1 - صدالبته که باید برای خداداد عزیزی جریمه و محرومیتی بی‌نظیر در نظر گرفت. بویژه که او یک خبرنگار را زده و خبرنگاران هم از آنجا که همیشه کیسه بوکس ورزشکاران هستند و از همه مهم‌تر اینکه دوستانی در همه روزنامه‌ها دارند، باید که حمایت شوند! اما اینجا هدف، حمایت نیست. خداداد کاری کرده که جایی برای حمایت نمانده. نبرد فیزیکی و کتک‌کاری به‌وسیله فوتبالیستی که همه او را به عنوان یک حماسه‌ساز می‌شناسند، آن هم با یک خبرنگار و در یک ورزشگاه و جلوی چشم همه، گناهی است غیرقابل بخشش. گناه او آنقدر بزرگ بوده که برایش اشک ریخته. اشک‌های خداداد نه برای «نامهربانی‌ها» و نه برای «مطالب تند روزنامه‌ها»، که برای تبرئه از محرومیت بود. مظلوم نمایی، آشکارتر و واضح تر از این نمی‌شد. خداداد در جلسه کمیته انضباطی «بودن در فوتبال ایران» را با دست پس می‌زد و با پا پیش می‌کشید. ادعا می‌کرد بدش نمی‌آید از فوتبال ایران محروم شود اما بعد حرفش را عوض می‌کرد و می‌گفت: «اگر بد اخلاقم درستم کنید. چرا می‌خواهید من را محو کنید؟» احتمالا خداداد نمی‌داند شخصیت واقعی آدم‌ها هیچ وقت عوض نمی‌شود که اگر می‌شد، حالا اسم خداداد این قدر بزرگ نبود!
2 - فرافکنی و بسط دادن موضوع به محرومیت نیکبخت واحدی و گفتن اینکه احتمالا بعدا علی کریمی و کریم باقری هم محروم می‌شوند کاری است که فقط از عهده یک متهم بر می‌آید، آن هم برای خلاصی از محرومیت. گفتن اینکه «اسرائیل باید از صحنه روزگار محو شود نه من» هم از آن کارهایی است که فقط برای نرم کردن تصمیم گیرندگان انجام شده. با این حساب اصلا نمی‌توان مطمئن بود که خداداد نگران محو شدن از فوتبال نباشد.
3 - خداداد در جلسه کمیته انضباطی گفته که هیچ وقت دروغ نمی‌گوید اما در همان جلسه گفت که پیراهنش در جریان جدا کردن طرفین پاره شده. انگار یادش رفته جلوی دوربین‌های تلویزیونی گفته بود پیراهنش را همان خبرنگار پاره کرده. بله، خداداد راست می‌گوید.
4 - و جالب‌ترین قسمت صحبت‌هایش مربوط به دلایل انجام آن مصاحبه تند با دوربین‌های تلویزیونی است. ادعا می‌کند که بعد از درگیری یک لحظه عصبانی شده و آن حرف‌ها را زده. مثل این می‌ماند که یک قاتل برای تبرئه خودش بگوید فقط یک لحظه عصبانی شده! اتفاقا باید به خداداد گفت که شخصیت واقعی آدم‌ها در همین لحظات عصبانیت مشخص می‌شود. اکثر جنایت‌ها و قتل‌ها هم در همین «یک لحظه عصبانیت» اتفاق می‌افتند.
5 - در چنین شرایطی تنها کسی که توانسته چشمهایش را ببندد، منطق را زیر پا بگذارد و از خداداد حمایت کند، صلاحی، مدیر عامل باشگاه پیام است. او تهدید کرده که اگر خداداد از فوتبال محو یا محروم شود، باشگاه پیام از لیگ برتر کنار می‌کشد و حتی جلوی استقلال هم بازی نمی‌کند. احتمالا او فکر کرده اگر پیام در لیگ نباشد فوتبال ایران تعطیل می‌شود. شاید هم فکر کرده با این کار ضربه اقتصادی بزرگی به فوتبال ایران می‌زند! شاید بهتر باشد مدیرعامل پیام اول با برادران شفیع‌زاده که تا به حال بیش از 10 بار تهدید کرده‌اند استقلال اهواز را از لیگ برتر بیرون می‌کشند مشورت کند. به هر حال آنها تجربه بیشتری در این تهدیدهای توخالی دارند!
6 - حالا هم کسی از کمیته انضباطی فدراسیون انتظار ندارد که خداداد را از صحنه فوتبال محو کند. خداداد با گریه‌هایی که سعی می‌کرد معصومانه باشد تمام اعضای کمیته انضباطی و حتی خبرنگاران حاضر را هم تحت تاثیر قرار داد. شاید برای جرم او تنها چند جلسه محرومیت و چند میلیون جریمه نقدی کافی باشد اما توقعات از آنجا بالا رفته که کمیته انضباطی با رئیس جدیدش دوز جریمه‌ها را بالا برده.