در بطن دین مسیحیت شاخه‌های‌‌‌‌متفاوتی‌وجود دارند که یکی از آنها پروتستانتیسم است. پروتستان(protestant) به معنای مقرض، از فعل protester یعنی اعتراض کردن مشتق می‌شود و شاخه‌ای از دین مسیحیت است که در آن زمان به چاوشگران اصلاح طلب می‌گفتند. مارتین لوتر و توماس فن آکوئین از پایه‌گذاران مذهب پروتستان هستند. پروتستانتیسم بر این اعتقاد است که خدا همه چیز است و انسان هیچ، در این ارتباط بعضی از فلاسفه معتقدند دین پروتستان بشریت را برای پذیرش سیستم سرمایه‌داری به این دلیل آماده کرد که انسان «بندة» خدا سلطه و استثمار را نمی‌پذیرد ولی انسان «هیچ» آمادگی پذیرش هر نوع سلطه و استثماری را دارد. من این بحث را می‌گذارم بر‌عهده آنهایی‌که بر این موضوع تسلط دارند و خود می‌پردازم به انسان هیچ. برای این کار اول از همه بد نیست از یک دادستان واقعی شروع کنم. اوایل انقلاب حسین‌فکری، اردشیر لارودی، من و چند نفر دیگر از جمله ناصر احمدپور جوان، روزنامه ورزش را منتشر می‌کردیم. آقا فکری قانونی وضع کرده بود که هر کسی باید اسمش بالای مطلبی که نوشته است، باشد که اگر اتفاقی افتاد مستقیماً بیایند سر وقت خود نویسنده و دیگر مزاحم او نشوند. خدایا، نمی‌دانم استقلال با چه تیمی بازی داشت، به دلیل مشکلی، ترابپور احساسی شده بود و خوابانده بود تو گوش یک خبرنگار. در آن زمان ترابپور از زحمتکشان و عاشقان تیم استقلال بود البته با توجه به همین مساله مطلب تندی نوشتم و تیتر زدم«آقای ترابپور دست مریزاد» خدا بیامرزد آقا فکری را، با شیطنت خاصی می‌خندید و می‌گفت برای این مطلب نه تنها اسم که شماره تلفن هم لازم است.
یک ساعت بعد از توزیع زنگ زده بودند و می‌خواستند بیایند روزنامه، به آقا فکری گفتم اگر دوباره زنگ زدند آدرس‌شان را بگیر، من می‌روم پیش‌شان و همینطور هم شد. وقتی وارد بنگاه ترابپور شدم تنها نبود، ناصر حجازی هم بود. دو، سه ساعتی شیرین تا دیر وقت شب سه نفری صحبت کردیم و خیلی زود ترابپور قبول کرد کار خوبی نکرده و این یک حرکت احساسی از جانب او بوده است، ارتباطی در آن زمان به‌وجود آمد که هنوز هم اگر مراسمی است ترابپور پسر، مرا از جانب پدر دعوت می‌کند و هنوز هم پدر، گاه‌به‌گاه اشاره‌ای هم به این مطلب دارد.
اشاره به این مطلب اما دلیلش این است که من از اختصاری نوشتن اسامی خوشم نمی‌آید و به همین دلیل از «وطن‌امروز»تقاضا دارم از سانسور و اختصاری کردن اسامی در مطالبی که برای این روزنامه می‌نویسم جداً خودداری کند و اگر احتیاج به چاپ شماره تلفن، علاوه بر نام نویسنده هم هست معذوریتی بر انجام این کار از طرف من وجود ندارد.
اقامت قطبی در ایران به یک هفته می‌رسید و ما؛ امیرحسین ناصری، شروین طاهری، فرزاد حبیب‌اللهی و مهدی امیر پور از یک سفر ریکاوری 2 روزه از شمال بر می‌گشتیم. از زمان چرخیدن سوئیچ و روشن شدن ماشین تا رسیدن به تهران من و شروین سر قطبی بحث نکردیم، دعوا کردیم. برای امیرحسین موضوع دعوا مطرح نبود او دلش به حال 2 روز خوبی می‌سوخت که داشت به دعوا ختم می‌شد. فرزاد و مهدی هم از خود شمال تا تهران وارد این دعوا نشدند چون بی‌طرف بودند. یادم می‌آید در این دعوا مثالی زدم، کاریکاتوری در یکی از روزنامه‌های سیاسی غربی دیده بودم که در ارتباط با دعوت بوش برای مبارزه با تروریسم چاپ شده بود. فردی که بادکنکی به شکل شیر را باد می‌کرد، وقتی کارش تمام می‌شود از ترس شیر فرار می‌کند، به شروین گفتم شباهت و تفاوت شما با این کاریکاتور این است که شما هم شیر بادکن هستید با این تفاوت که وقتی شیر بادکنکی باد شد فرار نمی‌کنید بلکه به آن تعظیم می‌کنید و از مردم هم می‌خواهید که همین کار را بکنند. با خلائی که پول‌سالاری و نولیبرالیسم در جهان امروز به‌وجود آورده است نیاز مبرمی به الگوهای توخالی وجود دارد و در جامعه افرادی وجود دارند که متخصص ساختن این الگو‌ها هستند. در آخرین شماره قطبی نامه، پس از ترکیدن شیر تو خالی مطلبی خواندم که همه را از دم تیغ گذرانده بود. فرزاد حبیب‌اللهی را به استهزا کشیده بود و هر آنکس با هر مطلبی غیر از تعریف از شیر بادکنکی. حتی دستور هم فرموده بودند به‌جای گلاویز‌شدن با دلال‌های خونخوار بهتر است از شیر ما بنویسید. در پی این مطلب، فرزاد از هیچی در آمد و مطلبی نوشت که چاپ نشد. برخلاف تفکر لوتریانی که می‌گوید خدا همه چیز است و انسان هیچ بر خلاف ازغدی که انسان را دست خدا، چشم خدا و فکر خدا می‌نامد، شیوه نولیبرالیستی برای خدمت به پول سالاری این تفکر را در انسان به‌وجود می‌آورد که تو در مقابل دست ساخته‌ات، هیچی.
شیر ما را فرزاد و فرزاد‌ها ساختند تا در مقابل آن به هیچی گرایند. فکر کردم با مطلبی که از او چاپ نشد شاید از هیچی در آمده باشد ولی او هدیه تیتر یک را پذیرفت و با مطلب «سلام آقا شیره»! مشغول بادکردن شیر دیگری شد تا در مقابل همین شیر جدید باز هم همچنان هیچ بماند. افشین پیروانی
ده ها بازی در تیم پرسپولیس داشته است و
ده‌ها بازی در تیم ملی و به نظر من مربی کار بلدی است. افشین فوتبال را در پلی‌استیشن یاد نگرفته است، او فراوان برده است و فراوان هم باخته است.
او هم برد را می‌شناسد و هم باخت و درست به همین دلیل است که احتیاج به باد شدن ندارد، چون این‌بار هم مثل گذشته فوتبالی‌اش یا می‌برد یا می‌بازد. اما روی سخنم با فرزاد حبیب‌اللهی است، وقتی مطالب شیر‌ترکانت چاپ نمی‌شوند و فقط مطالب شیربادکنت چاپ می‌شوند، فکر نمی‌کنی در حال حرکت به‌سوی انسان هیچ هستی؟!