امیر ارسلان جم:
بیشتر معتادان ایران، تریاکی و سپس کراکی می‌شوند. مصرف این ماده مخدر در جامعه معتادان کشور از هروئین پیشی گرفته است. مجری طرح ارزیابی وضعیت اعتیاد کشور در گفت‌وگو با ایسنا، ضمن اشاره به نتایج ارزیابی سریع وضعیت اعتیاد در سال «86» اعلام کرد: 8/32 درصد معتادان کشور تریاک، 7/25 درصد معتادان کراک ایرانی و 3/18 درصد هروئین مصرف می‌کنند که این موضوع پیشی گرفتن مصرف کراک ایرانی به هروئین در کشور را نشان می‌دهد. حسن رفیعی با یادآوری این مطلب که مصرف مواد مخدر در کشور از مواد مخدر سبک به سمت مواد مخدر سنگین و پرخطر درحال تغییر است، افزود: به تناسب تغییر الگوی اعتیاد به سمت مواد مخدر پرخطرتر، شدت اعتیاد در حال افزایش است، اگر چه میزان مصرف مواد مخدر در کشور کنترل شده و به تعداد جامعه معتادان افزوده نشده است. پیش از این نیز برخی مسؤولان ستاد مبارزه با مواد مخدر به طبقه‌بندی کشفیات مواد مخدر در نیمه اول سال جاری نیز اشاره و اظهار کرده بودند که در این
طبقه بندی، تریاک رتبه اول، کراک رتبه دوم، هروئین رتبه سوم و حشیش رتبه چهارم را به خود اختصاص داده است که با توجه به این امر، می‌توان به پیشی‌گرفتن کراک ایرانی نسبت به هروئین در کشفیات و مصرف مواد مخدر در کشور نیز اذعان کرد. کراک برای نخستین بار از کوکائین تهیه شد و درحالی که اوج شیوع مصرف آن به صورت زیرزمینی در دهه 1980 بود، این ماده مخدر اواخر تابستان و اوایل پاییز سال ۱۹۸۵ میلادی به بازار شهر نیویورک راه یافت. این ماده خطر ناک به حدی وابستگی‌آور است که یک بار مصرف آن فرد را معتاد می‌کند. عوارض مصرف کراک علاوه بر نشئگی، شامل سرخوشی، احساس آرامش، چرت زدن شدید و عرق کردن است و حالت خماری آن علاوه بر خماری تریاک و هروئین، عصبانی بودن و پرخاشگری شدید، تهوع و استفراغ را نیز به دنبال دارد. کراک به شدت فرد مصرف کننده را دچار خواب‌آلودگی یا به اصطلاح خودمانی «چرت» می‌کند. مصرف مداوم این ماده مخدر در کوتاه مدت اثرات مخرب جبران ناپذیری از جمله عفونت اجزای داخلی بدن، پوسیدگی دندان‌ها، سرطان حنجره و ریه، نابودی ریه و کبد به دنبال دارد، به نحوی که اجزایی که در تماس مستقیم با دود کراک هستند، ذره ذره نابود می‌شود و می‌پوسد. در برخی موارد نیز دیده شده که در مصرف کنندگانی که طولانی مدت از این مواد استفاده می‌کنند، میزان عفونت بدن به قدری است که اجزای بدن از هم جدا می‌شود و گوشت زیر پوست دچار عفونت شده و به اصطلاح کرم می‌گذارد. گفته می‌شود کسانی را که در اثر مصرف کراک می‌میرند در هنگام دفن غسل نمی‌دهند، چون در هنگام شست‌وشو اجزای بدن آنها از هم جدا می‌شود. فرد وابسته به کراک در پایان نخستین سال مصرف خود، حداقل کبد و طحالش را از دست خواهد داد. این شخص هرگز نمی‌تواند بیش از یک ماه زندگی عادی داشته باشد. پس از یک ماه یا نشئه و خمار یا در حال درد کشیدن است و پس از گذشت ۶ ماه نیز مصرف زیاد کراک نه تنها نشئگی را برطرف نمی‌کند، بلکه تنها برای آرام ساختن درد فرد به کار می‌رود.درواقع این آخرین ماه‌های عمر یک فرد وابسته به کراک است و بسیاری از این افراد قبل از رسیدن به این مرحله می‌میرند.