گروه ورزشي:
مدت‌هاست در هنگامه گروه‌بندی هر رقابتی در هر سطح واهمه از شکل‌گیری گروهی فشرده متشکل از قدرتمندترین تیم‌ها به سراغ اصحاب رسانه و هواداران می‌آید و حالا دیگر امری عادی است که به دشوارترین گروه هر تورنمنت حتی اگر این دشواری نسبی باشد، لقب «گروه مرگ» را بدهند. روز 26 آگوست زمانی‌که فصل 11-2010 لیگ قهرمانان اروپا در مونت‌کارلو قرعه‌کشی می‌شد هم این ترس و واهمه به چشم می‌خورد و سرانجام قرعه این مرگ فرضی به نام 3 قطب و قهرمان سابق قاره افتاد و همین‌طور یک تیم متوسط فرانسوی در حالی‌که دلایل بسیاری وجود دارد که گروه G شامل رئال‌مادرید، آ‌ث‌‌میلان، آژاکس آمستردام و اوسر نه تنها واقعا یک گروه «مرگ» با تمام تعاریف خاص خود نیست بلکه حتی جزو دشوارترین گروه‌های هشتگانه این فصل لیگ قهرمانان نیز به حساب نمی‌آید چرا که از آخرین قهرمانی رئال‌مادرید در اروپا 8 سال می‌گذرد و میلان هم 3 سال پس از فتح لیگ قهرمانان اصلا حال و روز خوشی ندارد و بیشتر یک تیم در حال بازسازی به نظر می‌رسد تا یک مدعی قدرتمند. آژاکس هم آنقدر در این سال‌ها ضعیف شده که حتی در داخل هلند زورش به امثال آلکمار یا توئنته نمی‌رسد چه رسد به مدعیان قاره‌ای و دست آخر اوسر فرانسه که آخرین عنوان بزرگش در لیگ داخلی به 4 دهه قبل باز می‌گردد و هرگز در اروپا حرفی برای گفتن نداشته است حتی به اندازه تیم‌های ظاهرا گمنام که اروپا را فتح کردند مثل ناتینگهام فارست، ستاره سرخ بلگراد، استوا بخارست و یا نمونه‌های متاخرتری چون روبین‌غازان روسیه، کلوژ رومانی و یا بازل سوئیس که فصل پیش بارسلونا، رم و میلان را در خانه‌شان شکست دادند. با این وجود دست کم برای یک نفر این عنوان پرطمطراق گروه مرگ جذاب می‌كند. ژوزه مورینیو ثابت کرده مشتری پر وپا قرص شب‌های پر آدرنالین لیگ قهرمانان اروپاست و برای فتح جام نقرهفام آن طی دومین فصل متوالی می‌آید که در شکل جدید رقابت‌ها یک رکورد محسوب می‌شود.
او می‌خواهد در کنار این رکورد شخصی دهمین قهرمانی اروپایی رئال مادرید را هم به نام خود کند تا برای همیشه ماندگار شود و برای رسیدن به این هدف او مثل فصل گذشته که تمام راه را تا جایگاه ویژه سانتیاگو برنابئوی مادرید رفت این بار هم باید هرطور هست خود را به جایگاه ویژه و‌مبلی لندن برساند، به شهری که از او یک «آقای خاص» ساخت و به دنیا معرفی کرد. بی‌دلیل نیست که مهم‌ترین جمله رسمی در باب اهمیت لیگ قهرمانان اروپا که یوفا آن را نصب‌العین رقابت‌ها قرارداده متعلق به همین آقای خاص است، چرا که او بیش از هر مربی دیگری در اروپا از لیگ قهرمانان منتفع شده و متقابلا به آن اعتبار بخشیده است. می‌پرسید چگونه؟ پاسخ این است: با قهرمان ساختن 2 تیم مثل پورتو و اینتر که سال‌ها حسرت بالا بردن جام نقرهفام را می‌کشیدند و در ضمن در هنگام قهرمانی هنوز جزو مدعیان اصلی فتح جام محسوب نمی‌شدند. مورینیو می‌گوید: «این رقابت رقابت‌هاست. نه‌تنها مهم‌ترین بلکه بزرگ‌ترین رقابت در فوتبال. تنها معدودی از مربیان آن را با 2 تیم مختلف برده‌اند پس جاه‌طلبی بزرگ من این است که تبدیل به نخستین کسی شوم که این جام را با 3 باشگاه مختلف می‌برد». اما نخستین مانع مورینیو در ماراتن گروه مرگ، آژاکسی است که روزگاری نه‌چندان دور در اواسطه دهه 90 لقب «کبیر» را هم دنباله نامش داشت ولی حالا بیشتر به یک آکادمی استعدادپروری شباهت دارد تا یک ماشین جنگی جام دروکن. حتی سبک ناب «فوتبال کامل» هم دیگر در زمان «مارتین یول» سرمربی فعلی آنها دنبال نمی‌شود و مرد هلندی بیشتر متمایل به یک فوتبال محافظه‌کارتر است تا با بضاعت موجود بتواند نتیجه بگیرد. او پیش از نخستین رویارویی با رئال مورینیو در سانتیاگو برنابئو ترجیح می‌دهد با گذشته‌ها پز بدهد: «در آژاکس نخستین کاری که ما می‌کنیم دعوت دیگران به موزه باشگاه است تا همه جام‌هایمان را ببینند. باشگاه‌های چندانی با افتخاراتی بیش از این وجود ندارند. ما آخرین لیگ قهرمانان را در سال 1995 برده‌ایم ولی شاید فتح دوباره آن برایمان غیرممکن باشد. اما به خاطر تاریخ‌مان این کار برایمان بسیار مهم است. بلیت بازی‌های خانگی ما تماما به فروش رفته است که این ثابت می‌کند این رقابت‌ها برای هوادارانمان چه معنایی دارد. خوشبختانه می‌توانیم آن دوران خوب قدیمی را دوباره زنده کنیم».
اما مهم‌ترین رقیب رئال در این گروه مثل پارسال باز هم میلان است که هنوز کسی نمی‌داند باید مثل همان تیم بزرگ همیشگی رویش حساب کند یا روسونری تنها آمده‌اند تا با نام بزرگشان و خط حمله 5ستاره‌شان متشکل از رونالدینیو، پاتو، اینزاگی، ابراهیموویچ و روبینیو ذهن‌ها را به خود مشغول سازند. رهبر تاکتیکی امسال تیم برلوسکنی یک مربی جوان 43 ساله است که به شکلی باورنکردنی از کالیاری پدیده فصل گذشته سری A به سن‌سیرو آمد تا یک‌شبه ره 100 ساله رفته باشد.برای اینکه او به‌طور کامل عرش را سیر کرده باشد، گالیانی مدیر اجرایی روسونری 2 جواهر سوئدی و برزیلی «ابرا» و «روبینیو» را هم به آلگری هدیه داد اما کمتر کسی هنوز از جواب دادن راه‌حل‌های تاکتیکی او در این تیم بزرگ اطمینان دارد. با این وجود باید در خاطر داشت که حتی میلان شکننده لئوناردو در فصل گذشته هم که بدترین دوران روسونری طی 20 سال اخیر را قم زد توانست در 2 مسابقه رفت و برگشت با رئال مادرید قدرتنمایی کند و یک پیروزی و یک تساوی به دست آورد. آلگری می‌گوید: «این مسابقات جذاب هستند و بعضی نبردها به سرعت شما را درست روی لیگ قهرمانان یوفا متمرکز می‌کند. این سومین سال من در سری A است و هدایت میلان در چنین رقابت‌های با پرستیژی برای من فوق‌العاده جالب است».
برخوردهای بزرگ گروه F
شاید اگر محملی به نام لیگ قهرمانان اروپا نبود باید سال‌ها صبر می‌کردیم تا 2 چهره شاخص فوتبال اروپا، همراه با تیم‌های قبلی یکدیگر مقابل هم صف‌آرایی کنند. رویارویی دو دیدیه فرانسوی‌زبان در گروه F، دست کمی از رویارویی‌های دو لوئیس (لوئیس انریکه و لوئیز فیگو) در قالب ال‌کلاسیکوهای سال‌های ابتدایی دهه گذشته ندارند. لوئیس انریکه رئالی به لطف ال‌کلاسیکو به فاصله 4 سال در پیراهن آبی و اناری با اسطوره رئالی شده بارسا، فیگو، مواجه شد اما حالا لیگ قهرمانان این فرصت را به شیفتگان فوتبال و روزنامه‌نگاران و گزارشگرها می‌دهد تا داستان‌هایی پرآب و تاب از تقابل دیدیه دشان و دیدیه دروگبا در قالب برخورد المپیک مارسی و چلسی سر دهند. البته یک تقابل کوچک‌تر دیگر هم در کنار این برخورد میان 2 چهره وفادار سابق میلان و یووه، کارلو آنچلوتی و دیدیه دشان وجود دارد. هر دوی آنها دوبار به عنوان بازیکن لیگ قهرمانان را فتح کرده‌اند؛ دشان با مارسی و یوونتوس و کارلتو هر 2بار با میلان. اما تفاوت آنها در این است که دشان به‌عنوان سرمربی فقط یک‌بار با موناکو به جام نقرهفام نزدیک شده که دست آخر هم توسط پورتوی مورینیو دستش از جام کوتاه شده در حالی‌که کارلتو دوبار در سال‌های 2003 و 2007 با روسونری جام را بالا برده و البته در سال 2005 در آخرین لحظات آن را به لیورپول بنیتس واگذار کرده است.
اما اگر به رویارویی اصلی و جذاب‌تر این گروه میان 2 چهره بشدت محبوب در بندر مارسی بازگردیم خواهیم دید که رویارویی چلسی – مارسی در شب دوم رقابت‌های مرحله گروهی دست‌کمی از برخوردهای بزرگ اروپایی نظیر سفر زین‌الدین زیدان به مارسی همراه با رئال‌مادرید در سال 2003 ندارد.
دیدیه دروگبا را در ولودروم همگان به عنوان قهرمانی می‌شناسند که ابهت فراموش شده المپیکی‌ها را پس از یک دهه به آنها بازگرداند. او یک‌تنه مارسی را به فینال جام یوفای 2004 رساند اما در فینال مقابل والنسیا دیگر کاری از دست او بر نمی‌آمد. دروگبا سپس به جمع یاران مورینیو در استمفوردبریج پیوست و تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین مهاجمان حال حاضر جهان شد. اما دیدیه دشان که با مارسی جام اروپا را بالا برده بود پس از یوونتوس گذارش به استمفوردبریج افتاد و یکی از عوامل خیزش مجدد آبی‌های لندن و شکل‌گیری جاه‌طلبی‌های بزرگ آنها بود. اما در نخستین دیدارهای گروه، چلسی در خانه زیلینیا نماینده ناشناخته اسلوونی به‌ميدان مي‌رود و مارسی نیز به یاد روزهای باشکوه دهه 90 میزبان تیمی از مسکو ـ اسپارتاک‌ـ است.