گابریل مارکوتی: اتحادیه باشگاه‌های اروپا یا همان «ECA» مرکزی است که تیم‌ها در آن متولد می‌شوند. اگر قرار باشد تیم‌های اروپایی در رده‌بندی یوفا تقسیم‌بندی شوند از میان خودشان به صورت ملوک‌الطوایفی انجام می‌شود. خبرهایی که از رویترز می‌رسد دقیقا قطعی نیست؛ اتحادیه فوتبال اروپا از 150 باشگاه حاضر باید براساس سیاست‌های افراطی‌اش از روی درآمد باشگاه، نقل و انتقالات و حقوق و مزایا، برترین باشگاه را انتخاب کند که این فاکتورها 51درصد معیار آنها را تشکیل می‌دهد. به هر حال این وحشتی کهنه و قدیمی است که همیشه محدود به یکسری از مسائل می‌شود. خب، اگر شما صاحب منچستریونایتد باشید در آن صورت باید از 212 میلیون پوند حجم معاملات صحبت کنید. بنابراین از این مبلغ باید 108 میلیون پوند را برای نقل و انتقالات و مسائل جانبی باشگاه در نظر بگیرید اما اگر استون‌ویلا را انتخاب کنید، تنها 52 میلیون پوند را می‌توانید برای تمام مخارج در نظر بگیرید و در این شرایط بر سر یک دوراهی قرار می‌گیرد، رقمی بالغ بر 25 میلیون پوند برای دستمزدها و خرج‌های دیگر باید کنار بگذارید! فکر می‌کنید با این اوضاع کدامیک از آنها در فصل تابستان آینده با مشکل روبه‌رو می‌شوند؟ هنگامی که مارتین اونیل، سرمربی استون‌ویلا به ته خط رسید دلیل شرایط اسفناکش را برهم خوردن معادلاتش در نقل و انتقالات می‌دانست، ضرری در حدود 40 میلیون پوند او را به زمین کوبید! البته اگر قرار باشد مشکلی هم پیش بیاید و شما مانند «شیخ منصور» باشید این مسائل برایتان بی‌معناست. مالکی که دارایی‌اش رقمی در حدود 150 میلیارد پوند است زیاد به اینگونه مسائل فکر نمی‌کند. باشگاهی که از پس حجم معاملات سنگین برمی‌آید به اوج بخشندگی نیز می‌رسد و ریخت‌و‌پاش‌های فراوان، کوچک‌ترین دغدغه فکری را برایشان به وجود نمی‌آورد. اما مزیت‌های سود کلان اقتصادی برای یک باشگاه فاکتورهای دیگری دارد؛ چیزی شبیه اسپانسرها، حق پخش تلویزیونی و سودی که از طریق فروش بازیکنان به دست می‌آورند و در این میان تعدادی از روسای باشگاه‌ها محدودیت‌های خاصی برای خرج کردن درآمدهایشان دارند. حتی بعضی از آنها از میان سرمایه‌گذاری در آکادمی جوانان، زمین تمرین مناسب، تعمیرات استادیوم یا ساخت و ساز چند مجموعه، با نوعی سرگیجه مواجه می‌شوند. درست است، این دغدغه‌ها در فوتبال امروز وجود دارد و بدون شک سرمایه کلان می‌تواند هر باشگاه و هر رئیس باشگاهی را گارانتی کند. اگر دست شما در این رابطه باز باشد آن وقت هر بازیکنی را که بخواهید به خدمت می‌گیرید و هر اندازه که علاقه‌مند باشید برای او دستمزد تعیین می‌کنید، به همین راحتی! این مساله تنها درباره سرمایه‌داران مرفه میلیونری صدق می‌کند که هیچ ابایی برای پرداخت دستمزدهای هنگفت ندارند، اما دیگران چه می‌شوند؟ باید در جواب این سوال گفت آنها تقریبا نابود می‌شوند و این اتفاقی است که به وسیله باشگاه‌های ثروتمند برای گروه دوم که دغدغه مالی دارند به وجود می‌آید. شاید بهتر باشد اینگونه عنوان کنیم که بالانس موجود در بازار را میلیونرها به نفع خودشان برهم می‌زنند. فکرش را بکنید، یکدفعه سروکله میلیونرهای عرب پیدا می‌شود و باشگاه شما را می‌خرند، خیلی راحت، بعد با روبینیو، ستاره برزیلی قرارداد امضا می‌کنند و حالا جهان فوتبال تاثیر دلارهای نفتی آنها را به وضوح می‌بیند. حالا جور دیگری فکر کنید. آنها بدون داشتن اسپانسر و حامی مالی نیز می‌توانند به راحتی امرار معاش کنند و همه چیز حتی بدون حضور فاکتورهای اصلی راست و ریس است. با این شرایط 51 درصدی که از آن صحبت کردیم [فاکتوری که برای رده‌بندی باشگاه‌ها در نظر گرفته می‌شود] کمی بی‌معنی می‌شود! به هر حال و با این شرایط مالکان باشگاه‌هایی مثل منچستریونایتد، میلان یا بایرن‌مونیخ، اسکناس چاپ می‌کنند و باشگاه‌های کوچک‌تر که زیر سایه بزرگان قرار دارند ممکن است از گوشه و کنار سودی نصیبشان شود ولی حق انتخاب ندارند و حتی شانس این را پیدا نمی‌کنند که رشد کنند یا در هر معامله‌ای پیروز شوند. این پروسه‌ای است که پولدارها را پولدارتر می‌کند و به سرمایه‌هایشان هر روز اضافه می‌شود و در مقابل باشگاه‌های کوچک در اطراف آنها تنها می‌توانند پرسه بزنند تا از
ریخت وپاش‌ها بالاسری‌ها چیزی عایدشان شود.
منبع: TIMES