خشونت پنهان

خشونت، آنگونه که در افکار عمومی تصور می‌شود تنها محدود به پرخاشگری و تعرضات جسمی و فیزیکی نیست. بیشتر مردم کتک زدن، زخمی کردن و درگیری‌های فیزیکی را به عنوان مظهر خشونت معنا می‌کنند در حالی‌که دامنه تعریف و وجوه عینی خشونت لایه‌های گسترده‌تری از رفتار انسانی را دربر می‌گیرد؛ لایه‌های درونی آدمی که در پس کردار او پنهان می‌ماند و به شکل ناخودآگاه در ساختار زبانی خود را لو می‌دهد. به گزارش ايونا، نتایج یک پژوهش ملی نشان می‌دهد زنان ایرانی درمیان انواع 9گانه خشونت خانگی، بیشتر تحت خشونت‌های روانی و کلامی قرار دارند. 7/52 درصد از کل پاسخگویان اعلام کرده‌اند که از اول زندگی مشترک تاکنون قربانی این نوع خشونت که شامل به کارگیری کلمات رکیک و دشنام، داد و فریاد، بهانه‌گیری‌های پی در پی و... است، بوده‌اند. رتبه بعد، خشونت فیزیکی از نوع دوم است که 8/37 درصد از زنان ایرانی از اول زندگی مشترک خود آن را تجربه کرده‌اند که شامل سیلی زدن، زدن با مشت یا چیز دیگر، لگدزدن و... است. رتبه سوم با رقم 7/27 درصد متعلق به خشونت‌های ممانعت از رشد اجتماعی، فکری و آموزشی است که شامل ایجاد محدودیت از ارتباط‌های فامیلی، دوستانه و اجتماعی، ممانعت از کاریابی و اشتغال و ایجاد محدودیت در ادامه تحصیل و مشارکت در انجمن‌های اجتماعی است. 3/72 درصد از زنان اظهار کرده‌اند از اول زندگی مشترک تا کنون در معرض این نوع از خشونت همسران خود نبوده‌اند. بخش دیگری از خشونت پنهان علیه زنان، خشونت‌های جنسی و ناموسی است که شامل مجبور کردن به دیدن عکس‌ها و فیلم‌های مبتذل یا اجبار به روابط زناشویی ناخواسته یا غیرمتعارف می‌شود که با رقم 2/10 درصد رتبه پایینی را به خود اختصاص داده است. آمارهایی که ابعاد میزان وقوع خشونت خانگی را در سطح ملی نشان می‌دهد، حاکی است، 8/89 درصد زنان ایرانی گفته‌اند، در طول زندگی مشترک خود هرگز قربانی خشونت‌های جنسی و ناموسی نبوده‌اند.