هیچ‌گاه رنگ واقعیت به خود نگرفته است. اخیرا هم شاهد بودیم که بهروان و خوشخوان به این جمع اضافه شدند که پس از آن دیدیم در نخستین گام منوچهر نظری از این کمیته استعفا داد تا مشخص شود جامعه داوری با یکدیگر تفاهم ندارند. انتقاد از مسعود عنایت برای سفرهای طولانی به خارج از کشور به این دلیل صحیح است که در کشور ما رئیس کمیته داوران وقتی تفکرات خود را به کمیته داوران می‌دهد باید این تفکرات را به مرحله اجرا درآورد اما وقتی برای یک کار اجرایی عنایت حضور فیزیکی ندارد، طبیعی است که مورد انتقاد قرار بگیرد. امسال داوری‌ها برخلاف سال گذشته دچار فراز و نشیب‌‌های فراوانی بوده است. هرچند برخی از تیم‌ها باخت‌های موجه خود را به گردن داوران می‌اندازند اما به‌طور قطع داوری‌ها نیز در مجموع دارای کاستی‌هایی است که ناشی از جایگیری نامناسب داوران، عدم هماهنگی بین داور و کمک داور، بالا بودن وزن برخی از داوران و در واقع نداشتن شهامت برای گرفتن تصمیمات بزرگ است. در ایران برگزاری کلاس‌های آموزشی برای داوران، همیشه توسط مسؤولان کمیته داوران هماهنگ می‌شود که همین سبب می‌شود داوران براساس ذائقه رئیس‌شان سوت بزنند. توجیه رئیس کمیته داوران در عدم دعوت از دیگر مدرسین این است که برای آنها در آمفی تئاتر کمیته ملی المپیک صندلی کافی نداریم که این توجیه غیرمنطقی است. البته علاوه بر فقدان دوره‌های آموزشی چندین دلیل دیگر هم باعث اعتراض تیم‌ها است؛ قد کوتاه برخی داوران، نشان دادن چهره عبوس، فیگورهای نامناسب و البته نداشتن ادبیات مناسب برای حرف زدن از جمله مواردی است که بازیکنان را عصبی می‌کند. به‌طور مثال گفته می‌شود «جلیس ویسه» داور فرانسوی وقتی در خلال بازی‌های جام ملت‌های اروپا دچار مشکل شد یکی از تماشاگران قصد داشت او را مورد ضرب وشتم قرار دهد اما زمانی‌که این تماشاگر به سوی ویسه می‌دود در یک متری او متوقف می‌شود و فقط در چشم‌هاي ویسه نگاه می‌کند. همین مکث کوتاه این فرصت را به پلیس می‌دهد و او را دستگیر می‌کند. برخی از روانشناسان معتقد بودند، چهره زیبای «جلیس ویسه» سبب شد که تماشاگر عصبانی از ضرب وشتم او منصرف شود.