بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل در واشنگتن است، ظاهرا برای اینکه بخشی از عملیات مجدد مذاکرات صلح دولت اوباما باشد. ولی گفت‌وگوی فوری درباره جنگ است، آن هم در نتیجه سرمقاله بسیار بحث‌برانگیز ماهنامه آتلانتیک به قلم جفری گلدبرگ که صادقانه منطق نظامی اسرائیل و رهبران سیاسی آن را بازتولید کرده است. این منطق به نظر می‌رسد که در حال جا افتادن برای پذیرش همگانی است. به‌راستی اگر این منطق همین طور تداوم یابد و ارتش ایالات متحده اقدام ديگري علیه تجهیزات هسته‌ای ایران انجام دهد، ایالات متحده قطعا مورد سرزنش قرار خواهد گرفت و از عواقب هر حمله پیشگیرانه از سوی اسرائیل رنج خواهد برد. پس نباید خود ایالات متحده این حمله را انجام دهد؟ نباید دوستان اسرائیل در آمریکا زمینه را فراهم کنند؟
صدای این طبل باید خاموش شود و فقط پرزیدنت اوباما می‌تواند آن را خاموش کند. حمله اسرائیل به ایران، حتما به جنگ ویرانگر منطقه‌ای با پیامدهای غیرقابل پیش‌بینی جهانی سرعت می‌بخشد. ایران، سوریه نیست و این توانایی را دارد که حمله غافلگیر کننده به نیروگاه‌های هسته‌ای‌اش را بی‌درنگ تلافی کند. ایران، کشوری با ملتی ۷۰میلیونی است، فرماندهان آن، به‌واسطه 8 سال دفع حملات بی‌رحمانه عراق جنگ آموخته و ورزیده شده‌اند و توانایی جنگ طولانی و ممتد علیه منافع اسرائیل و آمریکا را دارند. ایران ارتش بزرگ مجهز با سیستم‌های جنگ افزاری ساخت روسیه، موشک‌های سطح به سطح، هواپیماهای رزمی، هواپیماهای بدون خلبان و ناو اژدر افکن سرعت بالا با قابلیت انهدام کشتی‌های جنگی دارد. سپاه زبده پاسداران انقلاب اسلامی برد دسترسی خود را از جنوب لبنان تا آمریکای جنوبی گسترش داده است و از نیروهای نظامی حزب‌الله و حماس حمایت می‌کند. آنها اسرائیل را وادار به جنگ فرسایشی در جبهه‌های متعدد خواهند کرد.اسرائیل احتمالا مجبور به توسعه عملیات نظامی خود می‌شود که لبنان را هم در برخواهد گرفت. این امر بلافاصله کل منطقه را در جنگ فرو می‌برد، احتمالا انتفاضه جدیدی در خیابان‌های اورشلیم آورده می‌شود و فشار بی‌نهایت بزرگی بر رهبران قاهره و امان وارد می‌شود تا قراردادهای صلح آمیزشان با اسرائیل را انکار کنند. اگر اسرائیل نقشه استفاده از فضای هوایی عربستان سعودی را کشیده ایران هم تهدید کرده است که به پادشاهی حمله می‌کند. ایالات متحده به سهم خود می‌تواند عقب‌نشینی نیروهایش از عراق و کاهش سربازانش در افغانستان را فراموش کند. بیشتر از ۳۰ هزار ایرانی موثر در عراق وجود دارند که آماده هستند تا دستور ایران را انجام دهند. ایران همچنین از وفاداری قابل توجه مقامات رسمی افغانستان و فرماندهان آنها بویژه در مناطق در معرض آشفتگی هرات بهره‌مند است. ایران مکررا گفته است که در صورت حمله، تنگه هرمز را می‌بندد که تقریبا ۱۷ میلیون بشکه نفت هر روز از آن عبور می‌کند و با این کار بهای نفت و ویرانی رونق مالی آمریکا افزایش می‌یابد. همه اینها می‌تواند بحران‌های جدی دیپلماتیک بین ایالات متحده به عنوان حامی اسرائیل و روسیه به عنوان حامی ایران به‌وجود بیاورد آن هم زمانی که روابط ایالات متحده-روسیه در حال گسترش است.واقعا «چتر هسته‌ای» چیست؟ آیا نبود یک ایران هسته‌ای، جلوی حزب‌الله را از حمله به اسرائیل در سال ۲۰۰۶ گرفت؟ اگر جنگ از سر گرفته شود، که خدا نکند، یک ایران هسته‌ای جلوی اسرائیل را از حمله به مقر موشک‌های حزب‌الله در لبنان می‌گیرد، مثلا بیشتر از این تصاویر «سی‌ان‌ان» درباره آپارتمان‌های مسکونی بمباران شده در بیروت؟ بیشترین موجه‌نمایی اینکه ایران بیشتر سلاح هسته‌ای را به همین دلیلی می‌خواهد که اسرائیل آن را توسعه داد: به عنوان مانعی در مقابل هجوم نیروهای نظامی دارای جنگ افزارهای عالی.
در مقاله ماهنامه آتلانتیک، گلدبرگ- در بسط سخنان یکی از سفرای اسرائیل- استدلال می‌کند که اگر ایران یک قدرت هسته‌ای بشود «کشورهای کوچک عربی حوزه خلیج فارس هیچ گزینه‌ای جز رهاکردن قلمرو آمریکا و متحدکردن خودشان با ایران ندارند.» اما فرض اینکه کشورهای حوزه خلیج فارس که مطلقا وابسته فرهنگی، تکنولوژیکی و نظامی غرب هستند، به خاطر بمب با ایران متحد خواهند شد، احمقانه است.
محمد البرادعی، رئیس مصری سابق سازمان بین‌المللی انرژی اتمی، حمله به ایران را «کاملا احمقانه» نامیده است، با این استدلال که «منطقه را تبدیل به نارنجک بزرگی می‌کند» و ایرانی‌ها «بلافاصله ساخت بمب را شروع خواهند کرد و می‌توانند روی حمایت همه کشورهای اسلامی حساب کنند.» واضح است که بمب ایرانی منجر به خسارت‌های غیرقابل جبران به عهدنامه جهانی منع تکثیر سلاح‌های اتمی، به‌علاوه تهدید اسرائیل و بغرنج‌سازی سیاست‌های خارجی آمریکا می‌شود. همه دیپلماسی‌های فاقد خشونت باید برای پیشگیری از چنین وضعیتی مورد استفاده قرار گیرند.
ولی اگر یک‌سال بعد از همین حالا، ما با ایرانی مواجه شویم که در حال عبور از چارچوب هسته‌ای است، ضرر کمتری خواهد داشت نسبت به آنچه که در هوشیاری بعد از حمله برای پیشگیری از ایران هسته‌ای با آن مواجه می‌شویم.
* از رضا اصلان و برنارد آویشائیس
نوشته شده در «اینترنشنال هرالد تریبون»