جنگجو روی زمین راه می‌رود و زمانی که در بلندا می‌ایستد تمام افتخارات و حتی گذشته‌های تلخش را همانند ذره‌ای کوچک نگاه می‌کند، تنها فلسفه مبارزه کردن برایش اهمیت دارد نه فتح آن. درست مثل همان 17 سالی که آلکس دل‌پیرو در یوونتوس سپری کرده است، او می‌داند که باید به آسمان نگاه کند و تنها نقطه‌ای را که پیش‌رو دارد طی می‌کند. وقتی ستاره‌ای مانند او نیمی از عمر حرفه‌ای خود را در یک تیم می‌گذراند به ما نشان می‌دهد که برای سمبل شدن نباید راه را میانبر طی کرد. این لذت بالا رفتن از پله‌هاست که باعث می‌شود تا اینگونه جاودانه شوی و زمانی که در تنهایی به تمام مشقت‌های راه می‌اندیشی تنها لبخندی رضایت‌بخش می‌تواند شما را به ادامه راه امید‌وار کند. شاید اگر قرار باشد از میان لیست همه آنهایی که نامشان در زمره وفاداران به پیراهن و باشگاه قرار گرفته از فیلترینگ استفاده کنیم خیلی‌ها خط می‌‌خورند. این تقسیم‌بندی را می‌توان در 3گروه مطرح کرد؛ آنهایی که به نمک‌نشناس‌ها معروفند و پیراهن بیشتر تیم‌ها را پوشیده‌‌اند ولی نامشان در میان اسطوره‌هاست، آنهایی که به پیشنهادهای کلان و
اغوا کننده دیگر تیم‌ها لبخند می‌زنند ولی به اشتباه در میان سمبل‌ها جا گرفته‌اند و آنهایی که به‌طور ذاتی سمبل تیفوسی‌های متعصب هستند.
به طور مثال روبرتو باجو، لوئیس فیگو، دیوید بکام و چند نفر دیگر هرگز نمی‌توانند نام سمبل را یدک بکشند، آنها در تنهایی خودشان مجبورند تا نگاه‌های هوادارانی که آنها را به خیانت متهم می‌کنند تحمل کنند و این موضوع در نوع خودش زجر‌آور است ولی وقتی در بدترین شرایط ممکن توانستی رفاقت را ثابت کنی آن وقت مثل یک شاهکار سینمایی جاودانه می‌شوی. مساله اصلی که باعث می‌شود تا هفدهمین سال حضور آلکس دل‌پیرو و وفاداری این کهنه سرباز بیانکونری را مورد بررسی قرار دهیم این است که چگونه می‌توان به اصل وفاداری یک بازیکن به باشگاه و هواداران رسید؟
باید با این موضوع نیز با ما موافق باشید که بعضی‌ها رفاقت و وفاداری‌شان بویی از معرفت نمی‌دهد. آنها هرگز همانند «رزم آورنور» به ثبات نمی‌رسند، ولی وقتی شخصی مانند «آله» به مرز وفاداری می‌رسد می‌توان دوست داشتنش را جاودانه کرد.
در نزد تيفوسي‌ها
در گوشه اختصاصی ورزشگاه المپیکو تیفوسی‌های بیانکونری پسری از سرزمین شمالی را ستایش می‌کنند: آلکس دل‌پیرو، بدون هیچ توصیفی وفادارترین سرباز آنها به حساب می‌آید. درست مثل پائولو مالدینی برای میلانو. درست مثل زیباترین فیلارمونیک‌های ایتالیایی. همانند فصل‌های به یاد ماندنی فیلم‌های آنتونیونی. همه این توصیفات زمانی برایمان تداعی می‌شود که او مرز وفاداری را به هفدهمین سال خود رسانده است. هوای تابستانی تورینو، با تمام آثار باستانی‌اش، تمام کلیساها و مکان‌های مقدسش امشب در حالی برای «آله» به احترام بلند می‌شود که پسران جی‌جی دل‌نری باید سمپدوریا را در هفته دوم سری A از پیش رو بردارند و این اتفاق در معبد المپیکو و در هفدهمین سالگرد حضور آلکس در یوونتوس رقم خواهد خورد.
12 سپتامبر 1993
درست در دوازدهم سپتامبر 1993 بود که آلکس پیراهن سیاه و سفید تورینی‌‌ها را به تن کرد. از آن روز تا حالا چیزی در حدود 17 سال می‌گذرد، چیزی که سبب می‌شود تا نام «پینتوریکیو» به عنوان وفادارترین کهنه سرباز بانوی پیر ثبت شود این است که او نیمی از عمر حرفه‌ای خود را در یوونتوس سپری کرده است.
چيزي شبيه بيوگرافي
آلساندرو دل‌پیرو متولد 9 نوامبر 1974 در کانگلیانو واقع در ونتوی ایتالیاست. پدرش یک برق‌کار به نام جینو و مادرش مستخدمی به نام برونا بود. او اغلب با 3دوستش نلسو، پیر پائولو و جیووانی پائولو بازی می‌کرد. برادر بزرگ‌ترش استفانو نام دارد که اندک زمانی فوتبال را به صورت حرفه‌ای برای سمپدوریا بازی می‌کرد تا اینکه دچار آسیب‌دیدگی جدی شد و کنار کشید. خانواده آنها در یک خانه ساده روستایی زندگی می‌کردند و در فقر کامل به سر می‌بردند تا جایی که حتی پول برای
رفت و آمد هم نداشتند. دل‌پیرو سال 1999 با خانمی به نام سونیا آموروسو آشنا شد كه اين اتفاق به ازدواج انجامید. این زوج در سال 2007 اعلام کردند که بزودی صاحب نخستین فرزند خود خواهند شد که اندک زمانی بعد یعنی در 22 اکتبر همان سال صاحب پسری به نام توبیاس شدند که ساعت 20 دقیقه بامداد در بیمارستان سنت‌آنا در تورین چشم به جهان گشود.