وقتی درباره پدیده قرآن‌سوزی شنیدم، فقط خندیدم. به خودم گفتم یک کشیش احمق، کبریتی نیم سوخته مقابل خورشید گرفته و می‌خواهد آن را بسوزاند! از این خنده هم احساس غرور کردم. به خودم گفتم، پیش‌بینی امام خمینی(ره) چقدر دقیق بوده؛ پیر جماران هم اعتقاد داشتند روزی اسلام جهانگیر می‌شود و امروز این اتفاق افتاده. اتفاقی مبارک....
شخصا بر این باورم در مواجهه با پدیده‌ای چنین مذموم و نیز اتفاقاتی چون این، باید یک راهکار در پیش گرفت: باید آهن را با آهن سایید. ناگفته پیداست منظورم این نیست که خون را باید با خون شست. منظورم این است اگر آنها برای نفوذ در توده‌های فرهنگی ما به عنوان مثال فیلم «300» را می‌سازند، ما هم بیاییم و با ساخت فیلمی اسلامی پاسخ آنها را بدهیم.یا مثلا اگر من فیلمساز بخواهم فیلمی درباره قرآن بسازم، بی‌تردید کاراکتری طراحی کنم که شخصیت قرآنی و معنوی‌اش بتواند منبع الهام واقع شود و مخاطب متوجه شود که این شخصیت همواره قرآن کریم را سرلوحه کار خود در زندگی قرار داده است. به این ترتیب است که می‌توانیم از مسیر صحیح فرهنگی با حرکت‌های ناپسندی از این دست به مقابله برخیزیم.
ضمن اینکه معتقدم روش غیرمستقیم دراین زمینه خیلی جواب می‌دهد.همان طور که اشاره کردم، کافی است هنرمند مسلمان، در یک فیلم به اشاعه ارزش‌هایی چون عدالت محوری، مهربانی، شوق زندگی، برابری و صفاتی حسنه از این دست بپردازد. تمام این مولفه‌ها همان است که در قرآن وجود دارد.البته ما نمونه‌های عینی‌تر را در تاریخ نه چندان دور مملکت مان سراغ داریم؛ شهدای عزیز ما آیه قرآن را با عملکرد و شیوه زندگی مثالی‌شان تفسیر کردند و بی‌آنکه شعار دهند به راه خدا رفتند.یادم هست، زمانی که فیلمنامه «دل نمک» را می‌نوشتم، از یک آیه قرآن در آن بهره بردم که خداوند در آن آیه می‌فرمود: «انسان گروگانِ کرده خویش است». وقتی فیلم ساخته شد، این پیام در فیلم مستتر بود. یعنی من این آیه را به شکل مستقیم و شعاری در فیلم نگنجاندم.روی این اصل است که معتقدم هنرمندان به مدد پیام‌هایی که در آثار خود می‌گنجانند، می‌توانند به نتایج موفقیت‌آمیز‌تری در برابر این حرکات ناپسند برسند. پیام‌هایی چون عشق، عدالت، انسانیت و...که در قرآن به کرات نسبت به آنها توصیه شده است.
*فیلمنامه‌نویس و کارگردان