1- گوردون بنکس: انتخاب نفر اول برای پست شماره یک کار بسیار دشواری است. اگر عملکرد خوب زوف به واسطه خط دفاعی همیشه مستحکم ایتالیا، قهرمانی 1982 را برای کشورش به ارمغان آورد، کار گوردون بنکس در جام‌جهانی 1966 که تا دیدار نیمه‌نهایی و پنالتی اوزه بیو دروازه‌اش را بسته نگه داشت نیز ستودنی است. دروازه‌بان انگلیس میزبان حتی در دوره بعدی رقابت‌ها نیز درخشان ظاهر شد اما انتقام آلمان‌ها، بنکس و یارانش را از ادامه رقابت‌ها بازداشت. او برخلاف آلمان‌ها که از سپ‌مایر تا کان، همواره دروازه‌بانان مورد اطمینانی داشتند، تنها سنگربان قابل اعتماد انگلیسی‌ها در طول تاریخ به حساب می‌آید.
2- کافو: هرچه بگردیم مدافعی چون او پیدا نمی‌کنیم. اولین کاپیتانی که جام قهرمانی جهان را در قرن بیست و یکم بالای سر برد، این مدافع خستگی‌ناپذیر و باتکنیک سلسائو است. شماره 2 خوش‌اخلاق 4 جام‌جهانی را تجربه کرد. جز قهرمانی سال 2002 که در آن حضوری پررنگ داشت، کافو در قهرمانی 1994 و در همان اوایل بازی با 24 سال سن به جای جرجینیوی مصدوم وارد میدان شد. علاوه بر این در فینال 1998 نیز با برزیل به نایب‌قهرمانی رسید. این همه افتخار، حاصل تلاش خستگی‌ناپذیر مدافع راست برزیلی است.
3- فرانتس بکن‌باوئر: بعضی واژه‌ها و کلمات برای تعریف شخص یا عملکردی پدید می‌آیند اما بیراه نیست اگر بگوییم واژه سوئیپر یا همان لیبرو زمانی وارد واژگان فوتبالی شد که بکن‌باوئر پای به مستطیل سبز گذاشت. این اعجوبه نیمه عقب زمین فوتبال در 3 جام‌جهانی حاضر بود که ماحصل آن یک عنوان نایب‌قهرمانی در 1966، یک مقام سومی در 1970 و سرانجام قهرمانی با تیم ملی آلمان در خاک این کشور در سال 1974بود. علاوه بر افتخارات تیمی، قیصر یک بازیکن باهوش، مدافعی بازیساز و مهره‌ای همه چیز تمام برای کشورش بود. شاید با این اوصاف او بتواند تنها رقیب واقعی پله و مارادونا در کسب عنوان بهترین بازیکن تمام تاریخ باشد! شما اینگونه فکر نمی‌کنید؟
4- دنیل پاسارلا: میزبانی، مربی خوشفکری به نام سسار منوتی و گلزن قهاری چون ماریو کمپس... نه، برای قهرمانی جهان شما به یک مدافع میانی مستحکم و بازیخوان احتیاج دارید. او یک‌تنه به آرژانتین 1978 شخصیت قهرمانی بخشید، وقتی پس از بستن بازوبند، رهبری همبازیانش درون زمین را برعهده گرفت. نقش کاپیتان بزرگ (لقب پاسارلا) در آلبی سلسته آنقدر بااهمیت است که بدانیم آرژانتین با او و حتی پس از او همواره به تیمی مدعی در جام‌جهانی بدل شد.
5- گارینشا: دو قهرمانی پیاپی در جام‌جهانی، بهترین بازیکن جام‌جهانی 1962، بازیکن منتخب قرن بیستم فیفا و یکی از ستاره‌های جاویدان تاریخ جام‌های جهانی فوتبال. توصیف دریبل‌زنی‌های او آنقدر تکرار شده که حتی بدون دیدن نیز باورپذیر باشد. برای آنکه گاریشنا را به این لیست اضافه کنید، دلیل بیشتری می‌خواهید؟ هم‌دوره‌ای و همبازی پله باشی اما زیر سایه نامش قرار نگیری، بزرگ‌ترین دلیل برای اثبات شایستگی‌های یک فوتبالیست است که گاریشنا به همین دلیل بسیار قابل ستایش است.
6- بابی چارلتون: او در اوج‌گیری فوتبال انگلستان در دهه 60 نقش اساسی داشت. بازمانده حادثه مونیخ هافبکی توانمند، خلاق و البته گلزن بود. اوج درخشش بابی چارلتون در جام‌جهانی 1966 و قهرمانی در خاک کشورش بود. بهترین بازیکن این جام در مجموع 3 دوره حضور در جام‌جهانی را تجربه کرد و عملکرد بسیار موفقی در آنها داشت هرچند در 1962 در مقابل برزیل طلایی و در 1970 مقابل آلمان شکست خوردند اما انگلستان شخصیت بین‌المللی‌اش را مدیون او است.
7- زین‌الدین زیدان: از ستاره‌های عصر حاضر که به هیچ‌وجه نمی‌توان از کنار نامش گذشت و باید او را هم‌ردیف بزرگان جام‌جهانی دانست، زیزو است. زننده گل‌های اولین قهرمانی فرانسه در 1998، در جام‌جهانی 2006 و در مصاف با برزیل کاری کرد که در تاریخ ماندگار شد. او به اندازه تمام برزیلی‌های حاضر در میدان دریبل زد و تکنیک رو کرد تا نشان دهد از چه کیفیتی برخوردار است.
8- جوزپه مه‌آتزا: دو قهرمانی جهان، آن هم به صورت پیاپی کاری است که فقط از یک ابرستاره برمی‌آید. در فوتبالی که با عناصر تدافعی‌اش شناخته شده، هافبک تهاجمی‌ای چون مه‌آتزا یک غنیمت و نعمت بزرگ بود. او که سرآمد مهاجمان هم‌دوره خود محسوب می‌شود در دو دوره قهرمانی ایتالیا (1934 و 1938) برای کشورش به میدان رفت و از ارکان تیم قهرمان بود.
9- گرد مولر: بمب‌افکن نیازی به تعریف و تمجید ندارد. آمار گل‌های زده او کافی است تا نامش را به عنوان یکی از 11 برگزیده جام‌های جهانی انتخاب کنیم. 14 گل، تنها در دو دوره! به نتایج ژرمن‌ها در جام‌جهانی 1970 مکزیک که نگاهی بیندازی متوجه خواهی شد این آلمان نبود که به مقام سومی جهان رسید بلکه این گل‌های گردمولر افسانه‌ای بود که آلمان را تا مقام سومی مسابقات بالا کشید.
10 و 11- پله و مارادونا: جرات می‌خواهد یکی از این دو را به عنوان بهترین بازیکن تمام ادوار جام‌جهانی برگزید. یکی وقتی تصاویر هنوز سیاه و سفید بود در محوطه جریمه دریبل سرپا می‌زد، حرکتی که بعدها به حرکت زیدانی معروف شد را در زمین اجرا می‌کرد و 3 بار فاتح معتبرترین جام ممکن شد و دیگری گل‌های تکرارنشدنی دست خدا و مارادونایی را وارد دروازه شیلتون و انگلستان کرد و دو بار پیاپی تیمش را به فینال رقابت‌ها رساند.