14 شهریور سالروز شهادت مظلومانه یکی از بزرگان انقلاب یعنی آيت‌الله شهید قدوسی بود؛ شهیدی که به اذعان بزرگان نظام، قدرش ناشناخته مانده است. حجت‌الاسلام و‌المسلمین روح‌الله حسینیان که سال‌ها در مدرسه حقانی توفیق شاگردی شهید قدوسی را داشته و بعدها در دادستانی انقلاب نیز همکار نزدیک وی بوده است، در مصاحبه‌ای در سال 87، در باب رابطه شهید قدوسی و حضرت امام (رضوان‌الله علیه) خاطره جالبی نقل کرده است:
«در آن زمان در قم وضع مدارس و دبیرستان‌ها [از نظر سیاسی] کمی آشفته بود. ایشان خدمت امام رسیده بودند.
امام پرسیده بودند: «آقای قدوسی! از وضع قم چه خبر؟»
آقای قدوسی جواب داده بودند: «وضع قم خوب است، به شرطی که نوه شما [سید‌حسین خمینی] بگذارد».
امام هم پرسیده بودند: «مگر او در آنجا کاری می‌کند؟»
شهید قدوسی هم گفته بودند: «بله، وضع دبیرستان‌ها را به هم می‌ریزد».
امام فرموده بودند: «همانطور که با بقیه برخورد می‌کنید، با او هم برخورد کنید».
یعنی آقای قدوسی حتی با امام هم رودربایستی نداشتند و نظرشان را مطرح می‌کردند، ولی تابع نظر امام هم بودند و گاهی نظر امام، مبنای نظری آقای قدوسی را تغییر می‌داد».
(ماهنامه شاهد یاران، شماره 38، دی‌ماه 1387، صفحه 15)
خاطرات لنکرانی از رهبری
نمایشگاه دستاوردهای تحقیقاتی نخبگان کشور بود و سید فرزانه ما ساعت‌هایی را به بازدید از این دستاوردها اختصاص داده بود. در غرفه سازمان انرژی اتمی گزارش تولید رادیوایزوتوپ‌های تشخیصی و رادیوداروها را عرض می‌کردم. گفتم: چند‌ماه پیش که تحریم‌ها جدی شد، فروش این مواد به ما را ممنوع کردند. در آن موقع برخی کشورها پیشنهاد فروش با قیمت حدود 5 برابر را به ما دادند. خدای متعال کمک کرد و با قیمتی ارزان توانستیم از دیگر منابع، نیاز فوری خود را تامین کنیم. آن کشورها دنبال این بودند که مسیرهای فرعی تامین را بر ما ببندند. 2 ماه بعد که فهمیدند ما خودمان می‌توانیم این مواد را تولید کنیم، همان کشورها پیشنهادهای زیر قیمت را آوردند تا بلکه انگیزه ما را در تولید این مواد از بین ببرند و کاری کنند که تولید این مواد دیگر برای ما صرفه اقتصادی نداشته باشد. رهبر انقلاب فرمودند: «ما هیچ‌وقت از تحریم‌ها ضرر نکرده‌ایم. اگر این خوراک آماده را از ما بگیرند، آنوقت ذهن ما به جوشش درمی‌آید و کارهای بزرگ به ثمر می‌رسد».
دانش و پژوهش، کلید پیشرفت
در بازدید از پژوهشگاه رویان، ایشان همچون یک محقق باتجربه، از زیر و بم کارها و از روند پروژه‌ها می‌پرسیدند. بعضی از محققان را به نام می‌شناختند: «آقای...! آن طرحی که 3 سال پیش می‌گفتید، الان در چه مرحله‌ای است؟» «آقای...! مشکل شما برای تولید آن مولکول حل شد؟» شرمنده می‌شدیم که ایشان با این همه مسؤولیت سنگین که برعهده دارند و این همه مسائل خرد و کلان که دنبال می‌کنند، جور ما و امثال ما را حتی در پیگیری امور اجرایی تحقیقات و ایجاد انگیزه در بین محققان متحمل می‌شوند تا فرصت‌ها نگذرد. ایشان در جمع‌بندی این بازدید چندساعته فرمودند: «کشور ما بدون حرکت در جاده گسترش دانش و گسترش پژوهش، امکان ندارد بتواند به نقطه مطلوب خودش دست پیدا کند. مخصوص کشور ما هم نیست. کلید، دانش و پژوهش است». همچنین هشدار دادند: «اصرارم بر این است که هر وقت ما برای پیشرفت علم کار می‌کنیم، این را فراموش نکنیم که علم و دین توأمانند».
زمانی که عصبانیت رهبر را دیدم!
تنها زمانی که عصبانیت رهبر انقلاب را دیدم، وقتی بود که برای شرکت در مراسم افطار اساتید از پشت حسینیه می‌آمدیم. در طول مسیر، 2 نفر از مسؤولان هر کدام گلایه‌ای از دیگری را گفتند. ایشان برآشفتند و فرمودند: «شما که برای کار خودتان مسؤولیت نگرفته‌اید. باید همت‌تان رفع مشکل کشور و خدمت به مردم باشد. این دعواها را دور بریزید. به جای آن بروید کار کنید. مبنای کارتان هم قانون باشد، نه سلایق شخصی خودتان». اهل سالوس هم گاهی نزد ایشان می‌آمدند اما ایشان بافراست می‌دیدند و راه را روشن می‌کردند. فردی آمده بود تا با حضورش در این افطاری خود را تطهیر کند. خود را به صندلی ایشان پای سفره افطار چسبانده بود. آقا پرسیدند: «آقای فلانی! جریان چیست؟» آقای فلانی دستپاچه شد و با لکنت و در عین حال اصرار، انکار می‌کرد جریانی را که آقا حتی به آن اشاره هم نکرده بودند!
ای کاش...
دوست پزشکی دارم که استادی با شهرت جهانی در رشته تخصصی خود است. به من می‌گفت: «من یک آرزو دارم و آن دیدار چهره به چهره با ایشان است. نگاه نورانی ایشان حتی از پشت صفحه تلویزیون مرا عاشق خود کرده است.» او هنوز هم با ایمیل پیگیر وعده دیدار است و من باید دنبال کنم! در اندونزی، یک دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه جاکارتا می‌گفت: «شما قدر این سید را نمی‌دانید. مثل ماهی در آب هستید. نمی‌فهمید چه نعمتی دارید.» راست می‌گفت. در هامبورگ استاد دانشگاهی در حاشیه نشستی علمی به من گفت: «گمان نکنید ایران را کار و تدبیر شماها حفظ کرده است؛ وجود این مرد را که سکاندار کشتی انقلاب شماست و هوشمندانه این کشتی را در اقیانوس‌های پرتلاطم هدایت می‌کند، دست‌کم نگیرید!» در آکرا، پایتخت غنا، عالمی دینی می‌گفت: «اگر ما مثل این مرد را داشتیم، کارهایی می‌کردیم کارستان!»