حسين جوادي:
مسی از سکوها همانند لکه‌ای کوچک، مهارناشدنی و بسیار سریع به چشم می‌آید. او از نزدیک هم جوانی نحیف اما جان‌سخت و خستگی‌ناپذیر است، بی‌اندازه کمرو و خجالتی. زیر لب ترانه‌ای آرژانتینی را زمزمه می‌کند. این فوق ستاره بارسلوناست که چیزی حدود 10 سال از حضورش در نوکمپ می‌گذرد و این مساله سبب می‌شود تا داستان حضور لئو در بارسا را با هم مرور کنیم. جریان به روزی بازمیگردد که او در جریان یک بازی توجه یک استعدادیاب را به خود جلب می‌کند. کارلس رکساچ، مدیر ورزشی بارسلونا، پس از آنکه لیونل را در زمین دیده بود، این طور تعریف می‌کند: ۵ دقیقه برای دیدن اینکه او برگزیده است، کافی بود. آشکار است که استعدادی بی‌نظیر در پاهای مسی نهفته است؛ چیزی که از فوتبال فراتر می‌رود. وقتی کسی به تماشای فوتبال او می‌نشیند، همانند وقتی است که فرد به موسیقی گوش می‌دهد، گویی هر قطعه در یک ترکیب از هم پاشیده به جای خودش بازمیگردد.
رکساچ می‌خواهد او را خیلی زود از آن خود کند: هر کسی بود، بلافاصله او را با طلا می‌سنجید. آنها روی یک کاغذ بی‌ارزش قرارداد خود را می‌نویسند، روی یک دستمال. رکساچ و پدر کک پای آن قرارداد را امضا می‌کنند. این تکه کاغذ بی‌ارزش زندگی لیونل را دگرگون خواهد کرد. بارسلونا این کودک جاودانه را باور دارد. باشگاه تصمیم می‌گیرد که هزینه‌های هر هورمونی را که ترشح نمی‌شود، بپردازد اما مسی برای درمان راهی اسپانیا شود، همراه با همه اعضای خانواده، پدر، مادر و ۳ خواهر و برادرش که اکنون با او از روزاریو رفته‌اند؛ بدون مدرک و بدون کار و با اعتماد صرف به قراردادی که روی یک دستمال نوشته شده است. با این امیدواری که شاید در این اندام کودکانه بخت و اقبال آنها نهفته باشد. باشگاه در سال ۲۰۰۰ به مدت ۳ سال هرگونه پشتیبانی پزشکی و درمانی مسی را تضمین می‌کند. او در عرض چند ماه اندامش بزرگ‌تر شده و به اندازه‌ای می‌رسد که در واقع در مدت چند سال باید به این اندازه می‌رسید.
مسی با تمرین سخت و پشتیبانی باشگاه نه‌تنها شجاعت که حتی رشد جسمانی لازم را نیز سال به سال و سانتیمتر به سانتیمتر به دست می‌آورد. او زمین نمی‌خورد حتی متزلزل هم نمی‌شود. به دویدنش ادامه می‌دهد، توپ را پیش می‌اندازد، متوقف نمی‌شود، دریبل می‌کند، جلو می‌زند، می‌خزد، فرار می‌کند و فریب می‌دهد. او مهار نشدنی است.
پاهایی که توپ را محکم حفظ و با هر حرکتی آن را کنترل می‌کنند، انگار که دست هستند نه پا. حریفانش با مانورهای فریب دهنده‌اش ناگهان خود را دست خالی می‌یابند. نه از مسی خبری هست و نه از توپ! تماشای بازی مسی یعنی تماشای چیزی فراتر از فوتبال؛ چیزی ورای فوتبال و همطراز با زیبایی. همسان با شور و هیجان. بیننده او دیگر فاصله‌ای میان خود و مسابقه نمی‌یابد بلکه خود را کاملاً در درون آن می‌یابد و با حرکت‌های هماهنگش یکی احساس می‌کند. در جریان مسابقه‌ای میان بارسلونا و رئال مادرید که در آن بازیکنان حریف می‌کوشیدند، او را پی درپی از کار بیندازند، گزارشگر مسابقه گزارش بازی را رها کرده و با هیجان تمام فریاد می‌کشد: او نمیافتد، نمیافتد، نمیافتد! در مسابقه‌ای دیگر میان ۲ دشمن دیرینه فریادهای پرشور«مسی، مسی» با حرف A همراه می‌شود و او از این پس برای همیشه مسیا (ناجی) خوانده می‌شود. بازی او به گونه‌ای سحرآمیز همه را شگفت‌زده و مبهوت می‌کند و مسیح او در فوتبال کسی جز دیگو آرماندو مارادونا نیست. به ندرت می‌توان باور کرد، با این حال زمانی که مسی بازی می‌کند، پاهای مارادونا را در سر دارد؛ درست همانند یک شطرنج باز که در موقعیت‌های مشخصی از بازی از حرکت‌های قهرمانی بزرگ الگوبرداری و درست همان حرکت‌ها را اجرا می‌کند.