سیدبهزاد اخلاقی:
انتخابات پارلمانی در افغانستان بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری در این کشور که سال گذشته برگزار شد مهم‌ترین تحول سیاسی در افغانستان محسوب می‌شود. افغان‌ها در شرایطی خود را برای انتخابات آماده می‌کنند که بحث‌ها درباره گفت‌وگو با طالبان هنوز روی میز است و بخشی از شبه‌نظامیان نیز در قبال گرفتن امتیاز حاضرند با دولت آتش‌بس کنند. بحران سیاسی در افغانستان عملا پس از آگوست سال 2009 به پایان رسیده است و دولت مشروعيتش را در میان قبایل افزایش داده اما افغان‌ها هنوز به پارلمان خود بیش از دولت اعتماد دارند؛ اعضای پارلمانی که در انتخاب وزرای کابینه کرزی در تابستان گذشته نشان دادند می‌توانند به عنوان یک نهاد مستقل عمل کنند؛ نهادی که در برابر خواسته‌های رئیس‌جمهور ایستادگی می‌کند. اگر در کابل، پایتخت افغانستان قدم بزنید متوجه خواهید شد این شهر مملو از پوستر‌ها، پلاکاردها و تبلیغاتی است که پرتره‌هاي خندان بر آن نمایش داده شده‌اند. 664 تن در کابل برای حضور در پارلمان افغانستان اعلام آمادگی کرده‌اند. این رقم برای پایتخت افغانستان عجیب به نظر می‌رسد. زنان و مردان بسیاری 2 هفته مانده تا انتخابات با برپایی سخنرانی‌ها و میتینگ‌های انتخاباتی تلاش می‌کنند نظر رای‌دهندگان افغان را به سوی خود جلب کنند. کابل بیش از یک‌چهارم کاندیداها را در سراسر افغانستان در خود جای داده است. برای آنکه از تمام نام‌های کاندیداها در کابل مطلع شوید باید کتابی را به دست بگیرد و آن را ورق بزنید. بسیاری از شهروندان کابل علاقه‌مند به حضور در این انتخابات نیستند و سایه طالبان بر این همه‌پرسی عمومی که می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد سنگینی می‌کند. در مقام ارزش‌گذاری افغانستان امروز گام‌های موثری را در روند دموکراسی برداشته است؛ دموکراسی‌ای که در دوران حضور طالبان همانند یک رویا برای افغان‌ها بود. در واقع بسیاری از افرادی که در کابل کاندیدا شده‌اند مهاجرانی هستند که از دیگر بخش‌های این کشور به پایتخت مهاجرت کرده‌اند. نا‌آرامی کماکان زندگی مردم ولایت‌های جنوبی افغانستان را تهدید می‌کند به همین جهت سیل مهاجران به کابل امری طبیعی است که اجتناب‌ناپذیر است. برخی از کاندیداها خود را نمایندگان مناطق نا‌آرام معرفی کرده‌اند و امیدوارند همشهری‌های خود در کابل را به سوی خود جلب کنند. نا‌امنی در مناطق مرزی افغانستان موجب شده بسیاری ازکاندیدا‌ها به سوی کابل مهاجرت کرده و تنها با برپایی دفتر نمایندگی در منطقه خود به امور مردم رسیدگی کنند. برخی دولت را عامل اصلی نا‌آرامی‌ها در مناطق مرزی می‌دانند؛ مناطقی که بیشتر نمایندگان آن از سوی شبه‌نظامیان و افراد مسلح تهدید می‌شوند. انتخابات در حالی 2 هفته دیگر آغاز می‌شود که به اعتقاد برخی از کاندیداها این پول است که نماینده شهر‌ها را برخواهد گزید. بسیاری در طول جنگ چه با شوروی چه با طالبان پول‌های بسیاری را به‌دست آورده‌اند که این پول را در راه قدرت استفاده خواهند کرد. تجار در افغانستان نیز برای نزدیک شدن به نمایندگانی که امید حضور در پارلمان آنها بسیار زیاد است برنامه‌ریزی دقیقی کرده و خرج تبلیغات بسیاری از این افراد توسط تجار پرداخت می‌شود. برخی از کاندیداها تجاری هستند که به سیاست علاقه‌مند شده و برای گسترش تجارت خود به سوی پارلمان جذب شده‌اند. مصونیت پارلمانی مساله‌اي است که بسیاری از تجار به دنبال آن هستند و هر هزینه‌ای را برای به‌دست آوردن آن پرداخت خواهند کرد. بحث تقلب انتخاباتی از مسائل مهمی است که نگرانی را در بسیاری از مردم و کاندیداهای مستقل برانگیخته است. تقلب اجتناب‌ناپذیر است اما مقیاس آن برای مردم و دولت بسیار حائز اهمیت خواهد بود. کابل محل خوبی برای آزمون راستگویی دولت است؛ دولتی که برای حقانیت خود در حال مبارزه در سراسر افغانستان تلاش می‌کند خود را از هر گناهی مبرا دارد. مشروعیت انتخابات به میزان شرکت‌کنندگان و حجم تقلب وابسته است. تحلیلگران مسائل افغانستان می‌گویند انتخابات پارلمانی بدون تقلب نخواهد بود اما امیدوارند این تقلب بسیار اندک باشد. قسمت‌های جنوبی افغانستان بدون حضور حاکمان دولتی اداره می‌شود که این قسمت‌ها نماینده در پارلمان ندارند. طالبان تهدید کرده است به رای‌دهندگان حمله خواهد کرد و اجازه نخواهد داد انتخابات به صورت عادی برگزار شود. رایزنی با بخشی از شبه‌نظامیان نیز هنوز نتیجه‌ای نداده و به نظر می‌رسد وعده‌های پولی به این افراد کمتر از مقدار مورد نظر شبه‌نظامیان بوده است. فقر و فساد اداری همراه حضور اشغالگران خارجی در این کشور شرایط وخیمی را برای مردم افغانستان به وجود آورده است. انتخابات 18 سپتامبر که احتمال به تعویق افتادن آن وجود دارد آزمونی سخت برای دولت و نیروهای خارجی خواهد بود.