حالا این بچه صاحب توپ طلاست

تقریبا تیتر یک همه روزنامه‌ها و سایت‌های اینترنتی اروپا متعارف و همسان بودند به جز یک روزنامه صورتی ایتالیایی. گازتا دلواسپورت روز سه‌شنبه عکسی استثنایی از کودکی کریستیانو رونالدو با پیراهن نخستین تیم باشگاهی‌اش چاپ کرد و با چنین عنوانی به پیشواز توپ طلای 2008 رفت: «این بچه صاحب توپ طلا شده است». رونالدوی 10 ساله در این تصویر با پیراهن گل و گشاد راه‌راه سیاه و سپید که متعلق به باشگاه محلی «ناسیونال دمادیرا» است در حالتی برافروخته بسیار شبیه حالات امروزی‌اش در زمین فوتبال تصویر شده که مثل حالا گوشواره‌ای به گوش چپش دارد. کریس کوچولو آنطور که خودش طی گفت‌وگویی در سال 2007 گفته، فوتبال را در انزوا آغاز کرد: «من یک جزیره کوچک داشتم و بندری که شهر مهمی به حساب نمی‌آمد». اشاره او به جزیره کوچک مادریا زادگاهش در جنوب پرتغال است. او در «فونچال» بندر اصلی این جزیره رشد یافت. پدر و مادرش دولورسی و دینیس آویرو بودند که او را روی این جزیره آتشفشانی پرت و دورافتاده در فاصله 650 کیلومتری ساحل شمال آفریقا به امان خدا رها کردند. رونی کوچک در 10 سالگی در یک تیم محلی فوتبال زمین بزرگ را آغاز کرد و برای این کار ترجیح می‌داد به مدرسه نرود. مادرش بعدها به مجله اکیپ گفت: «معلم او از من می‌خواست مراقبش باشم ولی من کاری از پیش نبردم. او تمرینات زیادی می‌کرد تا یک بازیکن بزرگ شود. شاید اگر کریستیانو یک فوتبالیست حرفه‌ای نمی‌شد تاکنون از دست رفته بود. قطعا نیاز او به فوتبال چیزی شبیه اعتیاد به مواد مخدر یا چیزهای دیگر بود». از همان موقع او فوق‌العاده سریع بود و قریحه دریبل‌زنی‌اش کاملا آشکار به چشم می‌آمد. وقتی به نخستین باشگاه واقعی زندگی‌اش پیوست تنها 10 سال داشت و پس از تنها چند ماه پاهای سریع و هیپنوتیزم‌کننده او که روز به روز درازتر می‌شدند، مورد توجه استعدادیاب باشگاه اسپورتینگ لیسبون قرار گرفت. حالا وقتش رسیده بود که جزیره کوچک تنهایی‌اش را ترک کند. رونالدو در وصف تنهایی روزگار خردسالی‌اش و اینکه چطور غرق در عوالم خود بوده می‌گوید: «نخستین روز من در مدرسه اسپورتینگ واقعا غیرعادی بود. برای دیگران مثل این بود که من به زبان خارجی حرف می‌زنم. وقتی شماره‌ها را می‌خواندند نوبت به شماره 5 رسید و من بلند شدم و اسم خود را فریاد زدم: کریستیانو رونالدو! اما لهجه‌ام موجب شد دیگران به من بخندند. عصبی شده بودم و احساس بدی داشتم. آن روز در هم شکستم». رفتار عصبی او ادامه داشت و حتی یک بار به سمت یکی از معلمانش صندلی پرتاب کرد اما سلسله مراتب طولانی آکادمی اسپورتینگ لیسبون در مقابل گام‌های جاه‌طلبانه کریس نوجوان بسیار حقیر می‌نمودند، چنانکه در 17سالگی به محض اینکه پیراهن تیم اصلی اسپورتینگ را بر تن کرد، مجبور شد آن را از تن درآورد. چون اعجوبه 18 ساله در پایان نخستین فصل بازی با پیراهن سپید و زمردی در یک بازی دوستانه دروازه منچستر یونایتد را باز کرده بود و حالا الکس فرگوسن برای به‌دست آوردن او حاضر بود به ازای هریک از سال‌های زندگی‌اش یک میلیون پوند بدهد، به علاوه حقوق هفتگی 25 هزار پوند و شماره 7 شیاطین سرخ که تا یکی، دو ماه پیش از آن «دیوید بکام» بر تن می‌کرد. اولدترافورد برای او حقیقتا تئاتر رویاهایش بود. هرچند در ابتدا بسیاری از هواداران به خاطر دریبل‌های بیش از حدش خرده می‌گرفتند که رونالدوی جوان، فوتبالیست نیست و به درد سیرک می‌خورد اما رونالدو می‌گوید: «در منچستر همه عاشق بازی من هستند اما در بیرون آن خب بعضی وقت‌ها صدای سوت‌هایشان را می‌شنوم اما توجهی نمی‌کنم، چون من دریبل‌زن به دنیا آمده‌ام. این شیوه بازی و زندگی من است.»

منبع : France football