صدای رعد و برق او را بیشتر می‌ترساند، با شنیدن زوزه باد در کانال کولر، سرش را زیرلحاف کرسی فرو برد، زیر لب می‌گفت: ای کاش «ثریا»، هم اتاقی‌اش، به شهرستان نرفته بود و او را تنها نمی‌گذاشت.
می‌دانست ثریا از هیچ چیز نمی‌ترسد جز سرماخوردگی و تب شدید، یکی از پاهایش در دوران کودکی با تب تشنج‌آور معلول شده بود و می‌لنگید.
شعرهای روی شیشه
بارش تند باران ناگهان قطع شد و همه جا آرام گرفت. وقتی روبه‌روی شیشه‌های بخار گرفته پنجره ایستاد، شعرهایی نوشت. به یاد شاهین افتاد، مدتی می‌شد دلباخته این پسر بود و قول و قرار خواستگاری میان خانواده‌ها گذاشته شده بود.
ساعت 9 شب بود، به سمت تلویزیون رفت تا آن را روشن کند، با بلند شدن صدای زنگ‌خانه و شکسته شدن سکوت خانه قدیمی، از ترس قدمی به عقب گذاشت. وقتی آیفون را برداشت شادی به چهره‌اش نشست و ...
یک جنایت
صبح تمیزی بود، کارآگاه دیبا پشت فرمان خودرویش نشسته و به سمت اداره آگاهی می‌رفت، با شنیدن صدای زنگ موبایلش در گوشه‌ای پارک کرد:
- بله، جانم.
- ستوان یوسفی هستم از مرکز پیام جنایی.
با بی‌حوصلگی گفت:
- اول صبح مارو باش، باز یک خبر بد!
باید هرچه زودتر به 30متری جی می‌رفت، ساعت 9 صبح بود که وارد کوچه باریکی شد، جنایت در یکی از خانه‌های قدیمی آنجا رخ داده بود، هنوز اهالی محل خبردار نشده بودند و جز ماموران کلانتری کسی در آنجا نبود.
کارآگاه دیبا از اینکه هنوز ماموران بررسی و نمونه‌برداری از صحنه قتل به آنجا نرسیده و محل جنایت دست نخورده است، راضی بود.
وقتی در برابر در کوچک طوسی رنگ ایستاد، با دقت نمای آجری ساختمان و دیوارهای کوتاه آن را نگاه کرد، بخشی از شاخه‌های درخت خرمالو نیز از روی دیوار بیرون افتاده بود. داخل حیاط که شد خود را در میان 2 باغچه که از گوشه‌های دو سمت حیاط آغاز شده و دقیقا در دو طرف در آهنی با جدول کوتاهی تمام می‌شدند، دید.
ردپای گلی
راهروی باریکی از سنگفرش موزاییکی او را به پله‌های سیمانی ساختمان می‌رساند.
باید با دقت همه جای حیاط را وارسی می‌کرد، صدای گریه‌های دختری را شنید که در گوشه‌ای از ایوان نشسته بود. بالای آخرین پله ایستاد. وقتی به سمت حیاط برگشت با دقت به باغچه‌ها نگاهی انداخت، ردپایی در باغچه سمت چپ، همان جایی که درخت خرمالو قرار داشت، دیده می‌شد.
به سمت آن رفت، ردپاها شکل خاصی داشتند و نیاز بود کارشناس بررسی صحنه جرم نوع کفش و سایز آن را مشخص کند. کارآگاه دیبا فقط مسیر رد پاها را دنبال کرد، انگار کسی از روی دیوار پایین پریده و با عبور از باغچه خود را به پله‌ها رسانده و بالا رفته بود.
می‌توانست سرنخ خوبی باشد، ردپای گلی پیش از موکت سبزرنگ ایوان با گونی خیس پاک شده و بعد از آن هیچ اثری از ردپای گلی دیده نمی‌شد.
قاتل زیرکانه با پای بدون کفش داخل ساختمان اصلی شده و هنگام ترک آنجا با پوشیدن کفش‌هایش که دیگر گلی نبودند به راحتی از در خروجی بیرون رفته بود.
گریه‌های دوست
دختری با مانتو و مقنعه سیاهرنگ که شانه‌هایش کمی خیس و نمناک بود در ایوان با صدای بلند گریه می‌کرد، کارآگاه دیبا با شنیدن اسم «مریم»، لابه‌لای گریه‌های این دختر پی برد که قربانی «مریم» نام داشته است.
از در نیمه باز ورودی ساختمان داخل رفت، در گوشه راست در چوبی، چمدان مسافرتی صورتی‌رنگ به چشم می‌خورد که به خاطر خیسی، رنگش به سرخی می‌خورد.
با شنیدن صدای بی‌سیم افسر کلانتری، داخل اتاق شد، دختری جوان زیر کرسی به قتل رسیده بود.
قتل یک دختر
روی میز کرسی کتابی قرار داشت که صفحات 42 و 43 آن باز بود و خودکاری آبی لای آن به چشم می‌خورد.
در اتاق هیچ به هم ریختگی‌ای نبود، کارآگاه دیبا با این فرضیه که انگیزه قاتل سرقت نبوده است بالای سر جسد رفت؛ مریم طاقباز روی زمین افتاده بود و با وجود خون‌آلود بودن اطرافش هیچ ضربه‌ای از روبه رو به سینه، شکم یا پاهایش که زیر لحاف کرسی بود، وارد نشده بود.
چند ضربه چاقو به گردن و از دو سمت به صورتش و دیگر ضربات به کمر و از پشت به کتف‌هایش وارد شده بود. کارآگاه دیبا مطمئن شد قاتل، مریم را در یک لحظه غافلگیر کرده بود به طوری که هیچ آثار تدافعی در دستان و دیگر اندام‌های مقتول دیده نمی‌شد.
در گوشه چپ کرسی، یک چاقوی بزرگ با دسته سبز رنگ که به چاقوی سنگری معروف است و در امور نظامی مورد استفاده قرار می‌گیرد، روی زمین افتاده وکاملا خون‌آلود بود.
سروان مقدم بعد از احوالپرسی با کارآگاه گفت: دختری که روی ایوان است دوست مریم است که ساعت 30/8 صبح وقتی از شهرستان به تهران آمده با جسد روبه رو شده است.
«ثریا» می‌توانست تنها کسی باشد که رازهای پنهان مریم را در تهران می‌دانست، کارآگاه پیش از آنکه سراغ ثریا برود به اتاق‌های دیگر خانه قدیمی سرک کشید، هیچ‌چیز به هم ریخته و مرموز نبود.
در انتهای راهرو آشپزخانه‌ای قرار داشت که در وسط آن میز ناهارخوری چوبی‌ای گذاشته بودند. روی صندلی نشست، برگه صورتجلسه را روی میز گذاشت و از سروان خواست دوست مریم را نزد او راهنمایی کند.
بازجویی از دوست مریم
ثریا روی صندلی نشست، ابتدا به او دلداری داد و خواست برای دستگیری قاتل دوست صمیمی‌اش اگر اطلاعاتی دارد، در اختیارش بگذارد.
چه کسانی به این خانه رفت و آمد دارند؟
فقط من و مریم. از وقتی به تهران آمده‌ایم در اینجا زندگی می‌کنیم، ما هم‌دانشگاهی هستیم.
دوستانتان به این خانه نمی‌آمدند؟
پدر مریم قول گرفته بود که این خانه پاتوق دوستانمان نشود، هیچ‌کس اینجا نمی‌آمد، حتی آدرس خانه را نداشتند. جز یک نامرد چشم سفید!
یعنی چه کسی؟
حدود پنج ماهی می‌شود که مریم با پسری به نام «شاهین» آشنا شده بود، او برادر یکی از دوستان قدیمی من در شهرمان است که یک بار امانتی‌ای از خانواده‌ام به اینجا آورد، البته هیچگاه اجازه وارد شدن به داخل خانه را نداشت.
می‌دانی کجاست؟
شاهین یک‌سال پیش در رشته کامپیوتر فارغ‌التحصیل شده و در تهران با درجه ستوان دومی، سرباز است. از وقتی مریم را دید دیگر دست‌بردار نبود، حتی قرار خواستگاری گذاشته بودند.
مریم به او علاقه داشت؟
ابتدا نه! اما شاهین سمج‌بازی کرد تا اینکه دل مریم را به دست آورد، بارها به او تذکر داده بودم مراقب باشد، نمی‌دانم چرا نسبت به دوست برادرم حس خوبی نداشتم.
یعنی قاتل، شاهین است؟
هیچ‌کس از تنهایی مریم اطلاع نداشت جز شاهین!
آخرین بار کی با مریم تماس داشتی؟
تلفن خانه قطع است. مریم دیروز عصر از تلفن کارتی به خانه‌مان در شهرستان زنگ زد وقتی پرسید هوا آنجا چطور است و گفتم آفتابیه، آهی کشید، فهمیدم اینجا باران می‌بارد، او از شب‌های بارانی می‌ترسید برای اینکه غافلگیرش کنم نگفتم قرار است به تهران بیایم، صبح که رسیدم باورم نمی‌شد، به قتل رسیده بود.
به نظرت شاهین در قتل دخالتی داشته؟
نمی‌دانم، اما از مریم شنیده بودم احساس می‌کند با شاهین تفاهم ندارد و نمی‌خواهد با او ازدواج کند، انگار به او هم گفته بود.
ممکن است غریبه‌ای یا دزدی از روی دیوار پریده و دست به این قتل زده باشد؟
مریم دختر ترسویی بود، همیشه درها را سه قفله می‌کرد اگر غریبه‌ای قاتل باشد باید قفل‌ها را می‌شکست.کارآگاه دیبا مطمئن شد قاتل آشنا و میهمان خانه قدیمی بوده اما می‌خواست این را از زبان ثریا بشنود.
پوتین سربازی
دکتر فروتن با معاینه جسد اعلام کرد قتل 12 ساعت پیش رخ داده است که در آن قاتل با کینه زیاد 20 ضربه به کمر و کتف‌ها و 8 ضربه به گردن و صورت زده است و ضربه اول به گردن کار او را ساخته بود. کارآگاه دیبا از پله‌های ایوان پایین رفت و کارشناسان بررسی صحنه قتل را دید که در حال نمونه‌برداری از ردپاها هستند.مسؤول ارشد تیم پلیس بعد از بررسی صحنه گفت: اگرچه درباره اینکه قاتل پوتین سربازی با سایز احتمالی 42 تا 44 به پا داشته شکی ندارد اما یکی از ردپاها بیشتر در باغچه فرو رفته است و اثر برجای مانده روی موزاییک‌ها هم در یک جای پا برجسته‌تر است.نظر ستوان فیروز این بود که قاتل از روی دیوار و با استفاده از شاخه‌های درخت خرمالو به داخل باغچه حیاط پریده است.
کارآگاه دیبا اطلاعاتی را که تا آن زمان به دست آمده بود کنار هم قرار داد، پوتین سربازی، چاقوی سنگری که در اتاق افتاده بود، اختلاف شاهین و مریم و ... اینها می‌توانست فرضیه دخالت شاهین در جنایت را قوت ببخشد.
یکی از زنان همسایه نیز ادعا کرد جوانی را دیده که زنگ خانه پدری مریم را می‌زده اما رفتن او به داخل خانه را ندیده است.
شاید شاهین به بهانه سرکشی سراغ مریم رفته بود و با مطمئن شدن از تنهایی مقتول از روی دیوار داخل حیاط پریده و...
بازداشت یک پسر
هنوز ساعت یک ظهر نشده بود که شاهین بازداشت شد. کارآگاه در حالی که به لباس سربازی و پوتین‌های این پسر حیرت‌زده خیره شده بود پرسید:
شماره پوتین‌هایت چنده؟!
42 قربان.
کارآگاه دیبا باز به پوتین‌ها نگاهی انداخت، به جای بند سیاهرنگ مخصوص از کش‌های سیاه استفاده شده بود که نیازی به باز و بسته کردن نداشت و پوشیدن و در‌آوردن آن را خیلی ساده و راحت می‌کرد، تازه واکس خورده بود که شاید به خاطر از بین بردن آثار گل‌ها بود.
دیشب کجا بودی؟
در خانه مجردی‌ام، مثل همیشه تنها!
به مریم سرنزدی؟
نه، نه، مریم! چطور مگه.
( مشخص بود که ترسیده است.)
یک بار دیگر می‌پرسم، دیشب به در خانه مریم رفته‌ای یا نه؟
بله، اما...
اما چی؟
هر چه زنگ زدم در را باز نکرد و با نگرانی به خانه برگشتم.
چرا مریم را کشتی؟
باورم نمی‌شه! من مریم را دوست داشتم، نقشه‌های زیادی برای آینده‌مان داشتیم. می‌خواستیم با هم ازدواج کنیم.
اما همه آثار در صحنه قتل با مشخصات تو مطابقت دارد.
من قاتل نیستم و بدون حضور وکیلم دیگر حرفی نمی‌زنم.
کارآگاه دیبا، شاهین را به عنوان یکی از مظنونان بازداشت کرد تا تحقیقات بعدی حقیقت را روشن کند. بعد از این بازجویی کوتاه با دقت هر چه اتفاق افتاده بود را مرور کرد.
فردای آن روز شاهین در برابر سوال عجیب کارآگاه شوکه شد، این موضوع را هیچ کس نمی‌دانست؛ شاهین گفت ثریا پیش از آشنایی او و مریم به وی ابراز علاقه کرده بود اما شاهین او را دوست نداشته است.
تنفر قاتل
همین کافی بود تا کارآگاه دیبا، ثریا را قاتل دوستش بشناسد، این دختر وقتی دید رازش فاش شده است، گفت: من خیلی با این موضوع کنار آمده بودم، بارها نقشه قتل مریم و گرفتار کردن شاهین را کشیده اما منصرف شده بودم.شب حادثه وقتی به تهران رسیدم و شعرهای مریم برای شاهین را روی شیشه پنجره دیدم عصبانی شده و با چاقوی سنگری که پیش از آن تهیه کرده بودم به سمتش حمله بردم. بعد پوتین‌هایی به شماره پای شاهین که در نقشه‌های قبلی‌ام تهیه کرده بودم را پوشیدم و...
عروس پنهان
دلیل اول : کارآگاه دیبا وقتی به صحنه قتل رسید، دید خانه بهنام در طبقه ششم ساختمان قرار دارد و پنجره اتاق خوابش به سمت پشت‌بام خانه مهندس باز می‌شود.
وقتی کلید‌ساز در را که قفل بود باز کرد، دید هیچ کلیدی پشت در خانه نیست، پس فهمید شخص دیگری حتی در صورت خود‌کشی حضور داشته است و پس از پرتاب شدن بهنام در را بسته و از محل حادثه گریخته است.
دلیل دوم: ساعت مچی‌ای که در دست جسد دیده می‌شد روی ساعت 9و 45 دقیقه به خاطر اصابت به سطح پشت‌بام و شکستن از حرکت ایستاده بود که ساعت وقوع قتل را نشان می‌داد و این در حالی بود که پدر بهنام ادعا کرد تا ساعت 11 صبح در خانه پسرش بوده است.
پس همین مرد بود که بعد از پرت کردن پسر بیهوش خود و قتل او، خانه را ترک کرده و در را بسته، آن را قفل کرده و رفته است.
در این مسابقه متاسفانه هیچ کدام از شرکت‌کنندگان نتوانسته بودند جواب صحیح ارائه بدهند و برنده‌ای نداشتيم.
این عزیزان در مسابقه شرکت کردند:
سیما بهمنی از تهران، رویا توکلی از کرج، فاطمه رستمی از شهریار، محمود توجیهی از انزلی، مجتبی فروزش از تهران، نسیم آقایی از تهران، سعید باقری از تهران، ساغر منصوری از تهران، مریم آذینی‌فر از ورامین، ناهید شمسایی از آبادان، محمد وقفی از اهواز و شمس علیزاده از تهران.