با آغاز فصل 11-2010 باشگاه‌های اروپا، 2 غول اسپانیایی شاهد تغییرات محسوسی بوده‌اند که البته شاید نسبت به فصل پیش با هزینه کمتر ولی کیفیت بالاتری این حوادث رخ داده است؛ بازیکنان مسن یا کم‌کاربرد از تیم‌ها جدا شدند و بازیکنان انرژیک‌تر جای آنها را گرفته‌اند، ضمن اینکه بالاخره آقای پرس، مدیر رئال رضایت داده و در کنار خرید بازیکنان گرانقیمت، استفاده از یک مربی بزرگ را نیز مدنظر قرار داده است. در باشگاه بزرگ کاتالونیا تغییر مدیریت باشگاه را شاهد بودیم اما رئیس جدید ترجیح داد کماکان به مربی جوان ولی پرتجربه و پرافتخار خود اعتماد کند، البته ناگفته نماند تاریخچه تیم‌های اسپانیایی بویژه رئال و بارسا پر از مربیانی است که به‌رغم افتخارات به‌دست آورده، از تیم کنار گذاشته شده‌اند. بنابراین مورینیو و گوآردیولا می‌دانند که روی چه نیمکت لرزانی نشسته‌اند.
ژوزه مادریدیو
روزی در سال 2000 که مورینیوی جوان و نامعروف بارسلونا را ترک می‌کرد تا به‌عنوان دستیار یوپ هاینکس به بنفیکا برود، شاید به انتقام از بارسا فکر می‌کرد و شاید روزی خود را در لباس مربیگری رئال مادرید می‌دید. حال پس از 10 سال این اتفاق افتاده است. مرد پرتغالی که در طول این 10 سال با تیم‌های پورتو، چلسی و اینتر گاهی برای بارسلونایی‌ها شاخ و شانه می‌کشید، اکنون آمده تا مستقیما مبارزه‌ای رودررو با کاتالان داشته باشد. شاید می‌خواهد ثابت کند که بلوگراناها قدر وی را ندانسته‌اند. هرگز قیافه مورینیو هنگامی که قهرمانی فصل پیش لیگ قهرمانان را در سانتیاگو برنابئو از بارسا گرفت فراموش نخواهیم کرد، حتی جالب‌تر از حرکات نمایشی وی به‌عنوان سرمربی چلسی بود که پس از برد در برابر بارسلونا از خود نشان داد. آقای خاص مردی انتقامجو به نظر می‌رسد زیرا از هر تیمی که با قهر جدا شده، بسیار جنگجویانه علیه آن، با تیم رقیبش بازگشته است. ژوزه با پورتو علیه بنفیکا بازگشت، با رئال برضد بارسا بازگشته و بعید نیست در آینده‌ای نه‌چندان دور همراه منچستریونایتد علیه چلسی بازگردد تا به آبراموویچ نیز خود را ثابت کند. نکته جالب درباره مورینیو این است که وی به هر تیمی که می‌خواهد برود به نوعی از پیش خود را به آنان تحمیل می‌کند و به قدری اعتماد به نفس از خود نشان می‌دهد که برخی از قبل در برابر تصمیماتش تسلیمند. اما گذشته از اتوریته ویژه‌اش با توجه به نتایج به‌دست آمده توسط وی، نمی‌توان ژوزه را در بین مربیان درجه یک حال حاضر جهان فوتبال قرار نداد و باید منتظر رئال مادرید مورینیو باشیم و رقابت جانانه آنان را با بارسلونا دنبال کنیم. مادرید این فصل در بازار نقل و انتقالات بسیار عاقلانه‌تر از سال گذشته عمل کرده و شاید حضور آقای خاص در تصمیم‌های باشگاه موثر بوده است. ژوزه با یک مشکل بزرگ روبه‌رو است: « نتیجه‌گرایی یا بازی زیبا؟»، برای پاسخ به این پرسش باید صبر کنیم و بازی‌های آینده کهکشانی‌ها را پیگیری کنیم ولی با هوش و ذکاوتی که از وی سراغ داریم، پیش‌بینی می‌شود ژوزه به‌خاطر اینکه دل هواداران مادرید را به‌دست آورد و موقعیت خود را تثبیت کند، از بازی نتیجه‌گرا به سوی تیمی تماشاگرپسند گام بردارد اما در بازی‌های حساس یا حذفی همان روش «ببر و امتیاز بگیر» را دنبال کند. در مادرید مدل 2010 دیگر رائول و گوتی نیستند. درنته نیز به هرکولس پیوسته اما بازیکنان قدرتی همانند لاسانا دیارا، محمد دیارا و گاگو حفظ شده‌اند که آدمی را به یاد هافبک‌های چلسی مورینیو می‌اندازد. چیز دیگری که ژوزه چلسی را یادآور می‌شود، دفاع مرکزی تمام‌پرتغالی رئال است یعنی په‌په و کاروالیو اما آنچه چلسی مورینیو را از رئال ژوزه جدا می‌کند وجود فانتزی باز‌هاي زياد در مادرید است. کریس رونالدو، کاکا، کریم بنزما و مسعوت اوزیل. اینان به همراه آلونسوی فرمانده و خدیرای انرژیک قسمتی از ارتش مورینیو را تشکیل می‌دهند. آیا کهکشانی‌های ژوزه به اقتدار و فتوحات بارسا پایان می‌دهند؟ آیا هواداران مادرید بازی تیم مورینیو را خواهند پسندید؟ آیا در صورت عدم موفقیت به ژوزه فرصت دوباره‌ای داده می‌شود؟ آیا همانگونه که گفته شده، ژوزه با سیستم 3-3-4 بازی خواهد کرد؟ یا... .
پپ بارسلونیا
به جرات می‌توان گفت جوان اول مربیان جهان در حال حاضر گوآردیولاست. وی با به‌دست آوردن انواع افتخارات در مدت زمانی کوتاه، خود را در بین مربیان بزرگ دنیا مطرح کرده است. برخی معتقدند بیشتر عناوین به‌دست آمده برای پپ، به دلیل وجود بازیکنان بزرگ در تیم بارسا بوده است اما در پاسخ این مدعیان باید گفت بسیاری از تیم‌ها با بازیکنان بزرگ و حتی داشتن مربیان عالی به نیمی از جام‌های وی نیز نرسیده‌اند ضمن اینکه اتفاقا، بودن بازیکنان بزرگ در یک تیم خود موجب بیشتر شدن مشکلات مربی خواهد شد. هماهنگ کردن و فرماندهی جمعی بازیکن سوپراستار آن هم برای یک مربی جوان بسیار طاقت‌فرساست و این دقیقا دلیل موفقیت گوآردیولاست. فصل گذشته قهرمانی اروپا در آخرین لحظات از چنگ پپ و شرکا بیرون آمد و آن هم توسط دشمن شماره یک بارسا یعنی ژوزه مورینیو و اکنون او به تیم رقیب آمده تا رودرروی گوآردیولا قرار بگیرد. جز رقابت فوتبالی که بین 2 مربی درخواهد گرفت باید منتظر جنگ رسانه‌ای جذاب بین این 2 نفر هم باشیم؛ مورینیو که متخصص جنگ روانی و حتی توهین به تیم‌های رقیب است و گوآردیولا که می‌خواهد ضمن خودداری از به دام افتادن در تله‌های تبلیغاتی ژوزه، وی را بی‌پاسخ نگذارد و عجب سوژه‌های داغی خواهند داشت مطبوعات! به نظر می‌رسد همانقدر که ژوزه در مادرید به دنبال بازی تماشاگرپسند و نتیجه‌گراست، باید پپ در پی بازی نتیجه‌گرای تماشگرپسند باشد، یعنی گوآردیولا با رقیبی رودررو است که تخصص خاصی در بستن بازی حریفان دارد و می‌تواند با کمترین فشار بهترین نتیجه را کسب کند، پس بارسلونای پپ هم باید کمی از بار بازی تهاجمی انتحاری خود کم کند و به نگه داشتن نتیجه بیشتر فکر کند. به نظر می‌رسد خرید خاویر ماسچرانو دقیقا در راستای همین تفکر است که بتوانند در هنگام نیاز به جای فشار آوردن بر حریفان نتیجه را نگهداری کنند و به این ترتیب تنور رقابت با افکار محافظه‌کارانه ژوزه برای پپ نیز داغ باشد. بارسلونا علاوه بر خرید ماسچرانو، دیوید ویا را پیش از این به تیم خود اضافه کرده بود اما بارسای مدل 2010 ریزش بیشتری داشته است تا رویش. زلاتان ابراهیموویچ که با مبلغی گزاف و تبلیغات فراوان به بارسا آمده بود راهی میلان شد، رافا مارکز مکزیکی به ردبولز نیویورک پیوست و الکساندر هلب که در بارسلونا کاملا ناموفق بود به بیرمنگام‌سیتی ملحق شد. برآیند کلی که از بارسلونا به‌دست می‌آید تیم ترسناکی برای رقبایش خواهد بود اما در قسمت هافبک و حمله با کمبود بازیکن بلندقد روبه‌رو است. ترکیب تیم برنده زیاد دستخوش تغییر نشده و به نظر می‌آید با توجه به مسائلی که گفته شد اسکلت اصلی تیم همان مشخصه 3-2 فصل اخیر را داشته باشد با این تفاوت که مثلث مسی – ویا – پدرو با حمایت چابی و اینیستا و در پشت سرشان ماسچرانو در برابر حریفان بزرگ ترکیب اصلی باشد. در دفاع و دروازه تغییر خاصی دیده نمی‌شود. به هر روی فصل تازه لالیگا و لیگ قهرمانان آبستن حوادث جذابی است که فوتبالدوستان را ترغیب می‌کند آنها را به‌دقت دنبال کنند، بویژه رقابت «ژوزه مادریدیو» و «پپ بارسلونیا».