دنیا خمامی:
«گرناز» نام فیلمی است که در جشنواره فیلم فجر امسال در قالبی متفاوت نسبت به دیگر آثار عباس رافعی به نمایش درمی‌آید. رافعی را با «پروانه‌ای در باد»، «تولدی دیگر» و «آفتاب بر همه یکسان می‌تابد» به یاد می‌آوریم. «آیه‌های زمینی»، «راه طی‌شده» و «راز مینا» از دیگر فیلم‌هایی است که در کارنامه این کارگردان به چشم می‌خورد. رافعی درباره اکران فیلم «تولدی دیگر» در جشنواره فیلم امسال می‌گوید که به دلیل نمایش این فیلم سینمایی در تلویزیون، انگیزه‌ای برای اکرانش در جشنواره ندارم. وی هم‌اکنون در حال ساخت فیلم «دیوار» است. با رافعی گفت‌وگویی داشتیم که در ادامه می‌خوانید:
ساخت فیلم «دیوار» به کجا رسیده است؟
در حال حاضر ساخت این فیلم متوقف شده، چون تصویربرداری «دیوار» در برلین انجام می‌شود که شرایط
آب و هوایی این شهر اصلا برای فیلمبرداری مناسب نیست. الان در آلمان هوا بسیار سرد است و کار کردن سخت. گروه به این نتیجه رسیدند که ادامه فیلمبرداری را به اردیبهشت ماه موکول کنند.
در کنار رضا کیانیان، چه بازیگران دیگری در فیلم حضور دارند؟
در این فیلم تنها رضا کیانیان بازیگر ایرانی است و بازیگران دیگر، همه آلمانی هستند.
بعد از توقف «دیوار»، آیا کار دیگری در دست دارید؟
بله؛ ساخت «کیمیا و خاک» را با دریافت پروانه ساخت آن آغاز خواهم کرد که سوژه‌ای با حال و هوای انقلاب دارد.
درباره این کار بیشتر توضیح می‌دهید؟
داستان این فیلم 5 اپیزود دارد و ماجرای آن مربوط به آبان‌ماه سال 1357 است. 5 شخصیت این داستان نیز به شیوه روایت‌های مدرن در هم ادغام شده‌اند.
فیلمنامه را خودتان نوشته‌اید؟
این فیلمنامه را من و بهرام صحیحی نوشته‌ایم که داستان آن پیرامون مهاجرت شخصیت‌هایی که به آن اشاره کردم ساخته می‌شود. در فیلم خواهیم دید که این پنج نفر قصد سفر به خارج از کشور دارند اما هیچ‌کدام به پروازهایشان نمی‌رسند!
شما در اغلب فیلم‌هایتان به دنبال تجربه‌هایی نو و متفاوت بوده‌اید. ضمن اینکه به کارهای جاده‌ای هم علاقه دارید. نظر خودتان در این‌باره چیست؟
بله. فیلم‌هایم اغلب اسیر جذابیت‌های جاده‌ای هستند و علاقه وافری به ساخت فیلم‌هایی دارم که جست‌وجوگرایانه باشند. این حقیقت را می‌توانید با نگاه به کارنامه کاری‌ام دریابید. در «راز مینا» یا «پروانه‌ای در باد» و «آفتاب بر همه یکسان می‌تابد» کمتر می‌توانید فضای آپارتمانی ببینید. حتی در تلویزیون هم به وضوح می‌شود دید که من به «در مسیر بودن» و نشان دادن حرکت عادت کرده‌ام. نمونه‌اش سریال «جاده‌های سبز شمالی» است.