سیامک احمدی:
در صف طولانی تماشاچیان ایستاده بودیم. مانند هر روز. این دیگر داشت یواش یواش برای ما به یک کار روزانه تبدیل می‌شد. دوستی پرسید: «به نظر شما کدام بهتر است، رقابتی یا غیر رقابتی؟!». در جواب گفتم: «من بی‌طرفم، برام فرقی نمی‌کنه». دوستی ديگر می‌گفت: جشنواره‌های تئاتر کشور ما در حال حاضر چندان اثر مثبتی بر تئاتر کشور ندارند. اگر هم داشته باشند ما تا به حال متوجه آن نشده‌ایم، البته تا وقتی که جشنواره به صورت رقابتی برگزار می‌شود این تأثیر به صورت مثبت وجود دارد، دلیل آن هم این است که به دلیل وجود فضای رقابت، متن‌های تازه تولید می‌شود، کارهای تازه به روی صحنه می‌رود و... اما وقتی که جشنواره تنها به برآورد سال‌ها کارنامه تولیدات کشور تبدیل شود، به نظر من کلیت آن شکل آماری پیدا کرده است و آمار و ارقام و کمیت‌ها به کیفیت و تازگی آثار ارجحیت داده می‌شود و همین می‌شود که ما پس از چندین ساعت انتظار و ایستادن در صف طویل بلیت با دست خالی و دراز‌تر از پا، برمی‌گردیم. دوستی دیگر که تازه از راه رسیده و به جمع ما پیوسته بود، گفت: من مطمئنم که از بین رفتن و کمرنگ شدن نقش، دیگر جشنواره‌ها را هم مورد انتقاد قرار می‌دهد ضمن اینکه صحبت درباره جشنواره‌ها هم دیگر چندان منطقی به نظر نمی‌رسد. کدام جشنواره باید محمل رشد تئاتر کشور باشد... جشنواره نمایش‌های سنتی که دیگر نیست، جشنواره آیینی برگزار نمی‌شود، جشنواره ایران زمین هم که تعطیل شده است یا جشنواره بین‌المللی فجر هم به‌عنوان مهم‌ترین جشنواره تئاتر کشور... دیگر جشنواره‌ای باقی نمانده که درباره آن صحبت کنیم و تأثیرات آن را در تئاتر کشور مورد بررسی قرار دهیم. مسلماً مخاطبان تئاتر کارهای رقابتی را با جدیت و اشتیاق بیشتری دنبال می‌کنند. اگر از جهتی دیگر نگاه کنیم و خوشبین باشیم می‌توان گفت که جشنواره‌هایی که در حال حاضر در کشورمان برگزار می‌شوند نسبتاً خوب است، اما این جشنواره‌ها کاستی و کمبودهایی دارد که بهتر است برای گرفتن نتایج مثبت و مؤثر بیشتر به آنها پرداخته شود.
... باران شروع به باریدن کرده بود. کمی که گذشت از انتهای صف جلوتر رفته بودیم. داشتم از حرف‌ها و بحث‌هايشان خسته می‌شدم، نگاهی به جدول برنامه‌های جشنواره انداختم. امروز... امروز نمایش‌های « هفت‌خوان رستم » کاری از پری صابری، «مریض خیالی» به کارگردانی گی‌سیمون از کشور فرانسه، «قهوه‌ای طلایی» به کارگردانی هوشنگ هیهاوند، «پیچ تند» به کارگردانی کتایون فیض مرندی، «رستم و سهراب» به کارگردانی سمیرا سینایی از کشور مجارستان، «در انتظار گودو» به کارگردانی جنت سلیم آوا از کشور آذربایجان، «باغ آلبالو» به کارگردانی الکساندر ساشادونجرویچ از کشور انگلستان و... به روی صحنه می‌روند. با خود گفتم ...کاش من هم در یکی از این گروه‌ها بودم، بازی می‌کردم، دیگر لازم نبود در زیر این باران که حالا دانه‌هایش درشت‌تر شده بایستم و به حرف‌های دوتا آدم از خود راضی گوش دهم، البته ناگفته نماند که این هم برای خودش سعادتی می‌خواهد که نصیب هر کس نمی‌شود.