شروین طاهری:
برخلاف آنچه به نظر می‌آید کار من در دفاع از شایستگی «کریس رونالدو» نسبت به همکارم خیلی سخت‌تر است. می‌پرسید چرا؟ کنایه می‌زنید که معما چو حل گشت، آسان شود؟ اتفاقا یکی از دلایل سختی کار من همین است. چون وقتی پدیده‌ای قطعی و حتمی به نظر رسید «باید» جای «شاید» را می‌گیرد لاجرم به جای شاعرانگی «شایستن» باید از الزامات کلیشه‌ای «بایستن» دم زد و این یعنی ممنوعیت هرگونه خیال‌پروری و واژه‌پردازی که شرط اصلی زیبا نوشتن و جمله بافتن است. کار من نسبت به دوستم در ستون سمت راست دشوارتر است، بدین خاطر که وقتی لشکر عکاسان حرفه‌ای خیلی پیش از موعد انتخاب «فرانس‌فوتبال» به منزل ستاره پرتغالی هجوم می‌برند و تمام رسانه‌های فوتبالی دنیا مثل «کارآگاه گجت» کشف بزرگشان که «توپ طلا به رونالدو می‌رسد» را تیتر یک می‌کنند، دیگر مسخره است که بخواهی تحلیل کنی «کریس» به این یا آن دلیل شایسته‌تر بوده است. ولی من هنوز جا نزده‌ام. چون چیزی در چنته دارم که برای ثانیه‌ای هم شده جمعیت هلهله‌کشان طرفدار رونالدو و عزادارانی که در سوگ مسی نشسته‌اند را به فکر وا می‌دارد. اتفاقا دلیلم کاملا هم فنی و فوتبالی است ولی به این تحلیل‌های سخیف مد روز مطبوعات آن‌ور آبی و این‌ور آبی که مثلا رونالدو، منچستر را قهرمان اروپا و لیگ برتر کرده یا اینکه در یک فصل 44 گل برای شیاطین سرخ‌زده یا ساخته و...مربوط نمی‌شود. در واقع نمی‌خواهم آن ترانه معروف دهه هفتادی که «برنده همه‌اش را می‌برد» را مثل بقیه بلغور کنم. کار من همانطور که جلوتر گفتم به این خاطر دشوار است که باید ثابت کنم «رونالدو» چندین سال پس از مسي در فوتبال متولد شده. یعنی در همان حال که همه ما تمام تلاشمان را می‌کنیم تا بلکه «مسی» را یک «مارادونا»ی دیگر جا بزنیم، کریستیانو رونالدو فقط کریستیانو رونالدوست. «مارادونا» یک تنه جام جهانی 86 را بالای سر برد و با اینکه در اروپا بازی کرد و عضو باشگاه سویای اسپانیا بود رنگ توپ طلا را هم ندید، چون توپ طلا اساسا یک تعریف اروپایی دارد، حتی امروز که نیمی از رای‌دهندگان از خارج اروپا می‌آیند و بیشتر ستاره‌های اروپایی هم اصلیتی غیراروپایی دارند. مساله این است که کمال فیزیکی، فنی و ذهنی «رونالدو»، تکامل فوتبال اروپا به‌عنوان پیشروی فوتبال جهان را معنا می‌بخشد. هرگز بازیکن دیگری نظیر «کریس» در تاریخ فوتبال وجود نداشته که از چنین توانایی‌های گسترده و متنوعی در بالاترین سطح بهره برده باشد. اما «مسی» تنها ادامه دهنده و سمبل یک سبک خاص و حتی شاید سپری شده از فوتبال است که ممکن است به آینده هم وصال ندهد. اروپاییان با تقدیم توپ طلا به رونالدو به فوتبال آینده پنجره می‌گشایند. ولی سخت‌ترین بخش نوشته‌ام هنوز مانده، آنجا که یک دوستدار و عاشق بارسلونا با حسرت تمام جشن دیگران را به نظاره می‌نشیند و اعتراف می‌کند: «حیف، کریس برای توپ طلا شایسته‌تر است!».