شهروند نمونه در اتوبوس و مترو چه کار باید بکند:
1- هر وقت وارد اتوبوس و مترو می‌شوید به سرعت و دیوانه‌وار به سمت صندلی‌های خالی یورش ببرید و اگر شده تکه‌ای از صندلی را صاحب شوید. احساس کنید که دارید غنایم جنگی از دشمن می‌گیرید. این کار بعد از تماشای فوتبال و خروج از ورزشگاه خیلی می‌چسبد و به خالی شدن عقده‌های روانی و تخلیه انرژی کمک بسیاری می‌کند. اصلا معنی ندارد تیم‌تان ببرد و ساکت و بیصدا به خانه بروید یا اینکه تیم‌تان ببازد و شما اعتراض نکنید!
2- هیچوقت جایتان را به آدم‌های پیر ندهید. آنها هم وقتی جوان بوده‌اند و زور زیادی داشته‌اند، روی صندلی‌ها نشسته‌اند، حالا وقتش است که کمی بایستند. در ضمن این ایستادن برای استخوان دوم نازک‌نی پای چپشان بسیار مفید است و موجب می‌شود، هر چه زودتر قلم پایشان بشکند و دیگر نتوانند از خانه بیرون بیایند. چه معنی دارد آدم در این سن از خانه بیرون بیاید.
3- برای ورود به مترو و اتوبوس یا خروج از آنها حتما هل بدهید و به دیگران فشار وارد کنید. این کار بسیار مفید است و موجب می‌شود، هم قلنج همشهری‌هایتان شکسته شود و خستگی کار از تنشان در برود و هم خود را برای فشار‌های زندگی آبدیده کنند.
4- سعی کنید همیشه جزو اولین‌ها باشید. نخستین کسی که سوار می‌شود، نخستین کسی که پیاده می‌شود، نخستین کسی که خط را اختراع کرد، نخستین کسی که خط‌خطی را اختراع کرد، نخستین کسی که نوشتن روی در و دیوار مترو و اتوبوس را اختراع کرد. نمی‌دانید وقتی نخستین نفری هستید که روی صندلی‌های یک اتوبوس می‌نویسید چه لذتی دارد.
5- موقع سوار شدن یا پیاده شدن سعی کنید اصواتی از خودتان خارج کنید. این اصوات هر چه بلند‌تر و رعب‌انگیزتر، بهتر و مفیدتر. هر چقدر ایستگاه شلوغ‌تر بود، فرکانس صدای خود را افزایش دهید. این کار موجب تخلیه روانی می‌شود و همچنین اگر یک اسپانسر استعدادیاب آن اطراف باشد، حتماً شما را به جامعه موسیقی پاپ و راک معرفی و استعدادتان را کشف و ضبط و در صورت لزوم خنثی می‌کند.
6- هیچوقت توی صف نایستید. آدم‌هایی که توی صف‌ها می‌ایستند، فقط توی صف‌ها می‌ایستند و هیچوقت به هیچ جا نمی‌رسند. یک گوشه‌ای بایستید و وقتی صف شلوغ شد از فرصت استفاده کنید. برای رسیدن به اول صف از فنون کاراته و کشتی استفاده کنید؛ کارساز است.
7- سعی کنید حیوانات اهلی و خانگی خود را همراه خود به سفر‌های درون‌شهری ببرید. آن طفلک‌ها هم دل دارند. اولویت با حیوان‌های بزرگ‌تر است. چون دل با هیکل نسبت عکس دارد. هر چقدر حیوان بزرگ‌تر باشد، دلش کوچک‌تر است و زودتر می‌گیرد. نمی‌دانید سوار شدن به اتوبوس یا مترو با یک تمساح خانگی یا یک سگ دوبرمن بزرگ، چه ابهتی دارد. تازه احساس می‌کنید دوروبرتان خلوت‌تر می‌شود.