شاید وقتی تروریست‌ها در ساعات پایانی روز چهارشنبه گذشته، حملات زنجیره‌ای خود را در هتل‌ها و مکان‌های معتبر شهر بمبئی هند آغاز کردند و رسانه‌ها سعی می‌کردند صدای این انفجارها را به گوش جهانیان برسانند، کمتر کسی تصور می‌کرد موج این انفجار خیلی زود دامن مسابقات کریکت در جهان را بگیرد و این ورزش را با بحرانی ناخواسته مواجه کند، اما حملات تروریستی در بمبئی هند بدون تردید تبعات گسترده‌ای برای بازی‌های کریکت در تمام جهان خواهد داشت.
حتی با برآوردهای محافظه‌کارانه باید تایید کرد که 70 درصد درآمدهای کریکت جهان در هند تولید می‌شود و حملات تروریستی اخیر به شدت میزان ریسک‌پذیری بازی‌ها در این کشور را بالا می‌برد و حتی می‌تواند به ایجاد «بحران اطمینان» در توریسم ورزشی این منطقه بینجامد.
در چنین شرایطی، تصمیم تیم کریکت انگلیس برای بازگشت به خانه و ترک هند هم می‌تواند صدمات جبران ناپذیری به رقابت‌های بین‌المللی بزند؛ اکنون حتی پای هیات کریکت هند و شرکت «نیمبوس» به عنوان شرکتی که حق پخش تلویزیونی مسابقات کریکت در هند را در اختیار دارد نیز به میان کشیده شده است که می‌تواند خسارات زیادی به آنها وارد کند.
کارشناسان صنعت بیمه ورزشی که از شرایط
پیش آمده راضی به نظر نمی‌رسند، معتقدند: کسانی که مسائل بیمه‌ای لیگ برتر کریکت هند را برنامه‌ریزی کردند همیشه تصور می‌کردند هند جامعه‌ای چندملیتی و چندفرهنگی است که برخلاف شرایط متناقض زندگی اجتماعی در این کشور، زندگی در آن مانند همه جای دیگر جهان جریانی عادی دارد. اما آنچه در روزهای گذشته برای آنها مشخص شده، این است که ناگهان هند در خط‌مقدم تروریسم قرار گرفته است!
این کارشناسان حتی پا را از انتقاد فراتر می‌گذارند و خیلی رک اظهارنظر می‌کنند که شرایط برای برگزاری تورهای ورزشی حتی در زمان لیگ قهرمانان کریکت مساعد نخواهد بود؛ قطعا در نتیجه اتفاقات اخیر، بازار بیمه نرخ درخواستی برای پوشش بازی‌ها در هند و احتمال لغو آنها را به شدت افزایش می‌دهد. جالب اینجاست که درآمدهای لیگ قهرمانان در این کشور در حدود 15 میلیون دلار برآورد می‌شده و شنیده شده که پیش‌تر یک شرکت دولتی هند موفق شده بود که در مناقصه بیمه بازی‌های لیگ قهرمانان، تنها با رقم ناچیزی نزدیک به 30 هزار دلار به پیروزی برسد که قطعا حملات اخیر شرایط را زیرو رو می‌کند. اما مسائل امنیتی تنها نگرانی بازی‌های جهانی کریکت نخواهد بود. از طرف دیگر ریسک بزرگ‌تر برای بازی‌های کریکت، شرایط آب وهوایی است، در شرایط فعلی که میزان بازی‌های کریکت افزایش پیدا کرده و درآمدخوبی از این بازی‌ها به دست می‌آید، رقابت‌ها باید در ماه‌های پررطوبت سال برگزار شود و با تغییرات آب و هوایی، مدیریت برنامه‌ریزی بازی‌ها به شدت پیچیده‌تر می‌شود، این درحالی است که شما نمی‌توانید فاکتور تروریسم را هم در برنامه‌ریزی‌های خود بگنجانید، چون نمی‌توانید آن را پیش‌بینی کنید! شاید اگر کمی به عقب برگردیم و اتفاق 11 سپتامبر سال 2001 را به یاد بیاوریم و شرایط پیش از آن را با آنچه بعدها محقق شد مقایسه کنیم، می‌توانیم به تفاوت‌های برگزاری مسابقات، از دغدغه‌های امنیتی گرفته تا سیاست‌های بیمه‌ای مسابقات پی ببریم و اکنون نیز می‌توان پیش بینی کرد که موج انفجارهایی که در پایتخت کریکت جهان اتفاق افتاده تا مدت‌ها این ورزش را گرفتار خود می‌کند.
در سال 2001 هم شاهد به تعویق افتادن مسابقات «رایدر کاپ» برای مدت یک سال بودیم که این اتفاق نزدیک به 15 میلیون پوند برای بازار لندن خسارت به همراه داشت، به همین دلیل از ابتدای سال 2002 تا به حال، تروریسم به صورت رسمی به یکی از ریسک‌هایی تبدیل شده که در فهرست شرکت‌های بیمه مسابقات اضافه شده و قوانین مربوط به خود را پیدا کرده است، هرچند سیر اتفاقاتی که افتاده نیز نشان می‌دهد این تصمیم چندان هم اشتباه نبوده است.
کارشناسان بازاریابی ورزشی و جذب اسپانسر برای این بازی‌ها با اطمینان می‌گویند که تروریسم ورزشی قطعا به شدت تحت تاثیر این اتفاقات قرار می‌گیرد و درآمدهایی که به خاطر خانه‌نشینی بسیاری از هواداران ورزشی از دست می‌رود، به شدت این ورزش‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ آنچه بیش از هر چیز دیگر دست‌اندرکاران را نگران کرده است مشکل جدیدی با عنوان «بحران اطمینان» است که البته جبران آن و تامین اطمینان برای مردم در کوتاه‌مدت بسیار مشکل خواهد بود.
در تازه‌ترین دور این مشکلات، می‌توانیم شاهد دردسرهای جدیدی میان انگلیس و هند باشیم که حتی می‌تواند به مجامع حقوقی هم کشیده شود. بند
«فورس ماژور» که در قراردادها عنوان می‌شود و دوطرف قرارداد را از مسؤولیت‌‌های حقوقی خلاص می‌کند، باید از سوی یک منبع بیطرف به تایید برسد و این مساله به پیچیدگی مسابقاتی که باید ظرف یک هفته آینده تکلیفش روشن شود اضافه می‌کند. آنچه مسلم است اینکه قطعا از این به بعد مسائل امنیتی در حاشیه مسابقات برای افزایش احساس امنیت در میان ورزشکاران شدت خواهد یافت که البته هزینه‌های برگزاری مسابقات را نیز افزایش می‌دهد، اما آنچه مورد تردید قرار دارد این است که آیا تدابیر امنیتی شدید می‌تواند حس اعتماد از دست رفته طرفداران و ورزشکاران را به آنها برگرداند؟!