1- اینک انتقاد سخت است. چرا که تو می‌خواهی از معایب فنی بازیکن بنویسی، قصد داری به مربی بگویی آرایشت ایراد دارد، به مدیر عامل بفهمانی مدیریتش دچار نقص است، اما عده‌ای در این بین با تو همصدا می‌شوند که نه نیت تو را دارند و نه در جاده رسالت ژورنالیست قدم بر می‌دارند. آنها در انتقاد از تو سبقت می‌گیرند چرا که نه هدفشان آگاهی دادن است و نه قصد ساختن دارند، بلکه قلم می‌شود اهرم فشار برای متقاعد کردن طعمه؛ همان فردی که تو می‌خواهی آگاهش کنی اما هم‌صدایت می‌خواهد نابودش کند. آنچه قرار است اینک از پیش چشم آن شما بگذرد شمشیریست که در نهایت به قلب جماعت ما فرو می‌رود ، تف سربالا و اعتراف به گناهی که تو آن را مرتکب نشدی اما برای رهایی از وجدان درد باید به کرده برخی از هم قطارانت اعتراف کنی.
2- یک شب گرم ،بهترین خبر برای آنهایی که مترصد حضور او بودند مخابره شد. داریوش مصطفوی به سمت مدیر عاملی پرسپولیس منصوب شد. بازی دقیقا از همان لحظه آغاز شد. خروج حبیب کاشانی که سخت جان نشان می‌داد و ورود مرد خونگرمی مثل مصطفوی بهترین فضا را به‌وجود آورد تا بعضی از دوستان دیروز و امروز هجوم بی‌سابقه‌ای را به تلفن مدیر فراموش‌شده داشته باشند. عرض تبریک به پیرمردی که معمولا رسم رفاقت را خوب می‌داند و راضی به رنجاندن کسی نیست. تلفن همراه مصطفوی همواره باز است و پیدا کردن او چندان مشکل نیست بنابراین می‌توان هر پیشنهاد یا انتقادی را بدون رودربایستی با او در میان گذاشت. رفتار دوستانه مدیر عامل جدید و حضور فرد متمولی مثل هدایتی یعنی پرسپولیس مکان خوبیست برای کاسبی.
3- فصل، فصل نقل و انتقالات بود و اولین پیشنهاد بی‌شرمانه همان روزها ارائه شد. جناب سردبیر که در روزنامه‌اش کم از ضعف جناح چپ قرمزها ننوشته بود شماره همراه مصطفوی را می‌گیرد و برای او پیشنهاد جالبی دارد؛ «شما با این هافبک چپ پا قرارداد امضا کن تا من ضمانت کنم رسانه ما تا آخرفصل از شما حمایت می‌کند» البته جناب سردبیر که در کوران لیگ هفتم با تو همصدا بود و بارها درباره جناح چپ قرمزها قلم‌فرسایی کرد بیشتر از آنکه دلسوز پرسپولیس باشد به فکر بیست درصدی بود که از سیصد میلیون به او می‌رسید. مقاومت مدیر عامل و مخالفت قطبی باعث شد این قرارداد هیچ‌گاه به امضا نرسد و حالا هیچ ضمانتی برای عدم انتقاد وجود ندارد، به همین سادگی.
4- البته برخلاف آن سردبیر، تیراندازی چند نفر دیگر خیلی بهتر بود. آنها نه بازیکن بنجل به پرسپولیس قالب کردند و نه دندانشان گرد بود. آنها پیشنهاد خود را به شکل دیگری مطرح کردند. اولی مبلغ 12میلیون تومان به بهانه کمک به روزنامه زردش، وام بلاعوض گرفت و آن دیگری با ادبیاتی شبیه همین از مشکلات نشریه‌اش گفت و او هم موفق به دریافت كمك مالي شد. البته دریافت این مبالغ در قبال حمایت از پرسپولیس بود و «شاید» بد خدمتی آنها موجب شده، داریوش مصطفوی امروز اینچنین از جامعه مطبوعات و رسانه‌های مکتوب ناراضی و نالان باشد. حالا اگر با تیترهای دوگانه برخی از روزنامه‌ها مواجه می‌شوید آن هم علل مربوط به خودش را دارد.
به عنوان مثال یکی از سردبیران دیگر تقاضای دريافت كمك 10میلیونی کرده بود که بعد از مخالفت مصطفوی او دچار یک دوگانگی عجیب شد. بعد از بردهای قرمزها به علت فروش روزنامه‌اش مجبور به حمایت آنچنانی می‌شدند و در روز شکست و تساوی چنان از مدیرعامل انتقاد می‌کردند که گویی او به جای نیکبخت و دوکارمو توپ‌‌ها را حواله ناکجا آباد کرده است.
5- البته باج‌گیری از پرسپولیس فقط منوط به جامعه روزنامه‌ها نبود چرا که چندی قبل به «اصطلاح خبرنگار» یکی از خبرگزاری‌ها به دفتر مدیر عامل رفت و درخواست 6 میلیونی کرد. 6 میلیون برای کامل کردن پولی که قرار بود برای خرید خانه هزینه شود. اگر آن روز مصطفوی با این پیشنهاد موافقت می‌کرد شما هرگز در روی خروجی آن خبرگزاری خبر جابه‌جایی قریب‌الوقوع مصطفوی را نمی‌خواندید. گزارشی که سهم به‌سزایی در گل‌آلود کردن آب ایفا کرد. ژورنالیستی که اهل زد و بند نبود از مصطفوی درمورد قرارداد قطبی صادقانه سوال می‌کرد و انتقاد، اما درست هم شانه او شکست‌خورده‌ای قلم می‌زد که نه برای او پرسپولیس مهم بود و نه قرارداد قطبی، بلکه سوختن بلاعوضش او را می‌سوزاند و او امروز اینچنین غرض‌دار می‌نویسد، توهم می‌کارد و شایعه درو می‌کند.
6- باری حالا استخوان به کارد می‌رسد و مدیرعامل قرمزها می‌گوید: «من در نامه‌ای به وزیر ارشاد خواستار مقابله جدی با بعضی از آزادی‌های بی‌حد و حصر مطبوعات ورزشی شده‌ام» مصطفوی جمعیت قلیلی را پیش روی خود می‌بیند که یا شکست خورده‌اند یا تطمیع شده فراموش کار. خیلی‌ها از اخلاق انعطاف‌پذیر پیرمرد سوءاستفاده کردند و حالا که او کمی سخت‌تر از گذشته شده می‌نویسند: «برو به سلامت».
7- اینک انتقاد سخت است، بویژه که چندی بعدش مجبور می‌شوی آب دهانی را رو به آسمان پرتاب کنی.