آزاده صالحی:پشت پنجره ایستاد. فکر کرد دنیا چقدر زود انتقام آدم‌ها را می‌گیرد. انگار همین دیروز بود که «اسحاق رابین» گیلاسش را به علامت پیروزی در شهادت «فتحی شقاقی» بالا برده بود و سران صهیونیستی برایش در آن میهمانی کف زده بودند و حالا... بدبخت! نمی‌دانست دست خدا از آستین همین صهیونیست‌ها بیرون آمده تا جانش را بگیرد. به یکی از محافظ‌ها گفته بود: «نمی‌توانم امضای صلح رابین با عرفات را تحمل کنم» و حالا که با خود فکر می‌کرد، می‌دید تمام سال‌های عمرش یک صهیونیست افراطی بوده و تعجبی هم ندارد این‌طور کینه‌اش نیرو بگیرد. از سردی اسلحه چندشش شد. بی‌اختیار پوزخند زد و فکر کرد، نگون‌بخت کسی که باور می‌کند تل‌آویو امن‌ترین شهر است.روز که برآمد جسد «اسحاق رابین» را یافتند که از فاصله نیم‌متری به دست «ایگال عمیر» کشته شده بود...