اتفاق همیشگی، تکراری و البته حالا دیگر عادی بعد از انتشار لیست تیم ملی در مقاطع مختلف اعتراضات به جا و بیجایی است که از سوی رسانه‌ها، کارشناسان و حالا دیگر خود بازیکنان درباره عدم حضورشان در این لیست به زبان می‌آید. جدیدترین منتقد لیست افشین قطبی، شیث رضایی است، بازیکنی که هفته‌ها طول کشید تا بتواند نظر مثبت علی دایی را جلب کرده و خودش را به دایره مردان اصلی پرسپولیس برساند. او سال‌هاست ادعا دارد که بهترین مدافع حال حاضر ایران است و هیچ گاه به این سوال پاسخ نداده که چه کسی این لقب را به او اعطا کرده و براساس چه معیاری خودش را در این جایگاه رفیع قرار داده است. اعتراض او از این باب جالب توجه نشان می‌دهد که بدون شک نام او برای افشین قطبی به هیچ عنوان خاطرات خوشی را تداعی نمی‌کند و باید بپذیریم، هر مربی‌ای چه برای باشگاه و چه برای تیم ملی علایق شخصی خود را نیز به‌عنوان اهرمی موثر در انتخاب مردانش وارد می‌کند. نکته اصلی اما جای دیگری است؛ افشین قطبی مجبور است در فاصله کمتر از 5 ماه به شروع جام ملت‌ها دایره مردان مورد نظرش را هر روز محدودتر کند و در این حیطه باید پذیرفت بازیکنان خوب و قابل اعتنای لیگ برتر به مراتب بیش از لیست‌های بیست و چند نفره قطبی هستند. از یاد نبریم که روزگاری امیر قلعه‌نویی هم به‌رغم اعلام لیست‌های 50 و 60 نفره باز هم با چنین انتقاداتی مواجه می‌شد. اعتراضات برخی بازیکنان یا مطرح شدن نام آنها از سوی رسانه‌ها به‌عنوان افرادی که جزو شایسته‌های دورمانده از تیم ملی هستند مثل فرهاد مجیدی، میلاد میداوودی، سیناعشوری، شهاب گردان، ابراهیم صادقی و چند بازیکن دیگر می‌تواند
به جا باشد بویژه وقتی که دعوت نشدن آنها را به موازات دعوت شدن امثال مهرداد اولادی، ایمان مبعلی، فرزاد آشوبی، ابراهیم میرزاپور و چند نفر دیگر قرار می‌دهیم اما همان موضوع سلیقه را نباید فراموش کنیم، موضوعی که نه فقط درباره قطبی بلکه درباره هر مربی‌ای در هر نقطه جهان صدق می‌کند. در فاصله اعلام 2 لیست تیم ملی همواره لیستی از بازیکنانی که در این بازه زمانی خوش درخشیده‌اند تهیه شده و اين سوال پرسيده مي‌شود که چرا این بازیکنان نباید پیراهن تیم ملی را بر تن کنند و کسی نیست از آنها سوال کند که مگر تیم ملی چرخ و فلک پارک سر کوچه است که در هر دور عده‌ای سوار آن شوند و در دور بعدی جایشان را به اشخاص دیگری دهند. تیم ملی هر کشوری ترکیبی با 80-70 درصد بازیکنان ثابت دارد و به واسطه درخشش یک بازیکن نمی‌توان اسکلت تیم ملی را به هم ریخت بویژه برای تیم ملی ایران که بازی‌های تدارکاتی به مثابه تحفه‌ای دست نیافتنی است و کادر فنی باید در معدود بازی‌های تدارک دیده شده به هماهنگی هر چه بیشتر بازیکنان اصلی‌اش فکر کرده و كمتر فرصتی برای آزمودن بازیکن جدید دارد. از ياد نبريم هر مربی‌ای در تیم ملی از بازیکن مورد علاقه خودش استفاده می‌کرده، بازیکنی که از سوی خیلی‌ها شایستگی‌هایش مورد تایید قرار داشت و این دعوت شدن او به تیم ملی با هیچ متر و معیاری جور در نمی‌آمد. محض نمونه ستار همدانی در زمان جلال طالبی، علی اکبراستاد اسدی در زمان مایلی‌کهن، اسماعیل حلالی در زمان منصور پورحیدری، مهدی امیرآبادی، محمد علوی و ناجی بداوی در زمان برانکو و مجید غلام‌نژاد در زمان دایی را به یاد بیاورید آنها هم مردانی بودند که دعوت شدن‌شان باعث ایجاد انتقادات فراوانی شده بود و قطبی هم از این قاعده مستثنا نیست. نكته مهم اين است كه در هیچ جای دنیا نمی‌توان مربی‌ای را پیدا کرد که مردان موردنظرش برای یک باشگاه یا تیم ملی همان‌هایی باشند که رسانه‌ها و مردم می‌خواهند.