چه اهرم‌هایی لازم است تا تصویر كسی كه بر ویلچرش در سرسرای سازمانی پریشان و سردرگم از راه نیافتن به آن ساختمان در جای خود مانده، از پس‌زمینه ناخودآگاه شهرهایمان پاك شود؟ شاید آموزش، نخستین قدم در رسیدن به مفهوم ساختمان‌های عمومی قابل استفاده برای معلولان جسمی - حركتی باشد؛ مفهومی كه در پس كاغذبازی‌ها مدت زیادی است به فراموشی سپرده شده و تازگی‌ها به یمن چند جابه‌جایی در ساختار مدیریتی كشور (چه در سطح دولت و چه در سطح شهرداری‌ها) به پای میز تصمیم‌گیری بازگشته است.
اتخاذ تدابیر و تمهیداتی برای مطلع کردن اقشار مختلف جامعه درباره حقوق معلولان در معماری و شهرسازی، بهره‌گیری از قوانین و مقررات مركز تحقیقات ساختمان و مسكن در مناسب‌سازی فضاهای عمومی برای دسترسی آسان معلولان، آگاه کردن معلولان از حقوق خود در ساختن شهرها و ساختمان‌های آن و ... از اهم فعالیت‌هایی است كه شاید به كمك آنها بتوان معلولان را با شهرها دوباره آشتی داد و پای اراده آنها را در دستیابی به حقوق شهروندیشان استوارتر كرد. در این میان، ساختمان‌های بیمارستان‌ها، بانك‌ها، پایگاه‌های پلیس و واحدهای آموزشی شاید در اولویت تناسب یافتن با حضور معلولان باشد و سازمان‌هایی كه وظیفه خدمات‌دهی و نظارتی دارند در اولویت‌های بعدی قرار می‌گیرند.