جانمایه فوتبال ما در قواره‌ای هست که با حریفان بزرگی در آن سوی آسیا بجنگیم. همه سهمیه‌های آسیا در جام‌جهانی از شرق بودند، نه فوتبال نزول کرده غرب. ولی خب باید همسایه‌های بد‌شگون خود مثل عربستان را هم شکست دهیم.
1- ناگهان از مردمانی کینه‌جو به مردمانی مهربان بدل شده‌ایم. ناگهان به ستایش اغراق‌آمیز از تیم ملی و افشین قطبی پرداخته‌ایم. ناگهان جای سیاه و سپید را عوض کرده‌ایم. ناگهان تندروی‌های دیروزی‌مان جایش را به تندروی امروزی داده. احتمالا خاکستری، رنگ معتدل‌تری است.
2- خوشبختانه کره‌جنوبی نمی‌تواند ما را شکست دهد. آنها در 2 دیدار مرحله مقدماتی هم برابر ما متوقف شده و به تساوی قناعت کرده بودند. آنها 5 سال است ما را شکست نداده‌اند. در حالی که در جام‌جهانی، یونان را مغلوب کردند. کسب پیروزی پس از 39 سال، پس از تابستان 1350 در آن میدان شیرین بود. خوشبختانه برخی رکوردها برای شکستن هستند، نه حفظ شدن.
3- چه کسی می‌گفت پول همه چیز به ارمغان می‌آورد؟ چین به‌رغم توفیق حیرت‌انگیز اقتصادی‌اش کماکان در خانه‌اش مغلوب فوتبال ما می‌شود. این سنت دیرپا هنوز به قوت خود باقی‌مانده و در عین حال نشان می‌دهد چرا نمی‌توان در فوتبال همیشه بر مبنای منطق و استدلال جلو رفت.
4- افشین قطبی به عنوان سر‌مربی تیم ملی ایران به سئول بازگشت. افشین قطبی روزگاری دستیار مربی تیم ملی کره محسوب می‌شد. افشین قطبی از ته دل خندید و احتمالا حق داشت. پیروزی برابر کره هر چه نبود، پیروزی شخصی بسیار دلپذیری برای او که بود. او می‌تواند بعدها با سری برافراشته به سئول باز‌گردد.
5- خوش‌اقبال بودیم که کره‌ای‌ها در اوایل و اواخر دیدار عجولانه به توپ ضربه زدند. آنها در اواخر دیدار بسان 2 بازی قبلی‌شان ما را تحت تاثیر حرکات سریع‌شان قرار دادند و مدافعان را به واکنش‌های عجولانه وادار ساختند، آنچه هشدار‌دهنده بود.
6- بازیکنان ما در مقایسه با دیدارهای باشگاهی خونسرد بودند (آنچه نمایانگر تنش و عصبیت مفرط مسابقات داخلی ما هم هست). آنها از نظر روحی قوی بودند و بدون بیم از درخشش کره در جام‌جهانی مبارزه کردند. می‌خواهیم باور کنیم بازیکنان ما مبارزه‌جوتر شده‌اند. می‌خواهیم باور کنیم در رقابت‌های جام ملت‌هاي آسيا هم، چنین نمایشی از آنها خواهیم دید.
7- اگر تیم ملی علی دایی را با یک مهاجم به یاد می‌آوریم اکنون با روش 3ـ3ـ4 زهردارتر شده‌ایم. رضایی، غلامی، انصاری‌فرد و اولادی گزینه‌های اصلی هستند. به اینها شجاعی جلو آمده تا خط حمله را هم بیفزایید. آیا تیم ملی ایران سرانجام مهاجمانش را یافته؟ شاید آری، ولی حقیقت این است که نمی‌توان با گل‌های زده شده به کره و چین این خط حمله را قوی قلمداد کرد. تک گل به ثمر رسیده برابر کره ناشی از سهل‌انگاری محض بازیکن کره‌ای بود.
8 - تیم ملی برابر تایلند، ارمنستان، چین و کره‌جنوبی فقط یک گل دریافت کرد؛ موضوعي كه دلگرم‌کننده است. سيدمهدی رحمتی به‌رغم گل‌هایی که در تیم باشگاهی‌اش در این فصل دریافت کرده، پس از مدت‌ها سنگربانی باصلابت به نظر رسید. ترکیب دفاعی با حضور حسینی و عقیلی در قلب دفاع، حاج‌صفی در جناح چپ و نصرتی در راست بهتر به نظر می‌رسید. نصرتی در دفاع راست اجازه نداد کسی یادی از کعبی کند ولی همین مدافعان در اواخر بازی برابر کره آسیمه‌سر و کند شدند.
9- پژمان نوری سرانجام سرانجام سرانجام بازی به‌یاد ماندنی برای تیم ملی انجام داد.
10- آندرانیک تیموریان در میانه میدان سرگردان است. به اوج نرسیده و نبردهای تن به تن را با نوعی بهت دنبال می‌کند. او نیاز بیشتری به حضور در میدان دارد تا حداقل شوت‌هایش دقیق‌تر شوند. شاید بهترین گزینه برای آبدیده شدنش، حضور در یک تیم متوسط باشگاهی باشد تا یک تیم بزرگ.
11- جواد نکونام و مسعود شجاعی بارقه‌های حضور در اروپا را به رخ کشیدند. خونسردی آنها به سایر بازیکنان هم انتقال یافته بود. نکونام قامت یک کاپیتان را گرفته بود و شجاعی فرصت به‌دست آمده را برای گشودن دروازه از دست نداد. ولی بیایید برای خواندن آنها به عنوان یک زوج آرمانی عجله نکنیم.
12- جانمایه فوتبال ما در قواره‌ای هست که با حریفان بزرگی در آن سوی آسیا بجنگیم. همه سهمیه‌های آسیا در جام‌جهانی از شرق بودند، نه فوتبال نزول کرده غرب. ولی خب باید همسایه‌های بد‌شگون خود مثل عربستان را هم شکست دهیم.
13- کیفیت زمین بازی در سئول هم به بدی بسیاری از زمین‌های ما بود. بنابراین مرغ همسایه همیشه هم غاز نیست.