«همه وقتی از زیدان حرف می‌زنند به پاس‌هایش، شوت‌هایش و دریبل‌هایش اشاره می‌کنند. اما به نظر من اوج هنر زیدان همان ضربه‌ای بود که در فینال جام‌جهانی به سینه ماتراتزی زد». - اریک کانتونا
1- نام چند آدم بزرگ را در تاریخ به یاد می‌آورید که به خاطر اینکه سال‌ها از سرزمین‌شان دفاع کرده‌اند، جاودانه شده‌اند؟ اصلا چند تا از این نام‌ها در تاریخ ثبت شده است؟ بیشتر این نام‌ها افسانه‌ای هستند و آن‌قدر فاصله گرفته‌اند که دیگر نمی‌شود به آنها استناد کرد. در نقطه مقابل، تاریخ پر است از اسامی مهاجمان؛ کسانی که هرگز از فتح کردن و پیش رفتن سیر نمی‌شدند. چه اسم آنها را فاتحان بزرگ بگذاریم و چه سلاخان تاریخ، تفاوتی نمی‌کند. بهای جاودانگی حمله است، نه دفاع؛ همانطور که مادر آشیل پیش از جنگ تروا به پسرش می‌گوید: اگر به تروا نروی، اینجا سال‌ها زندگی خواهی کرد و فرزندان و نوه‌هایت اسمت را به یاد خواهند داشت، ولی پس از چند نسل فراموش خواهی شد. اما اگر به تروا بروی همانجا کشته می‌شوی و نامت تا ابد جاودانه می‌ماند.
2- جریان زندگی یک تهاجم عظیم است. شاید مقاطعی در آن پدید آید که مجبور به دفاع شوی، اما این ادوار همه گذراست و نمی‌تواند جای ذات زندگی را بگیرد. فابیو کاناوارو سال 2006 قاعده‌ای نانوشته را شکست و به عنوان مرد سال فوتبال اروپا انتخاب شد. اما چرا؟ چون در یک تورنمنت (جام جهانی) مستحکم بود و دفاع کرد و تیمش را به مقام قهرمانی جام جهانی رساند. دلیل دیگری هم دارد. تیم ملی ایتالیا به عنوان قهرمان جهان هیچ مهاجم شاخصی نداشت که با به ثمر رساندن گل‌های زیاد سرنوشت بازی‌ها را عوض کند. بهترین بازیکن هم از تیم‌های قهرمان انتخاب می‌شود؛ چون تاریخ را فاتحان می‌نویسند. سال گذشته میلان قهرمان اروپا شد و کاکا مرد سال و امسال یونایتد قهرمان شد و کریس رونالدو مرد سال. معادله بسیار ساده‌ای است، معادله‌ای که حتی کاکا هم هنگام دریافت توپ طلا به آن اعتراف کرد.
3- توپی که کریس در بازی مقابل سیتی با دست زد، آخرین شاهکارش بود. مارادونا 22 سال پیش توپی را که نمی‌توانست با سر بزند با دست زد و سرنوشت جام جهانی را تغییر داد. یکشنبه کریس توپی را که می‌توانست با سر بزند با دست زد ولی سرنوشت بازی تغییر نکرد. غیرقابل پیش‌بینی بودن، همیشه مشخصه نوابغ است. نابغه مرزهای روزمرگی را پشت سر گذاشته است و دیگر با معادلات ما نمی‌خواند. نابغه قانون خود را دارد و برای همین است که زندگی کردن با نوابغ گاهی غیرممکن است و آنها را محکوم به تنهایی ابدی می‌کند. فرق مهاجم و مدافع هم همین است. مدافع باید از قوانین مشخصی پیروی کند و اتفاقا باید حرکاتش قابل پیش‌بینی باشد تا بدل به مدافعی کلاسیک و مستحکم شود. به مدافعین میانی حال حاضر لیگ برتر نگاه کنید. تقریبا همه شبیه هم هستند، بلند قد و قوی هیکل. اما مهاجمان چطور؟ خود یونایتد چهار مهاجم دارد که فوتبال‌شان هیچ ربطی به هم ندارد. تبس، بربا، کریس و رونی را می‌شود با هم مقایسه کرد؟ این خاصیت تهاجم است. وقتی حمله می‌کنی باید غیرقابل پیش‌بینی باشی و هرچقدر بیشتر در این ورطه فرو روی بیشتر از دیگران دور می‌شوی و خطر انزوا بیشتر و بیشتر تهدیدت می‌کند.
4- کریس می‌خواست از صورتش محافظت کند و برای همین توپ را با دست زد. اگر می‌خواست از صورتش محافظت کند، چرا توپ را با سر نزد؟
جمله اول دفاعیه سرالکس بود از کریس رونالدو و جمله دوم جواب مارک هیوز به این دفاعیه و ناقضش. حرف هیوز کاملا منطقی است و مشکلش هم همین است. هیوز رویکردی منطقی از فوتبالیستی می‌خواهد که دیگر با منطق فوتبال نمی‌خواند. شاید سرالکس هم می‌بایست در جواب هیوز به سبک یکی از کاراکترهای برنامه در استان می‌گفت: اون کریسی که من دارم آن‌قدر منطقی نیست. نه، اصلا منطقی نیست. کریس فوتبالیستی اکستریمیست است و هرگز موضعی محافظه‌کارانه را برنمی‌گزیند. فقط کافی است به ضربات آزادش دقت کنید تا این ادعا ثابت شود. ضربات آزاد کریس از دو حالت خارج نیست. یا به طرزی باور نکردنی وارد دروازه می‌شود یا با اختلافی بسیار زیاد به بیرون می‌رود. این ریسک بزرگ را کریس حتی در حساس‌ترین لحظات بازی‌های سرنوشت ساز هم کنار نمی‌گذارد. فاصله قهرمان و یک احمق منفور خیلی کم است و کسی که این فاصله را می‌داند و باز خود را معلق در فضایی بین این دو قطب رها نمی‌کند و با شتاب به سوی خود قطب می‌سازد، مسلما نمی‌تواند انسانی عادی باشد و به همین دلیل دیگر از قوانین زندگی مردم عادی پیروی نمی‌کند. سقوط فقط برای قهرمان است.
5-به متافیزیک اعتقاد دارید؟ به سرنوشت محتوم و طلسم و نفرین چطور؟ به شماره هفت‌های یونایتد چطور؟ بست، رابسون، کانتونا، بکام، رونالدو. این نام‌ها قلقلک‌تان نمی‌دهد که حکمی عجیب صادر کنید؟