1- تا روزی که تیم علی دایی نتیجه می‌گرفت، وی با اتکا به همان حس ناسیونالیستی معروفش که در دوران بازیگری حسابی به کارش می‌آمد، می‌گفت «پرسپولیس باید نمایندگان بیشتری در تیم ملی
داشته باشد».
دایی می‌گفت همیشه با آغوش باز نیروهای کارگشای تیمش را در اختیار تیم ملی قرار خواهد داد چرا که نام «ایران» بر هر نامی مقدم است. اصلا همین چند روز پیش بود که دایی در مصاحبه‌ای گفت کاری می‌کند تا در اردوی بعدی تیم ملی تعداد پرسپولیسی‌های
دعوت شده بیشتر از 4-3 نفر باشد اما اینکه چطور نظر آقای گل فوتبال جهان طی فقط چند روز و بعد از اولین توقف خانگی تیمش عوض شده تا جایی که او آرزو می‌کند پرسپولیس نماینده کمتری در تیم ملی داشته باشد را ما نمی‌دانیم و در عجب مانده‌ایم.
2- آقای دایی! برد اقتصادی همیشه و مقابل هر تیمی جواب نمی‌دهد. اگر 16-15 سال پیش استانکو این مدلی پرسپولیس را قهرمان می‌کرد درواز‌ه‌بان تیمش احمدرضا عابدزاده بزرگ بود یا خود شما و فرشاد آقای گل برایش گل می‌زدید. قبول کنید که حالا نمی‌توان در تیمی مثل پرسپولیس شاهرودی‌ها، عبدی‌ها، کرمانی‌مقام‌ها، مهدوی‌کیا‌ها و همه آن فوتبالیست‌های بزرگ را یکجا کنار هم جمع کرد.
علاوه بر اینها الان چند سالی است که علاوه بر آب رفتن ستاره‌ها، فاصله بین تیم‌های سابقا کوچک و همواره بزرگ کم و کمتر شده است و هیچگاه نمی‌توان پرسپولیس یا استقلال را در هیچ مسابقه‌ای حتی از نوع خانگی‌اش قطعا برنده دانست. یقین داریم خود شما همه اینها را بهتر از ما می‌دانید پس لازم است که برای شکست هر حریفی برنامه‌ای ویژه داشته باشید و برای رسیدن به هدف‌تان که قطعا قهرمانی است از اشتباهات خود کم کنید.
3- علی دایی درست بعد از تساوی دردناک تیمش گفته باید اشتباهات تیمش را کم کند چون«داشته‌های پرسپولیس همین است». این جمله آخر حداقل برای آنهایی که روند شکل‌گیری پرسپولیس از ابتدای فصل نقل و انتقالات را تا اینجای کار تعقيب کرده‌اند کمی تأمل‌بر‌انگیز است چرا که امروز همه می‌دانند شخص سرمربی پرسپولیس یعنی همین آقای دایی مسؤول مستقیم بسته شدن تیم فعلی است که اتفاقا بر اساس شناخت صحیح وی چند خرید قابل تحسین داشته است. به غیر از این اما مساله اصلی آنجاست که برخلاف آنچه علی دایی می‌گوید تمام داشته‌های پرسپولیس این چیزی نیست که او بدان تکیه کرده یا اعتماد دارد. دایی اگر نیمکت تیمش را خوب بنگرد یا کمی روی اعتقاداتش نسبت به برخی بازیکنان کاملا فراموش شده تجدید‌نظر کند، بد نخواهد دید. حداقلش این است که او با این تغییر رویه و دست برداشتن از اعتقادات همیشگی‌اش گستره عرصه رقابت را برای شاگردان خود بازتر خواهد کرد و به نظر می‌رسد رخ دادن این اتفاق یکی از آن چیزهایی است که تیم فعلی پرسپولیس از کمبود آن رنج می‌برد.
4- می‌توان در رفتار و گفتار سرمربی امروز پرسپولیس کمی ریزتر شد و به نکاتی رسید که قطعا به عنوان یکی از عوامل اصلی توقف خانگی اخیر مجموعه تحت رهبری علی دایی، می‌شود روی آن متمرکز شد؛ علی دایی پیش از دست به کار شدن برای تهیه فهرست بازیکنان درخواستی‌اش از باشگاه برای ورود به لیگ دهم فهرستی تهیه کرد که از فردای قهرمانی در جام حذفی درباره کیفیت آن گمانه‌زنی می‌شد.
در این فهرست که با عنوان تلخ و گزنده «مازاد» برخی بازیکنان کم‌فعالیت فصل قبل را هراسانده بود نام مجتبی زارع هافبک- مهاجم مرودشتی این تیم هم دیده می‌شد. زارع اما پس از مدتی نظر دایی را تغییر داد و به کادر تیم جدید راه یافت. حالا همین بازیکن در 8 هفته ابتدایی فصل تبدیل به نخستین گزینه موجود در ذهن دایی برای تغییر جریان مسابقه به سود پرسپولیس شده و می‌توان چشم‌بسته او را یکی از آلترناتیو‌های همیشگی تغییرات فنی دایی در حین بازی‌های پرسپولیس دانست. اما جدا از ناکارآمدی آلتر‌ناتیو همیشگی دایی و تشخیص اشتباه او، نکته حیرت‌انگیز تناقضی است که در این رفتار دیده می‌شود تا جایی که با ریز شدن در اتفاقات داخل تیم و در نظر گرفتن غالب مسائل فنی نیز نمی‌توان توجیه مناسبی برای آن پیدا کرد. البته با متمرکز شدن روی مسائل فنی تیم مدعی پرسپولیس می‌توان نمونه‌های دیگری از این تناقض‌ها و رفتار دوگانه را یافت که به نظر می‌رسد از بین بردن تمام آنها یا حداقل کاستن از تعدادشان به علی دایی و تیمش در راه رسیدن به هدف خود کمک بایسته‌ای خواهد کرد.