سید محمد سادات اخوی:
فرصت برای تلمیح و استعاره نیست. زمانی برای اشاره نیست. حتی گذشته را مجال تکرار دوباره نیست. «در لفافه سخن گفتن» نیز چاره نیست. «واگویه»، آرزوی دل پاره‌پاره نیست....
الف
ساعت مچی‌ات را نگاه کن!
تقویم «تلفن همراه» و «سررسید رومیزی»ات هم راست می‌گویند. اگر برگ‌های تقویمت را بشماری؛ یادت می‌آید که چند ماه و سال گذشته است. یادت می‌آید که روزها و هفته‌های گذشته را چگونه گذرانده‌ای. یادت می‌آید که همه روزهای گذشته، تا چه اندازه وفق مرادت گذشته‌اند. گونه‌های سرخ و انرژی پنهان در رگ‌هایت، یادت می‌آورند که روزهای عمرت را عمران کردهای!
«ساحل» و «سایبان»ی نیست که خاطره‌ای از تو نداشته باشد. «زیارتگاه»ی نمانده که از خلوص زیارت تو دور باشد.
«فیلم»ها و «تئاتر»ها، «سینما»ها و «تماشاخانه»های شهر را خوب می‌شناسی. دوستانت، بارها میهمان میزبانی تو بوده‌اند و می‌دانی که از تو و همراهی‌ات، خاطره‌های خوشی دارند.
صدای دعوتت، مونس تلفن‌های همراه آنان و لبخندهای سلامتی‌ات، آرزوی همیشگی دوستان توست.
...راستی! اگر وقتی ماند، یادت باشد که همسر و فرزندانت، ماه‌هاست که شریک تفریح و سفرت نیستند.
بر اساس سخن پیامبر اکرم(ص)، رحمت خداوند، به کسی که خانواده‌اش را فراموش کند، نمی‌رسد.
ب
وقتی خورشید، نگاه روشنش را از میان تاروپود پرده اتاق، روی کتاب‌های آن سوی اتاق نشاند؛ نسیم پاییزی، مرا که می‌ترسیدم و می‌گردیدم، از پیش چشمانت گذراند. سرت را برگرداندی و مرا نگاه کردی. دست‌های مهربانت را بالا آوردی و مرا، قاصدک کوچک و غمگین را، از روی شانه نسیم برداشتی و مقابل نگاهت گرفتی... و من، چشم‌های غبارگرفته‌ام را باز کردم و نگاهت کردم.
... در آسمان چشم‌هایت، مکعب سیاه خانه‌ات پیدا بود.
یا أَبصَرَالنّاظرین (ای زلال‌ترین نگاه!)
ج
دختران جوانی که با خیال منشی شدن آمده بودند، روی صندلی‌ها نشسته بودند و دوست عزیز، با یکی یکی‌شان مصاحبه می‌کرد و قرار تماس بعدی را می‌گذاشت.
به سر و وضع چند نفری که نشسته بودند، نگاهی کردم و عقاید محکم دینی دوست عزیز را به یاد آوردم.
می‌دانستم که یکی، دوتا از دختران مشتاق منشیگری را به‌طور قطع نمی‌پذیرفت و آنها بی‌دلیل نشسته بودند. دست‌کم برای یکی‌شان که سر و وضعش از دیگران نامناسب‌تر بود نگران‌تر بودم که اگر دوست عزیز، او را می‌دید، از دفتر کارش بیرونش می‌کرد و آبروریزی می‌شد.
عصر آن روز، با چند ساعت گفت‌وگو، منشی انتخاب شد.
همان خانمی که نگرانش بودم!
د
آن روزها، وقتی صدای پایت در گوش بیابان می‌گشت و امواج پژواک پنهانش را می‌شنیدی، همراهت بودم.
وقتی انگشتانت را میان رشته‌های امواج موهای سیاهت می‌گرداندی و چشم‌های خسته‌ات، قدم‌های بعد را می‌دویدند و زودتر از تو، دامنه دشت را طی می‌کردند؛ همپایت می‌دویدم.
می‌نشستی، می‌نشستم... می‌ایستادی، من نیز چنان می‌کردم.
حتی در آن صبحگاه خاموش که سرت را بر زانویت گذاشتی و قطره‌های زلال اشک، راه نزدیک «چشم تا خاک» را آهسته طی کردند؛ انگشتان محبتم را میان چشم‌ها و خاک، میزبان اشک‌هایت کردم.
می‌دانی؟... پیش از هر چیز، درماندگی تو و فرزندانت را چشم‌ها فاش می‌کنند.
چشم‌هایت را ببند و دست‌هایت را به دست امین وحی من، جبرئیل، بگذار و همراهش زمزمه کن:
یا حمید!... به حق محمد(ص)
یا عالی!... به حق علی(ع)
یا فاطر!... به حق فاطمه(س)
یا محسن!... به حق الحسن(ع)
یا قدیم‌الاحسان!... به حق الحُسین(ع)
توبه‌ات را پذیرفتم؛ اما نمی‌توانم... نمی‌توانم به خانه پیشینت بهشت، برگردانمت... ها...ی آدم!... حیف نیست از زمینی که قطعه‌ای از آن «کربلا»ی عزیز من است، چشم بپوشی؟!
ألسَّلامُ عَلَیکَ یا وارِثَ آدَمَ صَفوَهًِْ الله! (سلام بر حسین شریف که وارث آدم، بنده برگزیده شایسته خداست).