شش ماه پیش بود که یورگن کلینزمن هدایت بایرن مونیخ را به دست گرفت تا در این تیم تغییراتی اساسی ايجادکند. خود او در این 6 ماه چقدر تغییر کرده است؟ این پرسشی است که سرمربی بایرن مونیخ در گفت‌وگوی مفصل با مجله «ZEIT» به آن پاسخ گفته است.
آقای کلینزمن! ما پس از اردوی آماده‌سازی بایرن در دوبی با هم صحبت می‌کنیم. دوبی محل برپایی اردوی آماده‌سازی تیم شما برای نیم‌فصل رقابت‌ها بود. از این اردو راضی به نظر می‌رسید و تیم شما نیز تقریبا آسوده خاطر به نظر می‌رسد.
از آنچه در ماه‌های نخست حضورمان به آن دست یافتیم، بسیار راضی هستم. در مراحل پایانی در بوندس‌لیگا تیم غالب بودیم و در لیگ قهرمانان اروپا هم ثابت کردیم می‌توانیم در جمع برترین‌ها حاضر باشیم. این کار ساده‌ای نیست، با این حال توانستیم از پس کارهای زیادی که زمان می‌برد، بربیاییم. خوشحالیم که به هدف‌های کوتاه مدتمان نیز دست یافتیم.
منظورتان چیست؟
ما اولیور اشمیت لاین را به خدمت گرفتیم که مربی بدنساز است. او در گذشته هم در بایرن مونیخ حضور داشت و زمانی که در تیم ملی آلمان کار می‌کردم با من کار می‌کرد. اکنون بازیکنان از گذشته آماده‌تر هستند. بنابراین تصادفی نیست که ما نتیجه برخی از بازی‌ها را در دقایق پایانی تغییر دادیم. هواداران ما در این میان می‌دانند که ما در 20-10 دقیقه پایانی می‌توانیم نتیجه بازی را به طور کلی عوض کنیم. در بخش استعدادیابی و بدنسازی هم تیم را بازسازی کردیم. اکنون بخشی داریم که بازی حریفان را مطالعه و آنالیز می‌کند و تیم دیگری که بازیکنان را زیر نظر دارد؛ بازیکنانی که به درد تیم ما می‌خورند.
شیوه بازی بایرن را چگونه تغییر دادید؟
می‌دانید که به شیوه بازی سریع، مستقیم و هجومی اعتقاد داریم. می‌بینیم که همه چیز رفته‌رفته شکل می‌گیرد. توپ در حال حاضر سریع‌تر در حرکت است. خط دفاع، میانی و حمله بهتر از گذشته با یکدیگر هماهنگ هستند و از همدیگر پشتیبانی می‌کنند. با این حال مهم‌ترین چیز آن است که هر بازیکن در جریان ماه‌های اولیه پیشرفت فردی هم داشته است. به راحتی باور دارم که هر کدام از آنها نه هر روز اما در مجموع بهتر شده‌اند.
بازیکنان و مربیان پس از 6 ماه چگونه با هم هماهنگ شده‌اند؟
از قبل برای ما روشن بود که ابتدا باید به هم عادت کنیم. اگرچه تیم تا حدود زیادی بدون تغییر ماند. اما تمام تیم جانبی، مربیان و کادر پزشکی تقریبا به صورت کامل تغییر کرده‌اند. از این گذشته به دلیل مرخصی و تعطیلات پس از رقابت‌های جام ملت‌های اروپا زمان بسیار کوتاهی برای آماده‌سازی پیش‌فصل برای همه بازیکنان باقی بود.
پس از شروع قدرتمندانه، تیم شما در پاییز در بحران فرورفت، چرا؟
ما برنامه‌ای بلندمدت داشتیم. بر همین اساس برای بازیکنان روشن کردیم که در ماه‌های نخست زیاد به آنها سخت نمی‌گیریم تا بتوانند به ایده‌های ما عادت کنند.
و این مدت طولاني‌تر شد.
این موضوع موجب تعجب من شد، اما باید واکنش نشان می‌دادیم. من خودم آشکارا این موضوع را خاطرنشان کردم که هرکس در ابتدا این وظیفه را بر عهده دارد که علاقه شخصی‌اش را به کار ببرد و از نظر فردی خودش را بهتر کند. در این میان بازیکنان می‌دانند که خود آنها بیشترین نفع را از این ایده‌ها خواهند برد. تجربه برخی از آنها هم نشان می‌داد که از آنچه نشان داده‌اند، توانایی‌های بیشتری دارند.
آیا در خودتان هم تغییراتی را به وجود آوردید؟
در مرکز تمرین در هفته‌های نخست به عنوان کاری نمادین در پروژه تطبیق با همدیگر، یکی از اتاق‌های مربیان را برای صحبت انتخاب کرده و درهای آن را همیشه باز نگه داشتیم. هر کس وارد می‌شد، همه می‌دانستند که چه کسی در آنجاست. بعدها اتاقی انفرادی را بر پا کردم که در آنجا مي‌شد خلوت کرد، با این کار توانستم با بازیکنی خاص گفت‌وگویی مستقیم و بی‌پرده داشته باشیم.
دیگر برای همه در دسترس نبودم. سلسله‌مراتب دیگر ملموس‌تر شده بود. این کار برای همه خوب بود. بیش از این نمی‌توانستم برای همه «پسر خوب» باشم.
و در این مرحله یعنی در زمستان، به نظر می‌رسید که تعادلتان را از دست داده‌اید.
بدیهی است که در این زمان آسوده خاطر نبودم. وقتی در بایرن موفق نباشی، فشارها به شكل ناگهانی افزایش می‌یابد. علاوه بر این خودم هم دچار آسیب‌دیدگی شدم که حرکت کردن را برای 2 ماه برایم غیرممکن کرد. چهار هفته تمام از داروهای مسکن شدید استفاده می‌کردم. در روز خداحافظی اولیور کان اوضاعم آنچنان بد بود که حتی نتوانستم روی نیمکت بنشینم. یک مربی که نتواند روی نیمکت بنشیند، چگونه می‌تواند آسوده‌خاطر باشد؟