شما می‌گویید تکلیف چیست؟ به نظر شما بهتر است از صدا و سیما به خاطر برنامه «راز» یا به خاطر «دیروز، امروز، فردا»یی که مفقودالاثر شد قدردانی کرد یا بازخواست؟
سازمان خدوم صدا و سیما! کمی تامل بفرمایید شاید باور کنید از ماست که بر ماست. من اگر دستم خالی است برای دفاع از آرمانم، اگر تعصبم نسبت به آیینم، نسبت به آنچه باید به آن بالید و با آن غرورمندانه سر را بالا گرفت ناچیز است، اگر حتی گاهی به سبب ناآگاهی و استضعاف فکری و اطلاعاتیم نسبت به آنچه همه هویتم را با خون به ثمر رسانده، هیچ غیرتی ندارم، که هیچ، ناجوانمردانه از آن طلبکارم و به آن می‌تازم، من اگر به خاطر فقر غروری که از بشردوستی شریعتم باید به من داده می‌شد و نشده بود، سرکشانه شعار نه غزه نه لبنان سردادم، من اگر تنها به خاطر ندیدن و ندانستن فجایع و نسل‌کشی‌های هولناک فلسطین و قانا، بوسنی و گراجله و افغانستان و طالبان به خودم اجازه سر دادن شعار شرم‌آور نه غزه، نه لبنان را دادم، من اگر نمی‌دانم که هستم، اگر نمی‌دانم کجای دنیا ایستاده‌ام، اگر نمی‌فهمم به چه باید دل بست و از چه باید دل کند، اگر نمی‌فهمم به چه باید بالید و از چه باید نالید، برای این همه، من، ما، از شما طلبکاریم. ما به واسطه فیض دیش‌هایی که تقریبا زینت‌بخش همه پشت‌بام‌هایمان شده برای دیدن فوتبال و تکرارش کانال‌های دیگری هم داریم، برای دیدن فیلم و سریال با موضوعات هیجان‌آور از هجمه گزینه‌ها گیج می‌شویم و برای دود کردن لحظاتمان باور کنید جای شما را خالی نمی‌بینیم. اما جالب اینجاست که برای دیدن برنامه‌هایی که کمبودشان در وجودمان، در باورهای نپخته‌مان، در تجربیات نداشته‌مان سخت بیداد می‌کند، باید به زحمت بیفتیم چرا که این برنامه‌ها در آخرین ساعات شب و آن هم بدون تکرار پخش می‌شود چراکه میهمانان برنامه از ناگفته‌های30 ساله‌شان که گاه از سن ما بیشتر است آنقدر پرند و سردرگم از اینکه از کجا شروع و به کجا ختم کنند که بغضشان می‌گیرد از این همه تنگی وقت، از میزان عمیق حاشیه‌نشینی‌شان و نادیده شدن طولانی‌شان. مگر رسالت ارگان معظمتان چیست که چنین تولیداتی را فرع محسوب می‌کنید؟ اگر اینها فرعند شما بگویید اصل چیست؟
با داشتن داعیه برافراشتن علمی در جنگ نرم عملکردتان به ارتشی می‌ماند که در جنگ سخت با وجود انبارهای پر از پیشرفته‌ترین تسلیحات جنگی، در مقابل حمله بی‌امان دشمن به تک‌تیراندازی بسنده کرده و دلخوش داشته است. آخر جوابگوی این تسليحاتي که دیگر پیر شده‌اند و استفاده نشده‌اند یا جوابگوی باورهای من که در این آشفته‌بازار هدف قرار گرفته‌اند، کیست؟
چرا از صرف هزینه برای مناطق جنگی شکست‌خورده بازایستاده و در زمین‌هایی که بارها فتح کرده‌اید این همه درجا می‌زنید؟ چرا مستند‌هایی که شنیده‌ایم پايشان عهد خون رفته، از منافقین و صهیونیست‌ها بگیر تا صرب‌ها در آرشیوهایتان خاک می‌خورد؟ چرا به واسطه علاقه شما به عتیقه کردن اجناستان ما هیچگاه شانسی برای آشنایی با دشمنانمان نیافتیم تا اینکه در فتنه‌انگیز‌ترین برهه زندگیمان خود را در دامن بدخواه‌ترینان‌مان و گوش به فرمانشان یافتیم تا با پای خود برای لگدمال کردن هر آنچه باید به آن بالید قدم در خیابان بگذاریم و به مثابه کوردل‌ترین دشمنانمان، کورترین‌های عصر خویش باشیم؟ کوری ما مادرزادی نبود، این چراغ‌ها بودند که برایمان روشن نشده بودند تا ما بدون تجربه نور خیال کنیم که چشمانمان را باز نگه داشته‌ایم، پس کو؟ نهایتا اینکه با این حد از بذل توجهات‌تان پیشرفتی که داشته‌ایم این بوده که دانستیم که نمی‌دانیم و این قدم بزرگی است برای ما، لطف کنید به قدم برداشتن در این مسیر ادامه دهید، باشد به این ترتیب به دست آید آنچه تاکنون فقط از دست رفته است.