فرصت برای تلمیح و استعاره نیست. زمانی برای اشاره نیست. حتی گذشته را مجال تکرار دوباره نیست. «در لفافه سخن گفتن» نیز چاره نیست. «واگویه»، آرزوی دل پاره‌پاره نیست...
الف:
راهروهای باریک و گلدان‌های کناری، فریادهایت را می‌شنیدند. مدام به ساعت دیواری بزرگ راهرو اشاره می‌کردی و روزهای تقویم کاری اداره را مرور می‌کردی. مرد، همچنان در سکوت، ایستاده بود. دست‌هایت را بالا و پایین می‌بردی و «شرط همکاری»اش را تکرار می‌کردی. ساعت دیرآمدنش را به یادش می‌آوردی و می‌خواستی به بهانه تنبیه او، دیگران نیز به‌هوش باشند. مرد، همچنان در سکوت، ایستاده بود و منتظر فرصتی برای سخن گفتن، زمین را نگاه می‌کرد. مرد، حرفی برای گفتن نداشت... اگر فرصتی می‌دادی، شاید می‌گفت که سحرگاه، جنازه پدرش را در آغوش گرفته است. بر اساس سخن پیامبر اکرم(ص): درنگ، کاری الهی و شتاب، رفتاری شیطانی است.
محاسن برقی، صفحه 340
ب:
به جایی نخواهی رسید. هر چه بیشتر تلاش کنی، ناموفق‌تر می‌شوی. «ذره» می‌تواند خورشید را بفهمد؟!... «شهاب» کوچک می‌تواند مختصات دقیق کهکشان را بگوید؟!... «برگ» خزان‌زده، می‌تواند بهار را به روشنی تفسیر کند؟!... تو هم نخواهی توانست درخشانی «او» را برای آینه‌هایی که غبار گرفته‌اند، توصیف کنی. راستش... راستش حالا، پس از یکهزار و 400 سال، گمان می‌کنم کمی در رازگشایی، زیاده‌روی کرده‌ام؛ چون هر چه تلاش می‌کنید، انگار نمی‌توانید. یقین داشتم که نخواهید توانست. شاید برای همین بود که سفارش کردم به یاد «فاطمه(س)»، سوره کوثر را بخوانید. تلاش کن روز اول ماه ذیحجه، نماز فاطمه زهرا(س) را بخوانی- از کتاب شریف مفاتیح‌الجنان، نوشته و تألیف حدیث‌شناس آگاه و معتبر زنده‌یاد شیخ‌عباس قمی.
ج:
هرکس خاطره‌ای به نظرش می‌رسید، تعریف می‌کرد.
یکی از دوستان، سکوت کرده بود و حرفی نمی‌زد. دست آخر، نگاهش کردم و گفتم:
- تو هیچی نداری که بگی؟!
گفت: چرا... راستش یه خواب خوب و معنوی دیدم که خیلی دلم می‌خواست براتون تعریفش کنم؛ منتها از بس که شماها حرفای «روشنفکری» زدین، ترسیدم بگم و مسخره‌ام کنین.
د:
خیلی سخت است که میلیون‌ها سال تلاش کنی و نسل در نسل، بنی‌آدم را بسازی و آنوقت، کسی- با شکل و شمایل من- پیدا شود و در حالی که همه می‌دانند یک قرن پیش، نبوده، ناگهان ادعا کند که به جای تو نشسته است.
اینجا، فقط من و توییم و می‌دانم که خشمت را برانگیختم (این را از موج‌های بلندی که با یک نفس کوتاهت به «نیل» دادی فهمیدم)... می‌شود به خاطر خداوندی‌ات، پاسخم را بگیرم؟... یادم می‌آید آخرین لحظه، کسی- شاید یکی از همان فرشته‌هایی که موسی می‌گفت- مدام در گوشم زمزمه می‌کرد که از تو کمک بخواهم تا موج‌ها را بنشانی... اگر در همان حال نیز صدایت می‌کردم؛ موج‌های عذابت را می‌نشاندی؟
قرآن کریم، سوره شعرا، آیه 68: ... وَ اِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ العَزیزُ الرَّحیم (خدایت بسیار مقتدر و درهم کوبنده است... در همان حال، بسیار هم مهربان است).