ژوزه مورینیو ذاتا انسان مغروری است و شاید اگر به تماشای دقیق بازی رئال‌مادرید و اوساسونا ننشسته بودیم نمی‌توانستیم این واقعیت را در شب بازی کهکشانی‌ها و آژاکس آن هم در ابتدای شروع لیگ قهرمانان عنوان کنیم. اگر قرار باشد از نوع رفتار و کنش‌های او با رسانه‌ها یا جامعه فوتبالی فاکتور بگیریم، خودرایی آقای خاص در نحوه چیدمان ترکیب و تغییر فلسفه فوتبالی رئال‌مادرید به وضوح دیده می‌شود. آقای خاص شنبه گذشته نشان داد به هر طریقی که شده باید آن قسم از بازیکنانی را که خودش به طور مستقیم یا غیرمستقیم در ترانسفر کردنشان به مادرید نقش داشته در ترکیب اصلی قرار دهد. برای روشن شدن موضوع در اینجا می‌خواهیم به تخته تاکتیکی ژوزه در لالیگا اشاره کنیم. به نظر می‌رسد این اتفاق امشب نیز در سانتیاگو رخ خواهد داد.
1-3-2-4 با گرايش دفاعی
رئال‌مادرید این فصل نیز از همان 1-3-2-4 مدرن استفاده می‌کند ولی با این تفاوت که آقای خاص تفکرات دفاعی‌اش را در این تیم حاکم کرده، طوری که وقتی تراکم حضور بازیکنان در یک‌سوم میانی زمین را می‌بینیم به این نتیجه می‌رسیم که مرد پرتغالی می‌خواهد تیمش در یک‌سوم میانی و یک‌سوم دفاعی تیم حریف از برتری هندسی برخوردار باشد و برای اجرای این روش از 3 هافبک دفاعی [که البته مسعوت اوزیل یک هافبک خلاق است تا دفاعی] در ترکیب استفاده می‌کند، چابی آلونسو، سامی خدیرا و مسعوت اوزیل که آلونسو کمتر در چند ضلعی‌های تهاجمی شرکت می‌کرد و 2 هافبک دیگر سعی داشتند تا به 3 ضلعی خط حمله رونالدو، ایگوآین و بنزما اضافه شوند.
براساس این روش رئال‌مادرید زمانی که صاحب توپ و میدان می‌شد سعی داشت تا با نفوذ مسعوت اوزیل و حرکت‌های بدون توپ کریس‌رونالدو و ایگوآین به فضاهای خالی دفاع حریف راه پیدا کند.
در همان موقع خدیرا به عنوان یک هافبک تهاجمی به داخل محوطه جریمه اوساسونا وارد می‌شد تا ضلع پنجم خط حمله رئال کامل شود. در همین رابطه نفوذهای مارسلو از جناح چپ «پلان» یا همان برنامه A مورینیو را به 6 ضلعی تبدیل می‌کرد تا رئال‌مادرید از طریق برتری هندسی و با رد و بدل کردن پاس‌های کوتاه دروازه اوساسونا را باز کند. اما فکر می‌کنید آیا این روش تا پایان بازی ادامه داشت؟
به طور قطع در نیمه دوم به خاطر تجمع فراوان هافبک‌ها و مدافعان اوساسونا خدیرا نیز مجبور شد بیشتر در کنار آلونسو به کارهای دفاعی بپردازد. از سوی دیگر اصرار به فانتزی بازی کردن کریس رونالدو و ایگوآین سبب شد تا رئال‌مادرید نتواند ضربات آخر را به پیکر حریف وارد کند.
45 دقیقه 3 شوت!
یک آمار کاملا ناامید‌کننده از تیمی که با حساب سرانگشتی نیز نمی‌توان اعداد و ارقام قراردادهای نجومی مهاجمانش را بررسی کرد! ولی در کمال تاسف باید عنوان کنم آنها تا دقیقه 45 نیمه اول تنها 3 بار توانستند شوت به داخل چارچوب حریف بزنند.
دستمال‌های سفید و هواداران
شاید رئال‌مادرید امشب در برنابئو بتواند نتیجه بگیرد، شاید هم نه! هیچ‌چیز قابل پیش‌بینی نیست ولی نکته‌ای که در اینجا باید اشاره کنیم این است که اگر قرار باشد ژوزه مورینیو و پسرانش با همین روش «اینتر میلانی» یعنی فوتبال زشت به بازی بپردازند و تنها به نتیجه گرفتن فکر کنند دستمال‌های سفید هواداران که نشانه اعتراض به نحوه بازی رئال‌مادرید است، فضای برنابئو را پرخواهد کرد. مطمئن باشید هواداران رئال تحمل فوتبال و اندیشه‌های خودخواهانه آقای خاص را ندارند و ای‌کاش او به برنابئو نمی‌آمد و ای‌کاش فلسفه فوتبال رئال دستخوش اندیشه‌های ژوزه نمی‌شد.