اصولا علی دایی اعتقادی به رسانه‌ها ندارد. این هم از کلام و هم از رفتار دایی مشخص است. وقتی به برخورد دایی در این چند سال توجه کنی، بیش از همه‌چیز این مساله جلب‌توجه می‌کند. اگر به یاد بیاورید که چگونه او همیشه در این سال‌ها دست رد به سینه خبرنگاران زده یا چه رفتاری در قبال انتقاد رسانه‌ها داشته، پذیرش این ادعا که دایی اعتقادی به رسانه‌ها ندارد، آسان‌تر می‌شود. با این حال وقتی علی دایی سرمربی تیم ملی شد، گفت که می‌خواهد به رسانه‌ها علی دایی دیگری را نشان بدهد، نتیجه چه بود؟ همان چیزی که حدس می‌زدیم، دایی همانی بود که انتظار می‌رفت. او پس از چند ماه حضور در تیم ملی از فدراسیون فوتبال خواست، فعالیت رسانه‌ها در اطراف تیم ملی را محدود کند. کسانی که در این مدت حدودا یک ساله کنار تیم ملی زندگی کرده‌اند، بارها شاهد برخورد تند سرمربی تیم ملی با خبرنگاران و عکاسان بوده‌اند اما هیچ کدام از این اتفاق‌ها رسانه‌ای نشد ولی وقتی از کمیته تیم‌های ملی خبر رسید که دایی اعلام کرده نمی‌خواهد خبرنگار یا عکاسی در سفرهای تیم ملی در پرواز بازیکنان حضور داشته باشد، این جدال رسانه‌ای شد. با این حال این خواسته سرمربی تیم ملی آنقدر غیرمنطقی بود که پس از گذشت یک ماه از این درخواست در پرواز تیم ملی به ریاض برای انجام بازی با عربستان چندین خبرنگار و عکاس حضور داشتند. البته غرولندهای دایی در همان پرواز را خبرنگاران و عکاسان ایرانی به یاد دارند اما دایی نمی‌توانست اعتراضی داشته باشد. پرواز چارتر نبود و هر کس می‌توانست با تهیه بلیت این مسیر هوایی، در آن هواپیما حضور داشته باشد. با این حال رخ دادن اتفاقی مشابه آنچه که در سفر به تایلند افتاد چندان عجیب نیست. فدراسیون فوتبال برای دومین بازی ایران در مرحله مقدماتی جام ملت‌های آسیا فکری برای اعزام خبرنگاران و عکاسان ایرانی به بانکوک نکرد. (هرچند تعدادی از خبرنگاران و عکاسان با هزینه شخصی یا هزینه رسانه‌های ضعیف ایرانی به لحاظ مالی به تایلند سفر کردند). حتی فدراسیون، خبرنگار و عکاسی را هم از طرف روابط عمومی فدراسیون به تایلند نبرده که رسانه‌ها بتوانند عکس و اخبار کاملی از وضعیت تیم ملی در تایلند داشته باشند و این یعنی اینکه فدراسیون‌نشین‌ها هم مثل دایی فکر می‌کنند. به اعتقاد دایی و به تازگی فدراسیون فوتبال، خبرنگاران و عکاسان تولیدکننده حاشیه هستند و هر چقدر تیم ملی در فضایی دورتر از آنها زندگی کند، احتمال موفقیت بیشتر است. به هر حال دایی توانسته این تفکر را در فدراسیون جا بیندازد اما ای کاش فدراسیون به جای اعزام مجتبی شریفی، رئیس کمیته انضباطی به تایلند که فلسفه سفرش هنوز مشخص نشده، یک خبرنگار و عکاس از روابط عمومی فدراسیون به بانکوک می‌فرستاد تا رسانه‌های داخلی هم سهمی از مخابره خبر موفقیت‌های تیم ملی داشته باشند. علی دایی 2 هفته قبل و پس از بازی با سنگاپور وقتی با این سوال مواجه شد که «چرا مردم از بازی‌های تیم ملی استقبال نمی‌کنند؟» گفت که این وظیفه رسانه‌هاست که مردم را برای حمایت از تیم ملی تشویق کنند. ای کاش دایی همانقدر که در تشریح وظایف رسانه‌ها باهوش عمل کرده متوجه می شد که حضور خبرنگاران و عکاسان در کنار تیم ملی در سفرهای برون‌مرزی چقدر می‌توانست به تضعیف روحیه حریف و بالا رفتن انگیزه بازیکنان خودی کمک کند. آخرین باری که یک تیم بزرگ اروپایی پا به ایران گذاشت برمی‌گردد به مهر 83، زمانی که تیم ملی آلمان برای انجام بازی دوستانه با تیم ایران به تهران سفر کرده بود. بیستم مهر چهار سال قبل جایگاه خبرنگاران ورزشگاه آزادی پر بود از خبرنگاران آلمانی که در آن زمان با کمک فدراسیون فوتبال آلمان به تهران آمده بودند. می‌گویند علی دایی بزرگ شده مکتب فوتبال آلمان است اما اگر چهارشنبه جایگاه خبرنگاران ورزشگاه راجا مانگالای بانکوک خالی از خبرنگاران ایرانی بود، شگفت‌زده نشوید، چراکه اصولا دایی اعتقادی به رسانه‌ها ندارد. این هم از کلام و هم از رفتار دایی مشخص است.