به کنج اتاق پناه برده احساس می‌کند غم دنیا بر شانه‌هایش سنگینی می‌کند، «چرا باید دایی اصرار کند که من با مرد دلخواه او ازدواج کنم، او که می‌داند من هیچ علاقه‌ای به این وصلت ندارم.» قطرات اشک روی گونه‌هایش را پاک کرده نگاهی به قاب عکس روی دیوار می‌کند، «می‌بینی بابا، می‌بینی مامان، درست است که بعد ازمرگ شما دایی از من سرپرستی کرده و به گردن من حق دارد، اما زندگی که معامله نیست. او می‌خواهد به خاطر جبران فداکاری‌هایی که پدر خواستگار کرده مرا مجبور به این وصلت کند. به خدا مامان اگر داداشت بیش از این اصرار کند، کاری می‌کنم که....» «دخترم این حرف‌ها را نزن، دایی خیر و مصلحت تو را می‌خواهد...» زن دایی که حرف‌های دختر جوان را شنیده، او را دلداری می‌دهد:« ببین زن‌دایی تو هم در حق من مادری کردی، از این به بعد هم باید بکنی، من که جز دایی و شما کسی رو ندارم ولی قبول کنید که هر چه سعی می‌کنم، نمی‌توانم یک رابطه عاطفی میان خودم و خواستگار جدیدم ایجاد کنم...» با صدای دلنشین عاقد همه حواس‌ها به سوی او جلب می‌شود:« وکیلم عروس خانم؟»، عروس سکوت کرده است. گویی در آن مجلس حضور ندارد. عروس رفته گل بچیند... گل بیاورد... ولی نه، نگاه عروس از پشت پنجره شیشه‌ای ساختمان به بیرون است. او به دنبال گمشده خود می‌گردد. با صدای ملتمسانه زن دایی، عروس ناخواسته بله را می‌گوید. اشک و ناله عروس که زیر توری سفید پهن شده، روی صورتش در صدای هلهله و شادی زنان و دختران گم می‌شود... یک ماه بعد در نیمه‌های شبی بهاری تازه عروس به نزدیک‌ترین کلانتری مراجعه و در حالی که خود را مضطراب نشان می‌دهد، اعلام می‌کند که شوهرش به منزل برنگشته. افسر نگهبان باتجربه با نگاهی می‌فهمد که پشت این نگاه‌ها، حادثه موج می‌زند. در یک بازجویی به این نتیجه می‌رسد او باید بداند شوهرش کجاست. از آن طرف، نیمه‌های همان شب کشف جسد مرد جوانی در محدوده کلانتری نزدیک دیگری به قاضی ویژه قتل گزارش می‌شود. خون جاری شده از جسد نشان از وقوع جنایت در چند ساعت گذشته دارد. با هماهنگی میان کلانتری‌ها و قاضی ویژه قتل مشخص می‌شود که جسد کشف شده، شوهر تازه عروس است. تازه عروس که در مقابل بازجویی‌ها همه راه‌‌ها را بسته می‌بیند، لب به اعتراف می‌گشاید:« من که از اول گفتم علاقه‌ای به شوهرم ندارم بنابراین با پسری که دوستش داشتم، تصمیم گرفتیم شوهرم را از میان برداریم.» وقتی زشتی عمل و جنایت به او تفهیم می‌شود، خود را عصبانی نشان می‌دهد: «شما مردها عاطفه ندارید! کسی که تن به ازدواج اجباری می‌دهد باید فکر عاقبت کار هم باشد.» او نمی‌خواهد غرور خود را بشکند. دایی‌اش به شعبه فراخوانده می‌شود. همین که دایی را می‌بیند، گریه امانش نمی‌دهد:«دیدی دایی جان با اصرار غیرمنطقی خود چه عاقبت وحشتناکی برای امانت خواهرت رقم زدی...» هر دو گریه می‌کنند، اما چه سود، هر دو اشتباه کرده‌اند، اشتباهی که به قیمت متلاشی شدن یک زندگی، مرگ یک جوان بی‌گناه، انتظار مرگ برای جوان دیگر و آینده‌ای تاریک برای دختر جوان تمام شد.