افشاگري‌هاي خاص

او را مربی‌ای جنجالی، پرحاشیه و خاص می‌نامند که روش و سیستم ویژه خود را برای هدایت تیم و شاگردانش پیش می‌گیرد و برای رسیدن به هدفش تنها و تنها خود و گروهی که در اختیار دارد را در نظر می‌گیرد و به راه خود به هر قیمتی که شده ادامه می‌دهد تا به آنچه می‌خواهد دست می‌یابد و در پایان با ادامه جنجال‌هایش پیروزی و افتخاری که کسب کرده را به رخ رقبا و مربیان مشهور و بزرگ‌شان می‌کشد و در قلب و ذهن آنان و گروه عظیمی از هواداران‌شان خشم را به آخرین درجه ممکن می‌رساند و بی‌توجه به واکنش این دسته به کار خود ادامه و در نهایت پایان می‌دهد. او ژوزه مورینیو است، مربی پرتغالی‌ای که در هر تیمی که روی نیمکت آن نشست جنجال آفرید اما موفق نیز شد، جنجال‌های او در اکثر مواقع به سود خود و تیمش به اتمام می‌رسد و این است که او را متفاوت از دیگران مي‌كند. حالا مربی و مرد خاص دنیای توپ گرد با تمام غرور و اعتماد به نفسی که از او سراغ داریم هدایت سفید‌پوشان شهر مادرید که به اندازه تاریخ فوتبال در میادین مختلف ورزشی افتخار آفریدند و با خرید ستاره‌های گوناگون و مطرح دنیای فوتبال خود را به کهکشانی‌های فوتبال تبدیل کردند را به عهده گرفته و در نظر دارد این بار با قوهای سفید مادرید به قهرمانی و پیروزی برسد؛ قهرمانی‌ای که فصل گذشته در استادیوم پرفروغ و بی‌نظیر برنابئو همراه سیاه و آبی‌های سرزمین چکمه‌ای کسب کرد و با آن قهرمانی و افتخار خود را به حاضران در این ورزشگاه معرفی کرد که من به کنار شما می‌آیم تا این بار با شما و در کنار شما جشن قهرمانی به پا کنم و حالا نخستین دیدار اروپایی تیمش برای شروعی مقتدرانه که آنان را به زمان برپایی جشن نهایی نزدیک‌تر کند از راه می‌رسد، او برای مبارزه آماده است، تیم، مجموعه، شهر، کشور و حتی شاگردانش تغییر کرده‌اند اما او تغییر نکرده و همان ژوزه مورینیو‌يی است که سراغ داشتیم هر چند که در جدال لفظی برابر مربی رقیب اصلی‌اش، بارسا از روش و سیستم همیشگی خود استفاده نکرده و این بار دست به ستایش گوآردیولا زده و او را مربی‌ای شایسته و بزرگ نامیده، با این حال این روش را نیز جزئی از سیستم خاص او می‌دانیم که در داربی اسپانیا شاهدش خواهیم بود. اما مورینیو که بنیتس این روزها جای او را در اینتر گرفته، شب پیش از دیدار اروپایی رئال در کنفرانس خبری پیش از آنکه به بازی کهکشانی‌ها و رقیبش بپردازد به مسائل مربوط به گذشته و زمان حضورش در ایتالیا پاسخ داد، بنیتس با حالتی توهین‌آمیز و تمسخر‌آمیز عکس ژوزه را پیش روی هواداران اینتر نشان داد و مورينيو در اين باره مي‌گويد: «او می‌تواند هر چه می‌خواهد و دوست دارد انجام دهد اما فکر می‌کنم که او باید کمی جنتلمن و مودب باشد. با این حرکت نمی‌تواند پیش برود، او به دنبال تغییرات است و دوست دارد همه چیز را تغییر دهد اما...». مورینیو می‌گوید، برای او تقلید معنایی ندارد، شاید بنیتس به دنبال تبعیت از رفتار و روش مورینیو است و همین مساله رافا را نزد مورینیو بیش از گذشته کوچک کرده: «برای من هر مربی جای خاص خود را دارد، من همیشه در ابتدای ورودم به هر باشگاه درباره مربی حریف صحبت می‌کنم، در اسپانیا نیز همین طور پیش رفتم، خب به نظر من گوآردیولا که جانشین رایکارد و مربیان بزرگ بارسا شده اهمیت زیادی دارد، به نظرم وی مربی باشخصیت و جالبی است». اما اینتر بنیتس؛ به نظر می‌رسد که جدال میان مورینیو و مربی اسپانیایی اینتری‌ها یک جدال شخصی همراه با خصومت‌های ویژه است. من مربی رئال هستم، برای من این باشگاه که حساسیت بی‌نظیری دارد اهمیت خواهد داشت نه اینتر، شاید اینتر بتواند یک پیروزی دیگر را کسب کند اما می‌دانم که راه دشواری خواهند داشت با این حال شاید روزی بتوانند به آنچه که در گذشته رسیدند دست یابند اما شما به رئال نگاه کنید، در این تیم «دی‌ان‌ای» قهرمانی و پیروزی موج می‌زند، ریشه و وجود این تیم مملو از پیروزی و قهرمانی است، اینجا تراژدی‌ها رنگ می‌گیرند و حوادث باورنکردنی‌ای رخ می‌دهد که شما را به مرز جنون می‌رساند. یک مجموعه عظیم و باورنکردنی که هرگز متوقف نمی‌شود زیرا نمی‌خواهند و هرگز نیز نخواسته‌اند. دوران اینتر به اتمام رسیده و من این داستان را به پایان رساندم، یک بازی اینتر را ندیدم حتی یک دقیقه از بازی این تیم را، برای من اینتر وجود ندارد. شاید این اظهارات در شب بازی نرآتزوری و یک شب پیش از دیدار رئال به این منظور مطرح شده که مورینیو ثابت کند بنیتس مربی و جانشین بزرگی برای او نیست و ژوزه با هدف و برنامه خود را به رئال نزدیک کرده و حالا در کنار این تیم به قهرمانی‌های بیشتر می‌اندیشد. او حتی بازگشت مهاجم صرب به ایتالیا و پوشیدن پیراهن قرمز و سیاه میلان را به تمسخر می‌گیرد و درباره ابرا نیز می‌گوید: «او همیشه در کنار من و تیمم بزرگ بود. زلاتان در تیمی که من بودم چنان بزرگ و باکلاس بازی می‌کرد که همه مبهوتش بودند اما بازگشت به ایتالیا برای او بهتر است، حالا الگری می‌تواند از او در کنار پاتو، رونالدینیو و روبینو بهره ببرد و خطری در وجود سایر رقبا ایجاد کند و من بی‌صبرانه منتظرم تا عملکرد الگری را با این بازیکنان ببینم». مورینیو که منتقدانش معتقدند او برای نشان دادن توان و هنر خود باید سرمربی تیم ملی کشوری شود تا در آن سطح توان و قدرتش را بسنجند به ناکامی ایتالیا و فرانسه در جام‌جهانی نیز نیم‌نگاهی می‌اندازد: تجربه من می‌گوید تغییر یک تیم قهرمان دشوار است، فرانسه قهرمان جام‌جهانی 98 و یورو 2000 و فینالیست سال 2006 بود و ایتالیا نیز قهرمان رقابت‌های جهانی 2006، برای ریموند دومنک و مارچلو لیپی تغییر یک تیم قهرمان بدون شک سخت و مشکل بود اما آنها باید در نهایت این حرکت را انجام می‌دادند، حرکتی که همراه با مشکلات زیادی بود. برای یک مربی غم و اندوه کشوری که هدایت تیمش را به عهده گرفته از همه چیز مهم‌تر است، هر مربی در هر تیمی باید با روش آن کشور و آن تیم مربیگری کند. من همیشه در مربیگری‌ام فلسفه محلی تیمی که هدایتش را به عهده گرفتم اجرا می‌کنم، تو نمی‌توانی مربی تیمی در ایتالیا باشی و بازی و سیستم بارسا را اجرا کنی به این دلیل که در نهایت شکست خواهی خورد، این یک حقیقت است. با این اظهارنظر پایانی مورینیو می‌توانيم تفاوت و شاید رمز موفقیتش در تیم‌هایی که روی نیمکت هدایت‌شان می‌نشیند را بیابیم و درک کنیم که بی‌دلیل نیست او را مربی خاص می‌نامند.