یک روز برفی «شراره» را دید، در سرمای شدید به اندازه‌ای هیجان‌زده شده بود که احساس می‌کرد تب دارد و گرما از گوش‌هایش بیرون می‌زند. دختر، آرام و با قدم‌های متین از جلوی او عبور کرد، انگار لال شده بود و نمی‌توانست حرفی بزند. می‌ترسید شراره تصور کند مزاحم خیابانی است.
در همان نگاه نخست دل باخته بود و می‌خواست هر طوری شده با این دختر که نجابت از چهره‌اش می‌بارید، پای یک سفره عقد بنشیند. روپوش شراره نشان نمی‌داد او دانش‌آموز باشد اما «علی» او را دیده بود که از دبیرستان دخترانه خارج شده است. با دور شدن شراره پاهایش سست‌تر شد، به داخل مغازه برگشت و پشت میز نشست. بارها شده بود دختری را دیده و چون در سن ازدواج بود، تصمیم گرفته بود با او آشنا شده و به خواستگاری‌اش برود اما هر بار به بن‌بست خورده بود و خیلی از مواقع این خود علی بود که پا عقب کشیده و آن دختران را شایسته زندگی ندانسته بود.
شراره خیلی متفاوت بود، نمی‌دانست باید روزها را بشمارد یا ثانیه‌ها را. دلش به شدت می‌تپید، مطمئن بود دختری که او دیده، همانی است که می‌تواند با مهر و محبت خود زندگی او را شیرین کند. باز از مغازه خارج شد و به مسیر رفت شراره زل زد، حتی سایه‌ای از او نمانده بود. می‌دانست باید روزها را بشمارد، ای کاش اگر دانش‌آموز مدرسه نبود- که نبود- از مسؤولان یا معلم‌های آنجا باشد و علی می‌توانست شرایطی برای آشنایی به وجود آورد. شب با خیال‌پردازی خوابید، صبح، زودتر از همیشه به مغازه رفت و جلوی آن ایستاد تا چهره آشنای خود را پیدا کند. همه مغازه‌داران می‌دانستند علی پسری چشم‌پاک است. یک هفته‌ای بود که علی گمشده‌ای داشت.
در حال ناامید شدن بود که ناگهان چهره آشنا از روبه‌روی مغازه‌اش گذشت. نمی‌خواست فرصت طلایی را از دست بدهد، از حجره بیرون دوید، در را قفل کرد و به راه افتاد. قدم‌هایش را تند کرد تا خیلی زود به شراره رسید. نفس نفس می‌زد، به گونه‌ای که دختر ترسید و به کناری کشید تا علی از او سبقت گرفته و عبور کند. اما مرد جوان آرام شد. وقتی به موازاتش رسید، با صدای لرزانی گفت: ببخشید خانم، به خدا مزاحم نیستم، یک هفته پیش شما را در اینجا دیدم و منتظر بودم تا باز زیارت‌تان کنم. نیت خیر دارم و همه می‌دانند پسر آرام و سر به زیری هستم.
علی با صدای گرفته‌ای گفت: ببینید، من به مغازه‌ام برمی‌گردم، فردا ساعت 10 صبح مادرم را به اینجا می‌آورم تا شما را ببیند، اگر شرایطش را داشتید، با کسی نامزد نبودید و... بیایید، خواهش می‌کنم منتظرم نگذارید. علی فرصت جواب به شراره نداد، به عقب برگشت و با قدم‌های تند به سمت مغازه‌اش رفت. ساعت 9 صبح شد، مادر علی از هیجان پسرش به وجد آمده بود، البته هر دو مطمئن نبودند شراره بیاید؛ فقط امیدوار بودند. هنوز نیم ساعتی از وقت قرار نگذشته بود که شراره با زن میانسالی وارد مغازه شد. مادر علی کلی از او تعریف کرد و مادر شراره دخترش را نجیب، قانع و مومن دانست.
مشخص شد این دختر دوره آموزشی معلمی می‌بیند و قرار است به زودی در دوره دبیرستان معلمی کند. دنیا برای علی شیرین شده بود، وقتی به خواستگاری رفتند، خيلي زود قرار ازدواج گذاشته‌شد. مادر علی به شراره علاقه زیادی داشت، آنها به عقد هم درآمدند و قرار شد زمستان سال بعد مراسم عروسی برگزار شود. علی برای روز عروسی ثانیه‌شماری می‌کرد، آخرهای پاییز بود که او خانه‌ای نقلی در نزدیکی مغازه‌اش خرید؛ خانه نوساز بود و شیک. جهیزیه شراره هم در خانه‌شان چیده شد و تنها سرما بود که باید چاره‌جویی می‌شد. تازه‌داماد، یک بخاری گازی زیبا خرید و آن را با لوله بخاری به دودکش وصل کرد و شعله‌های آبی بخاری هنگام روشن شدن را به تماشا نشست. باید در تالار بزرگی عروسی می‌گرفتند و به خانه بخت می‌رفتند. مادر علی پیش از رفتن آنها به آرایشگاه سری به خانه بخت زد و بخاری را روشن کرد تا خانه آماده پذیرایی از تازه‌عروس و داماد باشد. نیمه‌شب شده بود که علی و شراره به خانه خود رفتند، چقدر خندان و خوشحال بودند. وقتی چراغ‌ها خاموش شد، همه میهمان‌ها در خانه‌هایشان از چگونگی جشن تعریف می‌کردند و از اینکه برای ساعاتی شاد بوده‌اند، ابراز رضایت می‌کردند.
فردای آن روز، ساعت 11 صبح بود که مادر علی و شراره به در خانه آنها آمدند تا صبحانه نخست عروسی و دامادی را به آنها بدهند. هر چه در زدند خبری نشد. با نگرانی همسایه‌ها را صدا زدند تا اینکه با آمدن کلیدساز، در خانه بخت باز شد و 2 مادر دیدند که بدبخت شده‌اند.
شراره با دهانی پر از کف روی تخت افتاده بود و علی زیر پنجره اتاق دیده می‌شد، هیچ‌کدام حرکت نمی‌کردند. وقتی اورژانس از راه رسید با معاینه شراره سری از تاسف تکان داد، او تمام کرده بود اما علی که زیر پنجره افتاده بود با وجود گازگرفتگی چون هوای تازه ضعیفی از پنجره به داخل راه داشت، زنده مانده بود و به بیمارستان انتقال یافت. کارشناس گاز دست به لوله بخاری زد که کاملا سرد بود، بعد در بررسی‌های خود پی برد چون خانه نوساز بوده، نخاله‌های ساختمان در مسیر دودکش ریخته و آن را مسدود کرده بود. شراره رفت و علی با دنیایی از هم‌گسیخته زنده ماند. سال‌ها می‌گذرد و این پسر هنوز به یاد خنده‌های آخر شراره است و همیشه به خود نهیب می‌زند: ای کاش...