ندانم‌کاری برخی منصوبان فرهنگی یک طرف و تبعات گسترده آن طرف دیگر، که اگر قضایا فقط محدود می‌شد به ناآگاهی آنان شاید هیچ ابا نبود، چون بالاخره آنها هم با بهره‌گیری از مشاوران ذی‌صلاح می‌توانستند بعد مدتی عنان کار را به دست بگیرند و به اصطلاح هلک و هولوکی کنند و یک‌طورهایی گلیم‌شان را از آب بیرون بکشند.
اما تبعات ناگوار این دست از انتصابات فرهنگی گسترده‌تر از آن است که تصور شود، چرا که ناآگاهی مسؤولان فرهنگی فقط به حیطه کاری خودشان ختم نمی‌شود و اولین آسیبش درست متوجه اهل قلم است.
از بین رفتن حرمت اهل قلم یکی از تبعات این دست انتصاب‌ها و از ناگوارترین آنهاست چرا که از این آب گل‌آلود غالباً کسانی ماهی می‌گیرند که ماهیت درست و به قاعده‌ای در عرصه ادبیات ندارند اما چون شخص شخیص منصوب‌شدگان آگاهی چندانی در چند و چون کار خود ندارند به‌زودی گوی و میدان را به آنها وا می‌گذارند و چنین می‌شود که آدم‌هایی با بنیه‌های نیم‌بند ادبی می‌شوند تصمیم‌گیرنده و ناگاه سر و کله دیگر و دیگرانی پیدا می‌شود که رگ خواب حضرات منصوب شده را خوب بلدند و می‌دانند از امکانات سهل‌الوصول چطور سوءاستفاده کنند و خدا نکند که دم و دم اینها به اینجا و آنجا نیز به نوعی مستقیم یا غیرمستقیم بند باشد که دیگر نور علی نور است. چون در این حال مسؤولان زیر سایه نام‌ها حسابی زه می‌زنند و از آنجا که فکر می‌کنند جنابانشان لابد تخم دوزرده کرده‌اند، وامی‌دهند و اینان هم می‌شوند میداندار افاضات بی‌بدیل که هر‌طور دلشان می‌خواهند شلتاق ادبی کنند!
بدیهی است که در چنین بلبشویی که سنگ رو سنگ بند نمی‌شود تمام امکانات از مجرای رابطه‌ها می‌گذرد و در این حال نباید تعجب کرد که ناگاه فلان و بهمان نویسندگان خوش رابطه بتوانند بر بلندای قله مصنوع اشتهار بر شیپور منیت کاذب خود بدمند و به زودی آنچنان مست از نخوت اشتهار کاذب شوند که تمام معیارهای اخلاقی و انسانی را به آسانی زیر پا گذارند و کسی هم نباشد به جنابانشان بگوید بالا چشمتان ابرو!
جالب‌ترین قسمت ماجرا اینکه این دست از خوش‌رابطگان از آیین دوزیستان، هم در خشکی و هم در آب خوب سوءاستفاده می‌کنند! به وقتش هم خوب بلدند از انبان بی‌دریغ مسؤولان منصوب شده، تا نهایت شکم سیری، تناول کنند و هم به وقت مصلحت اینجا و آنجا آروغ‌های ادبی بزنند و هیچ باک هم نداشته باشند که گاه به ایما و اشاره حتی موقعیت مسؤولانی را که روز و روزگاری ششدانگ مورد التفاتشان قرار داده‌اند، زیر سؤال ببرند!
این دست از مدعیان ادبیات که غالبا از زور شکم سیری سرنا را از ته گشادش می‌زنند فکر می‌کنند در جامعه ادبی هیچ‌کس متوجه احوالشان نیست. غافل از اینکه بسیار چشم‌ها و گوش‌های هوشیار دقیقا تمام افاضات ادبی‌شان را جزء به جزء زیر نظر دارند و شاهدند که اینان گاه چنان در بوق دموکراسی ادبی می‌دمند و دیگران را پند و اندرز می‌دهند که به نظر می‌آید حتی فلان جناح مدعی مثلاً روشنفکری به آسانی در دام اظهار لحیه‌های روشنفکرانه‌شان افتاده‌اند و شده‌اند بلندگوی افاضات بی‌بدیلشان و مضحک‌تر از همه اینکه این دست از مدعیان به‌زودی ماهیت کارشان را ظاهراً چنان فراموش می‌کنند که برای خوشامد این و آن جناح، پندهای ادبی صادر می‌کنند و حتی دیگر نویسندگان را از چیزهایی برحذر می‌دارند که خودشان هنوز که هنوز است تا بن دندان غرقه در‌آنند!
ابراهیم حاتمی‌کیا:
دعا کنید «حاتمی‌کیا»ی
12 سال پیش را پیدا کنم
گروه‌فرهنگ‌و‌هنر:
ابراهیم حاتمی‌کیا به دنبال برگزیده‌شدن «آژانس‌شیشه‌ای» در نظرسنجی فارس به عنوان بهترین فیلم 30 سال سینمای پس از انقلاب، نوشت: «دعا کنید که بشه «حاتمی‌کیا»ی دوازده سال پیش را پیدا کنم». در بخشی از این یادداشت کوتاه حاتمی‌کیا، نوشته است: «خوش‌خبر باشین که جمعه شب غمگین ما رو شاد کردین. دعا کنید که بشه «حاتمی‌کیا»ی 12 سال پیش را پیدا کنم و بهش تبریک بگم که احوالش چنین رتبه‌ای بین اهالی سینما و هنر پیدا کرده و اگر هم پیداش نکردم، لااقل به «پرویز پرستویی» خبر بدم که برق چشماش تو «آژانس شیشه‌ای» همچنان توی حافظه خبرگان سینما حک شده».
حاتمی‌کیا در ادامه نوشته است: «آژانس شیشه‌ای» محصول زمانشه و چشم‌های بیدار و هراسان اون دوران.» او نوشته: «این روزها چشمم پف کرده، تنم کرخته، یک جورهایی، خودم را گروگان گرفتم و منتظر هستم یکی بیاد و شیشه منو بشکنه.» کارگردان «آژانس شیشه‌ای» نوشته: «از فیلم‌هایی که رتبه گرفتیم، میشه فهمید که کاربلدهای سینما، دلشون برای سینمای جدی و دلی تنگ شده».