کفش سیندرلا برای رانیری‌گشاد است

«یک نوستالژی خاصی نسبت به داربی بیانکونری و یاس‌های بنفش دارم، دقیقا این داربی مرا به چهارم دسامبر 94 ورزشگاه دل‌آلپی می‌برد، وای! خدای من فوق‌العاده است و حالا پانزده سال از آن زمان می‌گذرد و من تک گل سه امتیازی داربی را روی پاس پرنس به ثمر می‌رسانم».

این صحبت‌های پسرکی جوان است که شنبه‌شب قهرمان داستان شد. این روزها همه چیز تغییر کرده؛ دیدار یوونتوس برابر فیورنتینا دوئل فوتبال ایتالیا بود. لحظاتی هیجان‌انگیز و سرنوشت‌ساز که از تنش دهه 80 به وجود آمده و جدال برای فتح اسکودتو که میان این 2 تیم سرشناس جلوه ویژه‌ای به رقابت‌های سری A هدیه داده بود.

بازي شنبه‌شب یادآور دیداری حساس در فصل 94 بود، رقابتی که مارچلو لیپی را روی نیمکت بیانکونری می‌دید و کلودیو رانیری را روی نیمکت یاس‌های بنفش. دیداری حساس که تا آخرین دقایق با 2 گل دیلیولیو و ویالی با تساوی 2 بر 2 ادامه داشت و در آخرین دقایق ستاره‌ای جوان با گل استثنایی خود پیروزی را از آن بانوی پیر کرد. الساندرو دل‌پیرو در آن بازی مرد سرنوشت‌ساز لقب گرفت و یووه را در دل‌آلپی پیروز ساخت. در آن سال رانیری اشتباه کرد و بازی 2 بر صفر را با شکست 3 بر 2 عوض کردند. رانیری علاقه‌ای به یادآوری آن دیدار نداشت، این بار برخلاف پانزده سال پیش می‌خواست بانوی پیر برنده از میدان خارج شود اما نزدیک بود تا باردیگر با اشتباهاتش، شکستی دیگر را متحمل شود. بیانکونری که در دیدار هفته گذشته، بهترین فرصت را برای سایه افکندن بر اینتر از دست داد و با اشتباهات نسبی مربی منجر به تساوی شد، در شرایطی که مراسم ویژه وکیل جووانی انیلی را پیش از بازی برگزار کرد به یاد پیروزی پانزده سال پیش راهی میدان شد اما بی‌تدبیری مربی در این 2 هفته اخیر ما را به یاد فصل گذشته انداخت که گویی رانیری در نیم‌فصل دوم به یکباره دچار تحولی نادرست می‌شود و روند پیشروی تیم را متوقف می‌سازد. پس‌از بازگشت از تعطیلات بانوی پیر همان تیم هجومی 10 دیدار اخیر قبل از ژانویه نیست و فرصت‌های کم‌ گلزنی دل‌پیرو و آمائوری این نکته را یادآوری می‌کند که میانه میدان نیاز به ترمیم دارد. به هر حال یووه در شبی که رانیری در مهره‌چینی دچار اشتباه شد به لطف هنر و تجربه کاپیتان و رؤیای جوانانی که خاطره پانزده سال پیش را با گل استثنایی الکس به یاد داشتند به برتری رسید. كلوديو ماركيزيو یک پسربچه 8 ساله که از جایگاه تماشاگران به همراه خانواده دیدار را دنبال می‌کرد؛ «به خوبی این دیدار را به یاد دارم، در جایگاه مرکزی بودیم. همه خانواده در کنار یکدیگر بودیم حتی خواهرم. همه به استادیوم رفته بودیم، نکته‌ای که به خوبی به یاد دارم یک نمایش بسیار زیبا بود. مقابل فیورنتینا یک یوونتوس قدرتمند از راه رسید. گل دل‌پیرو از همه گل‌ها عجیب‌تر و استثنایی‌تر بود. هرگز فراموش نمی‌کنم اما آنچه جذاب است اینکه بعد از گذشت چند سال هم‌اکنون من در رقابتی مشابه بازی می‌کنم. دوست دارم خاطره فصل 94 را زنده نگاه داریم».

ماركيزيو شنبه‌شب به آرزویش رسید و خاطره پیروزی و میل به پیروزی یووه برای یک پسر بچه هشت ساله برای ابد زنده ماند. با این حال نزدیک بود تا این رویا نیز تبدیل به کابوس شود. کابوسی که از روی نیمکت به زمین المپیکو انتقال داده می‌شد. او در خط کناره زمین دچار کم خونی می‌شود و همین امر سبب می‌شود تا بازی را وارونه ببیند. حالا نوبت به افتضاح‌ترین تصمیمی می‌رسد که رانیری آن را در گوش دستیار خود زمزمه می‌کند، فکر می‌کنید چه اتفاقی می‌افتد، داور چهارم زمانی که تابلوی تعویض را بالا می‌گیرد در شماره دیجیتالی آن شماره 10 برای خروج از زمین نقش می‌بندد! الکس متعجبانه نگاه می‌کند، نگاهی متفاوت که کمتر از پسرک وفادار یوونتوسی شاهد بودیم، عصبانیت! خشم! و این مساله را با تکان دادن سرش به ما نشان مي‌دهد. خدای من! حماقت‌ها ادامه دارد... و شاید این کلمات غرولند‌هایی باشد که الکس زیر‌لب می‌کند و کارگردان تلویزیونی یک سوژه جالب را از دست نمی‌دهد. کمی هم باید درباره رانیری عزیز و طرز تفکرش کنکاش کنیم. خوب! فکر می‌کنید او روزها و شب‌ها را چگونه توانسته در بیانکونری سر کند؟ دلیل ماندگاری‌اش در جمع سیاه و سپیدهای تورینی، تفکرات نقض و دانش فنی اوست؟ یا شاید ضربات ایستگاهی، پرنس پیر مرد نادان را تا اینجای کار روی نیمکت یووه نگاه داشته؟ فکرش را بکنید او دقیقا مانند «آناستازیا» (یکی از خواهران ناتنی سیندرلا در داستان والت دیسنی) می‌مانند، با آن پاهای ورم کرده که می‌خواهد کفش‌های طلایی را بپوشد، واقعا احمقانه است. به نظر می‌رسد او کاملا در اشتباه است، کفش طلای سیندرلا هفته گذشته به پرنس دل‌پیرو رسید. در فاصله زمان تعویض رانیری از تعویض خود پشیمان شد، ترس از دست دادن جایگاه و شعارهای تیفوسی‌ها که اشتباه رانیری را تایید می‌کرد. اما الکس بسیار حرفه‌ای‌تر و آرام‌تر از آن است که تصورش را می‌کنیم.

او در نخستین جلسه تعویض همان الکسی است که همیشه بوده و با رفتار خود ثابت خواهد کرد آلرژی رانیری که در نیم فصل شروع می‌شود اجتناب ناپذیر است. به هر حال این روزها همه چیز تغییر کرده اما داستان ادامه دارد و یک جوان قهرمان داستان می‌شود.