اژدر درخشان:
ایران با هدایت افشین قطبی، تیم ملی چین را مغلوب کرد. اما اگر فکر می‌کنید چنین چیزی می‌تواند مهم باشد، سخت در اشتباه هستید. بردن تیم ملی چین در زمین حریف، با بازی قابل قبول اصلا مهم نیست. نکات مهم چیزهای دیگری است.
گزارشگر:
الان دیگر عراقی‌ها دشمن ایران محسوب نمی‌شوند. جز این، دولت چین یکی از متحدان دولت ایران به شمار می‌آید و همان‌طور که می‌دانید جنس چینی تمام بازارهای ایران را به تسخیر خود درآورده است. پس برای محمدرضا بالاپور از لفظ گزارشگر عراقی استفاده نمی‌کنیم. او به نظر یک گزارشگر چینی بود که دل در گرو موفقیت تیم ملی چین داشت. باور نمی‌کنید؟ پس نمونه مثالی‌اش را بخوانید.
نمونه مثالی:
تیم ملی ایران روی یک و دو عالی رضایی و غلامی به گل می‌رسد. گزارشگر چینی یک کلام درباره کار تاکتیکی انجام شده حرف نمی‌زند. مهم‌ترین حرفش این است که دروازهبان چین به خیال آفساید عکس‌العمل نشان نداد و ما به همین خاطر به گل رسیدیم. دیگر بی‌خیال دریبل محمد غلامی و تکل بستن دروازهبان چین که نزدیک بود منجر به پنالتی بشود.
چند دقیقه بعد...
بازیکن چین در موقعیت آفساید صاحب توپ می‌شود. کمک‌داور پرچم می‌زند. بازیکنان ایران می‌ایستند. بازیکن چینی توپ را روی دروازه می‌فرستد و بازیکن دیگر، آن را تبدیل به گل می‌کند. گزارشگر ابتدا سر از پا نمی‌شناسد. بعد که متوجه مردود شدن گل می‌شود، می‌گوید البته نباید از بازی تیمی فوق‌العاده چین گذشت!
بگذریم...
سایت آنلاین:
محمد غلامی از دل لیگ ایران بیرون می‌آید و بهترین بازیکن زمین است. او در نخستین بازی ملی با اعتماد به نفس بازی کرده و گل زده. کسی درباره او نمی‌نویسد، چون نه به درد مصاحبه‌های جنجال‌برانگیز می‌خورد و نه می‌شود سنگش را به سینه كوبيد و به سر تیم ملی زد. پس بهتر است برویم سراغ ضعیف‌ترین بازیکن زمین. همین می‌شود که نخستین خبری که ... آنلاین از بازی ایران- چین منتشر می‌کند، مربوط است به نیمکت‌نشینی مسعود شجاعی و ربط دادنش به لجبازی قطبی.
مجری:
پیمان یوسفی. دیگر عادت کرده‌ایم چهره او را با یک لبخند گشاد و تحمیلی بعد از بردهای تیم ملی تماشا کنیم که درباره همه‌چیز حرف می‌زند جز نتیجه بازی. برد مقابل ارمنستان توسط پیمان یوسفی، دربست مربوط شد به درخشش مهدی رحمتی. اما در این بازی که رحمتی فقط یک بار واکنش نشان داد و توپ را گرفت، پیمان یوسفی به این اشاره کرد که تیم ملی خیلی تحت فشار بود و این نشان داد که این تیم چقدر کار دارد!
روزنامه ورزشی:
تیتر اول روزنامه گل این بود: چینی بنجل. روزنامه خبر ورزشی هم در مطلبی در صفحه دوم از جریان مافیایی علیه یک بازیکن تیم ملی نوشته بود جریانی که توسط دوست قطبی هدایت می‌شود. یک آدم بدنام، شاگرد الف. ر... این جریان در کل بازیکنانی که علیه قطبی شاخ می‌شوند را با یک مطلب لای باقالی‌ها می‌فرستد. جان شما یک لحظه فکر کردیم استاد گرکانی از لای راش‌های سریال «در مسیر زاینده‌رود» در روح ما حلول کرده و قدرت افسانه‌ای‌اش را در اختیار ما گذاشته است.
یک روزنامه:
این دیگر خودافشاگری است. آیا خبر داشتید برد چین مقابل فرانسه خیلی هم مهم نبوده؟ فرانسه یک تیم بحران‌زده است که این روزها همه می‌برندش! ضمنا این چینی که با ما بازی کرد، با هدف شکست به زمین آمده. مدرک می‌خواهید؟ بفرمایید. بهنام مددی در روزنامه تهران امروز با ادله و فکت اثبات کرده جز 3 بازیکن، 8 بازیکن دیگر چینی‌ها که چیزی حدود 72 درصد ترکیب اصلی این تیم را تشکیل می‌دادند، بازیکنانی بودند که در دیدار مقابل فرانسه حتی در میان بازیکنان ذخیره هم جایی نداشتند. 7 بازیکن از 16 بازیکنی که در برابر ایران به میدان رفتند، کمتر از 10 بازی ملی را در کارنامه خود داشتند و 6بازیکن دیگر هم بین 11 تا 20 بازی ملی برای تیم ملی کشورشان انجام داده بودند. به عبارت بهتر 13بازیکن از 16 بازیکن چینی‌ها کسانی بودند که کمتر از 20بازی ملی انجام داده‌اند. 3 بازیکن دیگر هم 21، 38 و 51 بازی ملی را به نام خود ثبت کرده‌اند. بنابراین تیتر درست همان تیتر روزنامه گل است.
تكمله:
سال‌ها پیش در بحبوحه حضور تیم ملی در جام ملت‌های آسیا 2004 که شرایط مثل حالا علیه تیم ملی و سرمربی‌اش بود، یادداشتی در حمایت از برانکو ایوانکوویچ منتشر شد که مضمون مطلب، نقد جریان مخالفی بود که از زمان ایویچ وبلاژویچ و بعد از او نفس فوتبال ملی را گرفته بود. تیتر این مطلب را خیلی دوست داشتم: «فی قلوبهم مرضا...».
تاریخ همیشه در حال تکرار است؛ فی قلوبهم مرضا!