روزنامه
کیهان دیروز در ستون یادداشت روز خود با قلم مهدی محمدی به بررسی پرونده هسته‌ای ایران و شرایط پیش‌رو پرداخت و نوشت: برخی حوادث پر سر و صدا در هفته‌های گذشته مانند مذاکرات سازش در واشنگتن باعث شده یک پدیده راهبردی بسیار مهم از نظرها پنهان بماند. اصل موضوع بسیار ساده است: با وجود اینکه غربی‌ها چند ساعت قبل از صدور قطعنامه 1929 اعلام کردند که برای مذاکره با ایران آماده هستند، هنوز هیچ گفت‌وگویی با گروه وین شکل نگرفته است. ایران کمتر از 10 روز پس از بیانیه تهران - همانطور که متعهد شده بود- موافقت خود با محتوای آن را رسما طی نامه‌ای به آژانس اعلام کرد. پس از آن اعضای گروه وین (فرانسه، روسیه، آمریکا و آژانس) با ارسال نامه‌هایی به تهران که بخشی از آن مشترک بود و بخشی دیگر جداگانه، سوال‌هایی درباره جزئیات بیانیه تهران مطرح کردند. پس از دریافت آن نامه‌ها، نمایندگان ایران در ملاقات‌های متعدد به مدیرکل و معاونان آژانس و روسای نمایندگی‌های کشورهای مختلف در وین گفتند که ایران در جلسه رسمی مذاکره به همه سوال‌ها -که البته بسیاری از آنها بسیار معمولی و پیش پا افتاده است- پاسخ خواهد داد و به این ترتیب 2 طرف برای تشکیل نشست رسمی وین 2 توافق کردند. با وجود اینکه بیش از یک ماه از این مذاکرات و رفت و آمدها می‌گذرد و غربی‌ها هم بارها گفته‌اند که مایل به آغاز مذاکرات با ایران هستند، هنوز هیچ نشستی شکل نگرفته است. سوال این است که چرا چنین شده است؟ به نوشته مهدی محمدی، غرب اکنون قادر به ایجاد یک جمع‌بندی و برآورد جامع درباره گام بعدی خود در مقابل ایران نیست. کشورهای غربی همه گام‌هایی را که می‌توانسته‌اند بردارند، برداشته‌اند؛ هیچ تحلیلگر استراتژیکی در غرب وجود ندارد که ادعا کند غرب در 1929 و پس از آن، کاری می‌توانسته بکند و نکرده و آن را برای آینده ذخیره کرده است. فاصله میان رویا و واقعیت در این مورد خاص چنان ژرف است که هیچ‌کس نمی‌تواند بر آن چشم ببندد. واضح است که اگر هدف از تحریم‌ها به هم خوردن معادلات سیاسی و اجتماعی در داخل ایران، جان گرفتن جریان فتنه و رویارو ایستادن مردم و نظام بوده، قطعنامه 1929 و همه دوره‌گردی‌های بی‌دریغ آقای استوارت لوی پس از آن، چیزی بیش از یک شوخی بی‌مزه نبوده است. اولا هیچ فشار اقتصادی قابل ذکری به ایران وارد نشده چرا که اساسا مکانیسم تحریم دارای این ظرفیت که چنین فشارهایی را تولید کند، نیست. ثانیا برداشت عمومی در ایران این است که مقصر تحریم‌ها و فشارها، جریان فتنه‌گری است که اکنون چون از داخل کشور ناامید شده چشم به بیرون دوخته و با سوء‌استفاده از کودنی مزمن آمریکایی‌ها در تحلیل امور ایران، تحلیل‌هایی به خارج منتقل می‌کند که ما‌حصل آن افتادن آمریکایی‌ها در مسیر بی‌حاصل «سیاست دوگزینه‌ای فشار- مذاکره» است. بدون تردید اگر نبود تحلیل‌هایی که از داخل ایران به خارج منتقل شد و طمعی که آمریکایی‌ها به احیای دوباره فتنه پس از انتخابات توسط دوستان خوبشان در ایران کردند، معنا نداشت که غرب مسیر کم و بیش آبرومند پیشنهاد ژوئن 2008 را کنار بگذارد و به گزینه‌ای مانند تحریم دل ببندد که پیش از انتخابات ریاست جمهوری در ایران کاملا از روی میز برداشته شده بود. اینکه آمریکا نمی‌تواند قدم بعدی را بردارد به این دلیل است که نمی‌تواند به دقت تاثیرات قدم‌هایی را که تا به حال برداشته ارزیابی کند و تا وقتی چنین ارزیابی‌اي وجود نداشته باشد رفتن سراغ گام بعدی چیزی شبیه همان شیرجه در تاریکی خواهد بود که سورن کی یرکگارد می‌گفت. اوباما همه سرمایه سیاسی خود را برای کشاندن برخی کشورها به فاز تحریم ایران خرج کرده است. منتها مشکلی که هست این است که ظاهرا کاخ سفید - برخلاف آنچه برخی مقام‌هایش اینجا و آنجا درباره موثر بودن تحریم‌ها می‌گویند- فهمیده که اگر بخواهد منتظر بماند تا تحریم‌ها محاسبات ایران را تغییر بدهد، احتمالا این انتظار تا ابد طول خواهد کشید و لذا درمانده است که چه باید بکند: به سمت تعامل با ایران بیاید در حالی که تحریم‌ها ایران را سرسخت‌تر اگر نکرده باشد حتما نرم‌تر نکرده است که واضح است در این شرایط مذاکره دستاوردی برای آمریکا نخواهد داشت یا آنکه همچنان از میز مذاکره فرار کند که این به وضوح به معنای نقض غرض کل فرآیند 1929 است چرا که در این صورت آمریکا تلویحا باید اعتراف کند 1929 به جای اینکه موضع ایران را تضعیف کرده باشد، موضع واشنگتن را ضعیف کرده است. به عنوان نوعی نتیجه گیری مهم است که تاکید شود مشکل بزرگ آمریکا این است که قادر به درک ویژگی‌های یک معامله برد- برد محتمل‌الوقوع با ایران نیست. برخوردی که آمریکایی‌ها با بیانیه تهران کردند این موضوع را کاملا نشان داد. علاوه بر این آمریکا نشان داده است، نمی‌تواند حوادث ریشه‌دار و نیرومند در ایران را از وقایع عارضی و زودگذر تشخیص بدهد. این 2 مشکل، در ذهنیت و سیاست آمریکا درباره ایران، منشأ بسیاری از اشتباه‌های محاسباتی است که آمریکایی‌ها تا به حال مرتکب شده‌اند و کار به اینجا رسیده که به قول داستایفسکی حالا مجبورند «با تفنگ خالی به شکار بروند».
مشکل اصلی دختران و پسران ایرانی
روزنامه
رسالت دیروز خبری از وکیل فراری در مکزیکوسیتی منتشر کرد که وی در آن مشکل اصلی دختران و پسران ایرانی را کشف و در یک اجلاس جهانی فاش کرد. به گزارش رسالت، شنیده‌های موثق رسالت حاکی است که هفته گذشته اجلاس جوانان جهان با حضور 5 هزار میهمان از کشورهای مختلف در مکزیکوسیتی برگزار شد. در این اجلاس شیرین عبادی پادوی محافل ضدایرانی و مروج فرقه ضاله بهائیت به عنوان سخنران به عقده‌گشایی علیه نظام جمهوری اسلامی پرداخت و در سخنانی به صراحت علیه احکام اسلامی موضع‌گیری کرد. عبادی که پس از دریافت جایزه محافل غربی به صراحت احکام و مبانی اسلام را زیر سؤال می‌برد در این نشست درباره مشکل جوانان ایرانی گفت در ایران دختران و پسران نمی‌توانند همدیگر را ببوسند و اگر این کار انجام بگیرد آنها را زندانی کرده و شلاق می‌زنند. شیرین عبادی در ادامه ماموریت ضددینی خود تلاش داشت در بیانیه پایانی این اجلاس بندی را بگنجاند که به موجب آن همجنس‌بازان به رسمیت شناخته شوند اما با اعتراض هیات ایرانی و همکاری برخی کشورهای اسلامی این بند از بیانیه پایانی حذف شد.