بنت‌الهدی صدر:
«میقات، لحظه شروع نمایش، پشت صحنه نمایش، و تو که آهنگ خدا کردهای، و اکنون به میقات آمده‌ای، باید لباس عوض کنی. لباس! آنچه تو را، توی آدم بودن تو را، در خود پیچیده، پوشیده، که لباس، آدم را می‌پوشد و چه دروغ بزرگی که آدم لباس را می‌پوشد!...» چقدر راست گفته است شریعتی، میان این کلمات و این لباسی است بی‌درز و دوخت که سپیدی‌اش می‌پوشد همه رنگ خاکی تن تو را و بهانه‌ای می‌شود برای بها دادن به تو و اوج گرفتن‌های روح تو. احرام! که به لباس مزین است؛ و در سخنان مرد «مناسک حج» لباس احرام اینگونه توصیف می‌شود: «لباس، نشانه است، حجاب است، نمود است، رمز است، درجه است، عنوان است، امتیاز است، رنگ و طرح و جنس آن، همه یعنی، «من»! و «من» یعنی، تو نه، شما نه، ما نه! یعنی تشخص...» کلمات انگار میان صفحات می‌رقصند و می‌رسند به شعری در وصف احرام میان بالندگی گفته‌های شریعتی که می‌گوید: «در میقات بریز/ کفن بپوش/ رنگ‌ها را همه بشوی/ سپید بپوش/ سپید کن/ به رنگ همه شو/ همه شو/ همچون ماری که پوست بیندازد/ از من بودن خویش به درآی/ مردم شو/ ذره‌ای شو/ درآمیز با ذره‌ها/ قطره‌ای گم در دریا/ نه کسی باش که به میعاد آمده‌ای/ خسی باش که به میقات آمده‌ای/ وجودی شو که عدم خویش را احساس می‌کند/ و یا عدمی که وجود خویش را/ بمیر پیش از آنکه بمیری/ جامه زندگی‌ات را به درآر/ جامه مرگ بر تن کن/ اینجا میقات است.» و چون محرم می‌شوی نماز تو طعم شور باران دیدگانت را پیدا می‌کند. نزدیک‌تر از نفس هنگام جهیدن از دهان و بینی. نزدیک‌تر از رویا وقت آمدن خواب و بیهوشی و مهربان‌تر از دستی که به وقت «تکبیر» همه دنیا را پشت گوش می‌اندازد و تمام قد تو را مقابل دوست‌ترین دوست می‌ایستاند و شکرانه‌هایش را بر زبان جاری می‌کند و سخن می‌شکند در سکوت؛ سکوت همزاد بغضی از ترس و امید زیر پوستت تزریق می‌شود، جریان می‌یابد و تمام تو را لبریز از سجده می‌کند؛ بی‌اغراق.