اگر کامبیاسو و زانتی در جام‌جهانی حضور داشتند چه اتفاقی می‌افتاد؟ در میان شادی و غروری که به شکلی اجتناب‌ناپذیر آرژانتین را پس از پیروزی 4 بر یک مقابل اسپانیا فرا گرفته، پرسشی ناخوشایند هم بی‌تردید در ذهن بسیاری از طرفداران نقش بسته است: چه می‌شد اگر آرژانتین با خونسردی و سیاست‌های انتخاب بازیکن سرخیو باتیستا به جام‌جهانی می‌رفت، نه با شور و حرارت دوران کوتاه دیه‌گو مارادونا؟
البته مسائلی هم هست که باید در نظر گرفت. پیروزی در یک مسابقه دوستانه را نباید زیاد بزرگ کرد، تازه آن هم مقابل اسپانیایی که بسیاری از مدافعان کلیدی خود را نداشت و همین چند روز پیش سرتاسر اقیانوس اطلس را پیموده بود. با این حال تعهد، انسجام و غرور تیم آرژانتین – و بیش از هر چیز دیگری استحکام خط دفاعی قبلا ضعیف آنها – را باید در نظر گرفت و آنها را با تصمیمات ال‌دیه‌گو در مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی مقایسه کرد. نسخه باتیستای آرژانتین تمام شور و شوق و روحیه جنگجویی تیم قبلی را داشت اما غریزه‌ای کشنده و پایه‌ای منسجم که در طول یک سال و نیم پیش در آرژانتین وجود نداشت به تیم اضافه شده بود.
طعنه‌آمیز آنکه بارزترین مشخصه آرژانتین، بازگشت 2 بازیکن بزرگ این تیم، یعنی خاویر زانتی و استبان کامبیاسو بود. زانتی در هدایت سمت راست خط دفاعی بی‌نقص بود و در 45 دقیقه آندرس اینیستا را کاملا خنثی کرده بود. او حتی یک قدم اشتباه هم برنداشت. حالا به نظر می‌رسد بازی دادن به نیکولاس اوتامندی و زجر کشیدن او مقابل آلمان در حالی که زانتی اصلا به تیم ملی دعوت نشده بود، خودکشی فوتبالی بود.
اما کامبیاسو بود که تفاوت بزرگ را رقم زد. یکی از آثار بازی او این بود که موجب تقویت بازی خاویر ماسچرانو، کاپیتان تیم شد. بسیاری پس از دیدن بازی‌های جام جهانی به این نتیجه رسیدند که ماسچرانو خوب نبود چرا که باستین شوآین‌اشتایگر و همکارانش در بازی مرحله یک‌چهارم نهایی کاملا او را محو کرده بودند، در حالی که ماسچرانو تلاش می‌کرد رهبر خط میانی سبک و ضعیف آرژانتین باشد. آرژانتین با حضور اور بانگای جوان و پرانرژی و مرکزیت ماسچرانو و کامبیاسو در میانه میدان، توانست اسپانیایی‌تر از اسپانیا بازی کند، مالکیت توپ را در اختیار بگیرد و مرتبا بازیکنانی بااستعداد در حد چابی آلونسو و سسک فابرگاس را آزار دهد.
خط میانی نقطه ضعف آرژانتین در آفریقای جنوبی بود اما این ضعف ناگهان تبدیل به بزرگ‌ترین نقطه قوت آنها شد. به این ترتیب باری سنگین که مدت‌ها روی دوش لیونل مسی قرار داشت از او برداشته شد و او توانست کاری که به بهترین شکل بلد است را اجرا کند؛ اینکه تیم‌های مقابل را با توپی که زیر پا دارد و فضایی که در اختیار دارد آزار دهد. البته منصفانه نیست مارادونا را کاملا از نظر تاکتیکی نادان بدانیم. او بود که جرات آن را داشت در یک‌سوم هجومی تیمش مسی، کارلوس ته‌وس و گونسالو ایگوآین را به عنوان مثلث تهاجمی به میدان بفرستد؛ حرکتی که ریسکی بسیار بزرگ به شمار می‌رفت. اعتقاد او به تبس در حالی که بازیکنانی بسیار باکیفیت مانند سرخیو آگرو و دیه‌گو میلیتو در تیم حضور داشتند هم ستودنی است. باتیستا هم در بازی مقابل اسپانیا از تبس شاد و پرانگیزه استفاده کرد. ستاره منچسترسیتی رام‌نشدنی بود. او یک گل زد و 2 پاس گل داد. این 3 بازیکن توانایی، انگیزه و حمایت لازم را برای این دارند که در کنار هم به همه تیم‌های دنیا حمله کنند. اما نمی‌توان آسمانخراشی تجملی ساخت، بدون آنکه پایه‌های مستحکمی برای نگه داشتن داشته باشد. اتفاقی که مقابل آلمان افتاد دقیقا همین بود؛ آرژانتین در آن بازی امثال زانتی، کامبیاسو و بانگا را به عنوان پایه تیم در اختیار نداشت. آنها قرار بود درخشش تماشایی بارسلونا و اسپانیا را در سال 2010 تقلید کنند اما بازیکنان لازم برای این درخشش را نداشتند و این را باید به حساب بی‌کفایتی مارادونا گذاشت. نسخه مارادونای آرژانتین هرگز از این پیش‌تر نمی‌رفت.
باتیستا سال‌ها در آرژانتین ثابت کرده که دانش و خرد تاکتیکی او را کمتر کسی دارد. این پیروزی متقاعدکننده بی‌تردید ارتقای او از سمت مربی موقت به مربی دائمی را تایید کرده است. در روزهای آینده سیل ستایش‌ها و تشویق‌ها رسانه‌های آرژانتینی را فراخواهد گرفت اما پرسشی وجود دارد که نمی‌توان آن را نادیده گرفت: چه شد که خولیو گروندونا نبوغ دمدمی‌مزاج مارادونا را ترجیح داد، آن هم در حالی که درک تاکتیکی باتیستا را دقیقا در کنار خود داشت؟