از مجموعه «آشپزباشی» برایمان بگویید، در این مجموعه تلویزیونی ایفاگر چه نقشی هستید؟
در این سریال، نقش دختر بزرگ خانم معتمدآریا و آقای پرویز پرستویی را ایفا می‌کنم. این مجموعه یک داستان خانوادگی دارد که به نظرم بینندگان می‌توانند با موقعیت‌های قسمت‌های متفاوت آن ارتباط خوبی برقرار کنند.
به نظر موضوع این سریال مثل مجموعه «کاکتوس» آقای هنرمند، مایه‌های طنز دارد، درست است؟
بله، شرایط و موضوع ماجراهای سریال به نحوی است که موقعیت‌های طنز بسیاری ایجاد می‌کند. البته باید به این نکته اشاره کنم که ما همه با جدیت در نقش‌هایمان حضور داریم و در واقع زندگی عادی خود را پیش می‌بریم، اما این موقعیت‌های جدی طوری کنار هم چیده شده‌اند که خنده‌دار جلوه می‌کنند.
از اینکه بار دیگر(بعد از فیلم «دزد عروسک‌ها») و بعد از 19 سال با محمدرضا هنرمند کار می‌کنید، چه احساسی دارید؟
احساس خیلی خوبی دارم. «دزد عروسک‌ها» و پشت صحنه‌های آن فیلم، برای من پر از خاطره و تجربه است. حالا بعد از 19 سال حضور در کنار آقای هنرمند و یادآوری آن روزهای شیرین، لذتبخش است. آقای هنرمند به قدری خوب رفتار می‌کنند که شور و انرژی زیادی پیدا می‌کنم، شرایط در زمان تصویربرداری خوب است و برایم تجربه‌ای جدید محسوب می‌شود. از اینکه قبول کردم تا در این سریال بازی کنم خیلی خوشحالم چون برای من درست مثل یک کلاس پیشرفته بازیگری است. بودن در کنار استادانی مثل آقای هنرمند، آقای پرویز پرستویی و خانم فاطمه معتمدآریا یک فرصت عالی است.
چطور شد به مجموعه بازیگران این سریال پیوستید؟
راستش، ابتدا تصمیم نداشتم بعد از بازی در «روز حسرت» کار جدیدی در تلویزیون قبول کنم، چون هم خسته بودم و هم دلم می‌خواست کمی از آن فاصله بگیرم تا حضورم برای مردم یکنواخت و بی‌تاثیر نباشد، اما بعد از مشورت با پدرم و فکر کردن به اینکه بازی در کنار ستاره‌هایی چون پرستویی و معتمدآریا و کار با آقای هنرمند همیشه و برای هر کسی دست‌یافتنی نیست، متقاعد شدم کار را قبول کنم. حالا هم که پذیرفتم، خوشحالم چون از حضور همه انرژی می‌گیرم. با توجه به اینکه 19 سال از تجربه قبلی من با آقای هنرمند می‌گذرد، مطمئنم که این کار یک فرصت خواهد بود.
درباره خاطرات گذشته هم با آقای هنرمند در پشت صحنه صحبت می‌کنید؟
بله، من الان 27 سالم است و از یادآوری خاطرات 8 سالگی‌ام با ایشان خوشحال می‌شوم. الان که بیش از سه هفته از کار گذشته، بخشی از خاطرات را بازگو کرده‌ایم. خوشبختانه در این پروژه آنقدر شرایط خوب است که توصیف لحظات آن شاید ممکن نباشد. وقتی کارگردان یک مجموعه کارش را خوب بلد باشد مثل رهبر و لیدری است که به همکارانش آرامش می‌دهد. اینجا نیز با یک کارگردان بسیار حرفه‌ای سر و کار داریم که هم بازیگر بوده، هم توانایی نوشتن دارد و هم خیلی خوب می‌داند چطور از توانایی بازیگرانش برای بهتر درآوردن شخصیت‌ها استفاده کند. از طرفی ایشان از هیچ رفتار صحیحی در برخورد با عوامل مجموعه فروگذار نمی‌کند و تحت هیچ شرایطی حسن معاشرت را فراموش نمی‌کند.
قصد ندارید بار دیگر حضور در سینما را تجربه کنید؟
صددرصد. برای قبول کردن یک کار سینمایی، کارگردان خوب نخستین حرف را می‌زند، همچنین فیلمنامه و موضوع متفاوت که حرفی تازه برای گفتن داشته باشد.
بیشتر توضیح می‌دهید؟
در یک سالی که از حضور پرمشغله من در تلویزیون گذشته است- یعنی از آذرماه سال 86 که «ساعت شنی» ساخته شد تا آذرماه سال جاری که دقیقا یک سال محسوب می‌شود- من حضور تلویزیونی خوبی داشتم و از این موضوع راضی هستم چون فرصت پیدا کردم که خوب خودم را محک بزنم و به پختگی برسم. در «ساعت شنی» مدیون اعتماد کارگردان هستم. به هر حال سپردن نقش اصلی یک سریال به بازیگری که تجربه اینچنینی پیش از این نداشته، شهامت می‌خواهد که این کار را آقای بهرامیان انجام دادند و من از ایشان سپاسگزارم. در «روز حسرت» نیز من حاصل اعتمادی دو طرفه را تجربه کردم یعنی هم آقای مقدم به من اعتماد کردند و هم من به ایشان. چون قرار بود یک کار مناسبتی را به سرانجام برسانیم که متن کاملی نداشت، خدا را شکر مورد پسند مردم قرار گرفت.
پس حساسیت شما برای حضور در سینما بیشتر شده است؟
بله، بیشتر مایلم یک کار خوب، با یک فیلمنامه مناسب و کارگردان خوب انجام دهم. البته بعد از «روز حسرت» تصمیم نداشتم دیگر در تلویزیون حاضر شوم اما شرایط طور دیگری رقم خورد. از طرفی به نظر می‌رسد با بازی در مجموعه «آشپزباشی» فعلا یک سالی در تلویزیون دیده نمی‌شوم و بعد از یک‌سال با کاری در ژانر طنز به قاب جادویی می‌آیم که این برای مردم هم جذاب است.
آقای هنرمند هنگام ضبط سختگیری هم می‌کنند؟
به نظر من حق دارند سختگیری کنند، چون به کیفیت کار بسیار اهمیت می‌دهند و من از سختگیری و دقت ایشان درست مانند حضور در یک کلاس درس، نکات قابل توجهی می‌آموزم. ایشان جدای از اینکه استاد خوبی هستند و شاخصه‌های مهمی یاد می‌دهند، یک مشاور خوب هم هستند. آقای هنرمند آموزه‌های پدر و مادرم را تکمیل می‌کنند.
نکته خوبی را بیان کردید، در کارهایتان چطور از راهنمایی‌های پدر و مادر استفاده می‌کنید؟
قبل از اینکه کاری را بپذیرم با پدرم مشورت می‌کنم. حیطه اطلاعات ایشان از دنیای تصویر و حرفه‌ای‌های این عرصه بسیار زیاد است و آدم‌های زیادی را می‌شناسند، به همین علت وقتی کاری به من پیشنهاد می‌شود، اول با پدرم مشورت می‌کنم تا ببینم مورد تاییدشان هست یا خیر. بعد از انتخاب با مادرم صحبت می‌کنم و درباره نقش و نکاتی که می‌تواند موجب بهتر درآمدن کار شود از ایشان راهنمایی می‌خواهم. بارها شده برای تحمل مشکلات پشت صحنه از راهنمایی‌های موثر مادرم کمک گرفته‌ام. حتی مشکلاتی که فکر نمی‌کردم بتوانم تحمل‌شان کنم، با دقت، توجه و یادآوری برخی از نکات مادر حل شد.
تا به حال شده به خاطر سفارش پدر، در کاری بازی نکنید؟
بله، بارها این اتفاق افتاده. من همیشه به نظر پدرم احترام می‌گذارم و در عین حال هم هیچ‌کدام از ما تمایل نداریم که او مرا به کاری تحمیل کند. اساسا بازی در کاری که حضور من در آن سفارشی از طرف پدر و مادرم باشد، برای من شکنجه است، اگر کارگردانی بازی من را دوست نداشته باشد قطعا نمی‌توانم آنچه را که می‌خواهم عرضه کنم، اما با این حال ناشکری و کفران نعمت هم خصلت من نیست! دانش، تجربه، سواد و تسلط پدر و مادرم به کارشان نعمتی است که خدا به من عطا کرده و تمام تلاشم این است که شکرگزار این موهبت خداوند باشم. دلم می‌خواهد بینشی را که والدینم از آن بهره‌مند هستند به خوبی در حرفه‌ام به کار گیرم، نه اینکه با سوءاستفاده از شهرت و محبوبیت آنها جایی برای خودم باز کنم. اگر قرار بود در راه غلط از اطلاعات و آشنایی‌های پدرم برخوردار شوم، در این صورت هرجا که بابا کستینگ (casting) داشتند باید من هم می‌رفتم و به عنوان بازیگر مشغول می‌شدم که این اصلا درست نیست.
کمی هم از نقشتان در فیلم سینمایی «اخراجی‌ها- 2» بگویید، آنجا چه نقشی دارید؟
نقش یک زن تروریست را ایفا می‌کنم.
شنیده بودیم قرار است نقش یک دختر منافق را در این فیلم بازی کنید.
نمی‌توان به این شخصیت عنوان «منافق» داد. او یک دختر عاشق است که حتی به خواست خودش وارد این ماجراها نشده بلکه در پی هواپیماربایی نامزدش (که امیریل ارجمند آن را ایفا می‌کند) او نیز وارد ماجرا می‌شود چون سودای ازدواج با او را در سر می‌پروراند. در «اخراجی‌ها-2» بر خلاف سوژه فیلم که مایه‌های طنز و نمکی دارد نقشی جدی را برعهده دارم.
پس ایفاگر نقش منفی هستید؟
نه، فکر نمی‌کنم بتوان گفت این شخصیت منفی است. به هر حال او به دنبال خوشبختی است و این سعادتمندی را در زندگی با نامزدش می‌بیند، پس حاضر است برای به دست آوردن او دست به هر کاری بزند. در واقع من فکر می‌کنم تا به حال هیچ نقش منفی‌ای بازی نکرده‌ام. حتی کاراکتر «فریده» در «روز حسرت» هم منفی نبود چون به هر حال به سپیدی گرایش داشت. سعی‌ام این است فعلا در تلویزیون ایفاگر نقش‌های منفی نباشم. (با خنده)
چرا؟
دوست ندارم در تلویزیون مردم از من خاطره تلخی داشته باشند. از شوخی‌هایی که گاهی درباره نقش‌های منفی می‌شود، رضایت ندارم. دلم می‌خواهد در تلویزیون میهمان خوب و سر به راهی برای مردم باشم، اما در سینما به این مقوله فکر می‌کنم و حتی بازی در نقش‌های منفی را بسیار دوست دارم. از نخستین حضورم در «ساعت شنی» که در آن ایفاگر نقش «مهشید» با شخصیتی متفاوت و دور نسبت به خودم بودم تا «روز حسرت» کاملا شخصیت‌های متمایزی را بازی کردم؛ نقش‌هایی که مرا برای مخاطب تکرار نکردند و توانستند تماشاگر را تا آخرین لحظه با خود همراه و همگام کنند.در «آشپزباشی» هم همین‌طور است، هر چند نقش من نقشی معمولی است اما به نظر من از همه شخصیت‌هایی که تا به حال ایفا کرده‌ام به من نزدیک‌تر است؛ نقش دختر بزرگ خانواده که مجرد است و پر‌انرژی. کار من در «آشپزباشی» تازه شروع شده و من برای رسیدن به طنز درست نقش، کاملا همه چیز را به آقای هنرمند، تجربه و مهارتش واگذار کرده‌ام. تماشاگر ایفای نقشی کاملا جدی را از ما می‌بیند، بنابراین ما باید کاملا زندگی عادی خودمان را داشته باشیم بدون اینکه بخواهیم به طنز بودن مجموعه فکر کنیم، اما مهم موقعیتی است که مایه‌های طنز را برای مخاطب به ارمغان می‌آورد.
متفاوت بودن در عالم بازیگری چقدر برای شما مهم است؟
قطعا دوست دارم متفاوت بوده و تجربه‌های تکرار نشدنی داشته باشم. این مرا جذب می‌کند و توانمندی‌هایم را بروز می‌دهد. تا جایی که توانسته‌ام تلاشم را کرده‌ام. نقش «کتایون ریاحی» در «شام آخر» در میان نقش خانم‌ها در فیلم‌های ایرانی بسیار تازه و بکر است. قطعا سعی خواهم کرد حضوری اینگونه داشته باشم تا بتوانم کارنامه خوبی برای خودم رقم بزنم.
برایتان آرزوی موفقیت داریم و از گفت‌وگوی خوب شما ممنون هستیم.
من هم از شما و همکارانتان تشکر می‌کنم.