گروه حوادث:
مدیرکل روابط عمومی وزارت آموزش‌وپرورش در نقشه سازماندهی شده‌ای از سوی گروگانگیران، ربوده شد.
ربایندگان این مقام وزارتی، 20 ساعت وی را تحت شکنجه و بازجویی‌های مرموز قرار دادند و سپس در محله خلوتی رهایش کردند. ساعت 30 دقیقه بامداد شنبه 10 آذرماه سال جاری، وقتی احمد مرادی، مدیرکل روابط عمومی وزارت آموزش‌وپرورش سوار بر خودروی پژوی خود، خانه‌اش را در تجریش ترک کرد تا به استقبال وزیر آموزش‌وپرورش در فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) برود، ربوده شد. 20 ساعت هیچ‌کس از این مقام وزارتی اطلاعی نداشت تا اینکه خودروی مرموزی در محله خلوتی حوالی اتوبان قم توقف کرد و سرنشینان آن مردی را چشم‌بسته به بیرون از خودرو انداخته و گریختند. مرد چشم‌بسته کسی نبود جز احمد مرادی که نیمه‌جان بود و تنها توانست خود را به مسیر خودروهای عبوری برساند و با درخواست کمک بتواند خود را نجات دهد. وقتی مشخص شد که این مقام وزارتی ربوده شده بود، در جست‌وجوهای دوستان و بستگانش خودروی وی در نزدیکی خانه‌اش در حالی که سوییچ روی آن بود، پیدا شد.
«احمد مرادی» پس از بهبودی نسبی جراحاتی که در 20 ساعت اسارت از سوی ربایندگان روی بدنش به‌وجود آمده بود با مراجعه به دستگاه قضایی طرح شکایت کرد و خواستار ردیابی گروگانگیران شکنجه‌گر شد. با طرح این شکایت، تیم ویژه‌ای با توجه به اینکه ربایندگان در 20 ساعت اسارت مقام وزارتی، هیچ تماسی برای اخاذی از خانواده‌اش نگرفته بودند، انگیزه آنان را انتقامجویی یا زهر چشم گرفتن از گروگان دانستند و به اقدامات اطلاعاتی تخصصی پرداختند.
گفت‌وگو با احمد مرادی
مدیرکل روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش به سختی می‌تواند حرکت کند. وی که به‌خاطر شکنجه 20 ساعته و گرسنگی در این مدت رنجور شده است گفت‌وگوی کوتاهی با خبرنگار «وطن‌امروز» انجام داد:
از حمله آدم‌ربایان بگویید؟
هنوز زیاد از خانه‌مان دور نشده بودم که آنان با خودروی استیشنی به من حمله کردند، سه نفر بودند و از همان لحظه نخست من را به باد کتک گرفتند، حتی نتوانستم چهره‌شان را ببینم، چشم‌هایم را بسته و من را داخل خودرویشان انداختند، احساس می‌کنم خودرویم را نیز بازرسی کردند، بعد سوار شدند، سرم را زیر صندلی کردند و راه افتادیم.
کجا رفتید؟
نمی‌دانم، سرم پایین بود، در آن ساعت که همه خیابان‌ها خلوت هستند نمی‌توانستم تشخیص بدهم داخل شهر هستیم یا خارج، اما 45 دقیقه بیشتر در راه نبودیم که داخل خانه‌ای شدیم.
مطمئن هستید آنجا خانه بود؟
نمی‌دانم، من را به یک زیرزمین سرد بردند و از همان لحظه که روی زمین سرد نشستم من را کتک زدند، گاهی پچ‌پچ‌هایی بین خودشان رد و بدل می‌شد، بعد سؤال‌های عجیب و غریبی می‌پرسیدند.
انگیزه‌شان چه بود؟
مدتی است من در زمینه فساد اقتصادی گروهی تحقیق می‌کنم، تصور دارم آدم‌رباها از سوی اعضای این گروه اجیر شده بودند، البته به‌طور واضح چیزی نمی‌گفتند، تصورم این است که می‌خواستند زهرچشم بگیرند تا من ادامه ندهم.
مطمئن هستید؟
شاید چون پیش‌تر در دانشگاه آزاد بودم به‌خاطر اطلاعاتی که دارم، من را ربوده‌اند یا تعدادی از نیروهای روابط عمومی آموزش و پرورش را اخراج کرده‌ام. شاید انتقامگیری از سوی آنها بود.
چه سوالاتی از شما می‌کردند؟
سوالاتشان مبهم بود که در طرح شکایتم عنوان کرده‌ام، طوری بود که من به این سه گروه شک کنم و مطمئن نباشم.
چه برخوردی با شما داشتند؟
خیلی بد شکنجه‌ام دادند، تصور می‌کنم باید جراحی شوم. حالم خیلی بد است.
به شما غذا چه دادند؟
در 20 ساعت هیچ غذایی به من ندادند!
اجازه خواب؟
فقط نشسته بودم، نباید می‌خوابیدم.
نگذاشتند با خانواده‌تان تماس بگیرید؟
اصلا، با همه دنیا قطع ارتباط بودم.
چه لهجه‌ای داشتند؟
لهجه تهرانی و شهرستانی مخلوط بود.
از ابتدا تا انتها گروگانگیری فقط سه نفر بودند؟
بله، اما نمی‌دانم همه این سه نفر همان ربایندگانم بودند یا تغییر کرده بودند.
کسی آنها را هدایت می‌کرد؟
مطمئنم، چون تماس‌هایی داشتند که کسی به آنها خط می‌داد.
اصلا به کسی شک ندارید؟
نمی‌دانم چه بگویم، سه گروه هستند که می‌توانستند چنین رفتاری داشته باشند. این سه نفر نوچه‌های کسانی بودند که می‌خواستند از من زهرچشم بگیرند.
اجازه خواندن نماز دادند؟
خیر، مجبور بودم زیرلب زمزمه کنم.
خانواده‌تان درچه شرایطی بودند؟
بعد از آزادی شنیدم که خیلی نگران بودند. با اداره تماس گرفته بودند و همکاران برای آرام شدنشان بهانه آورده بودند که در جلسه هستم و نمی‌توانم پاسخگو باشم.
می‌خواهید آدم‌رباها دستگیر شوند؟
بله، من هیچ دشمنی ندارم مگر به‌خاطر مسائل کاری که این مساله را برایم پیش آورد.