سید عباس موسوی: باوجود اینکه همه Second Life را به عنوان یک بازی می‌شناسند اما در این دنیای آنلاین نه از امتیاز خبری هست و نه از فرد برنده. در این بازی هیچ هدف خاصی دنبال نمی‌شود. شخصیت‌ها، فعالیت‌های گوناگونی را در Second Life انجام می‌دهند تا فقط یک دنیای مجازی و دیجیتال را تجربه کنند و ساعاتی را در آن به گردش و جست‌وجو پرداخته و لذت ببرند. برخی از افراد در این دنیای مجازی به داد و ستد می‌پردازند – و گاهی پول واقعی به دست می‌آورند – اما در حالت کلی هیچ تفاوتی نمی‌کند که شما در این دنیای مجازی به تجارت بپردازید یا در کوچه و خیابان‌های آنلاین پرسه بزنید.
Second Life یک دنیای مجازی است که هر کسی می‌تواند وارد آن شود. ظاهر آن شبیه یک بازی ویدئویی است، با این تفاوت که کاربران قادرند در آن به هر کاری که در دنیای واقعی انجام می‌دهند دست بزنند؛ مستغلات و املاک بخرند یا بسازند، داد و ستد کنند، دوست پیدا کنند، ازدواج کنند و حتی به فعالیت‌های غیرقانونی بپردازند. Second Life در سال ۲۰۰۳ توسط لابراتوار آمریکایی لیندن راه‌اندازی شد و در اواخر سال ۲۰۰۶، زمانی که خبرگزاری رویترز تصمیم‌گرفت به صورت شبانه‌روزی اخبار این دنیای مجازی را پوشش دهد به اوج کار خود رسید. طبق گزارش لیندن، تعداد شهروندان مجازی این دنیا به ۹۲/۲ میلیون رسیده است. البته فقط یک دهم این افراد پای ثابت آن بوده و به صورت منظم فعالیت‌های مجازی انجام می‌دهند و آن‌طور که تخمین زده شده، هسته مرکزی آن را ۱۰۰ هزار نفر تشکیل می‌دهند.
نحوه ورود به Second Life
ورود به این دنیای مجازی برای همه کس مجانی است. کاربران به راحتی وارد وب‌سایت آن می‌شوند و شخصیت مجازی‌شان را با مشخصاتی که دوست دارند می‌سازند و برای آن اسم تعیین می‌کنند. افراد برای انتخاب نام کوچک شخصیت مجازی نمی‌توانند از نام واقعی خود استفاده کنند و در ضمن برای تعیین نام‌خانوادگی مجبور به انتخاب یک نام از میان نام‌های از پیش تعیین شده هستند. شخصیت بازی یک ظاهر دیجیتالی با جزئیات مختلف است که از پیش‌تعیین شده و بسته به سلیقه می‌توان آن را انتخاب کرد. اکثر افراد تمایل دارند جنسیت، مدل مو، شکل اندام و لباس‌‌ها را خودشان انتخاب کنند، ضمن آنکه جز درقالب انسان می‌توانند در قالب یک روبات، حیوان یا یک اسطوره نیز به این دنیا وارد شوند. سن مجاز برای ورود به این دنیا ۱۸ سال به بالاست ولی افراد جوان‌تر نیز در بخش نوجوانان Second Life می‌توانند به فعالیت بپردازند.
بعد از ورود
بعد از ورود به دنیای Second Life می‌توانید به هر کاری دست بزنید، چنانکه مثلا وزارت خارجه سوئد، یک سفارتخانه مجازی در Second Life راه‌اندازی کرده است. شخصیت‌های بازی از طریق صفحه کلید توسط کاربران کنترل می‌شوند، راه می‌روند یا تا ارتفاع ۱۷۰ متری از سطح زمین به پرواز درمی‌آیند و همچنین از انواع وسایل نقلیه استفاده می‌کنند. برخی نیز برای لذت بردن بیشتر می‌توانند از هلی‌کوپتر، زیردریایی یا بالن استفاده کنند. اهالی Second Life از طریق پیغام فوری با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند و همانند دنیای واقعی کسانی که دور و بر شما هستند،می‌توانند مکالمات شما را بشنوند یا ببینند. لیندن هم اکنون در حال آزمایش فناوری جدیدی است که به کاربران امکان می‌دهد تا از طریق میکروفن و با صدای واقعی خود با همدیگر صحبت کنند. در صورت راه‌اندازی‌این سرویس جدید، انواع و اقسام صداها با لهجه‌ها و زبان‌های مختلف در این دنیای مجازی به گوش می‌رسد.
فعالیت‌های اقتصادی در Second Life
این قسمت از فعالیت‌ها نسبتا پیچیده است.
Second Life پول رایج و جریان اقتصادی مربوط به خود را دارد. پول رایج آن لیندن بوده و قابل تعویض با دلار آمریکاست به طوری که هر دلار به اندازه ۲۷۰ دلار لیندن ارزش دارد. شهروندان این دنیا از طریق کارکردن، فروش کالا یا خدمات و دیگر فعالیت‌های تجاری درآمدزایی می‌کنند. کاربران می‌توانند دلار لیندن را با پول واقعی از طریق مرکز تبادلات پولی لیندن خریداری و معاوضه کنند یا اینکه در دنیای مجازی درآمدزایی کرده و سپس آن را به پول واقعی برگردانند. به‌عنوان مثال، یک زن تاجر چینی که مقیم آلمان است با فروش مستغلات در این دنیای مجازی میلیونر شده است. وی نخستین شهروندی است که سال گذشته با فروش خانه و زمین‌هایی که فقط در صفحه نمایش جای می‌گیرند یک میلیون به دست آورده و تخمین زده می‌شود که ماهانه ۱۵۰ هزار دلار درآمد دارد. تصویر او که یک قاره تمام و کمال مجازی در Second Life دارد، در صفحه اول مجله بیزنس ویک به چاپ رسیده است. در این دنیا نیز همانند دنیای واقعی، منزلت اجتماعی اهمیت بسیاری دارد و به مانند آن، پول و دارایی تعیین کننده منزلت اجتماعی افراد است. شاید به همین خاطر است که کاربرانی که در بهترین مکان‌های آنلاین زندگی می‌کنند باید مالیات بپردازند یا کسانی که صاحب زمین مجازی هستند باید به جز مبلغی که کاربران عادی می‌پردازند، ماهانه ۹۵/۹ دلار اضافه بپردازند. شهروندان Second Life با هر هفته زندگی در این دنیای مجازی ۳۰۰ لیندن کسب می‌کنند. از آنجا که تعداد شهروندان مجازی
Second Life و وضعیت آن، ظرفیت یک روند اقتصادی خوب را دارد، ماموران مالیاتی در دنیای واقعی نیز دست به کار شده‌اند. سال گذشته کمیته مشترک اقتصادی در کنگره آمریکا اعلام کرد که در حال بررسی وضعیت تجاری
Second Life است. پولی که از این دنیای مجازی به دست آمده باشد، مستلزم پرداخت مالیات است اما بخش درآمدهای اینترنتی آمریکا در حال بررسی این موضوع است که آیا داد و ستدهایی که با دلار لیندن انجام می‌شوند نیز شامل مالیات می‌شود یا خیر.
حضور شرکت‌های بزرگ در دنیای مجازی
هم‌اکنون داد و ستدهای مختلفی انواع مشابه مجازی پیدا کرده‌اند. به طور مثال IBM یکی از غول‌های سازنده کامپیوتر، ۱۲ جزیره جدید در Second Life ایجاد کرده و فروشگاه‌های بسیاری نیز در آنجا افتتاح کرده است. شرکت‌های رسانه‌ای نظیر رویتر نیز در این دنیا حضور مجازی یافته‌اند. سال گذشته یک شبکه رادیویی، یک جزیره استوایی آنلاین در این دنیای مجازی اجاره کرد و با دعوت از افراد معروف دنیای واقعی چند برنامه جذاب تولیدکرد. یک خواننده آمریکایی یکی از آلبوم‌های خود را ابتدا به صورت مجازی منتشر کرد و سی‌دی‌های آن یک هفته قبل از دنیای واقعی روی قفسه‌های فروشگاه‌های Second Life به فروش رسید.
آموزش
بسیاری از کالج‌ها، دانشگاه‌ها و موسسات دولتی از Second Life به عنوان فضایی برای آموزش استفاده می‌کنند. در این دنیای مجازی بیش از ۱۰۰ ناحیه وجود دارد که برای آموزش مطالبی مثل شیمی و زبان انگلیسی به کار گرفته می‌شوند. تحقیقات نشان داده است که نزدیک به ۸۰ درصد دانشگاه‌های انگلستان به نوعی از این دنیای مجازی استفاده می‌کنند و بیش از ۳۰۰ دانشگاه در سراسر جهان دوره‌های درسی‌ای در این دنیا برگزار می‌کنند. حتی موسسات آموزشی‌ای وجود دارند که صرفا در این دنیا فعالیت می‌کنند و از امکانات آن برای دادن خدمات آموزشی ارزان و با کیفیت استفاده می‌کنند. دانشگاه ایلینویز یک کتابخانه مجازی در این دنیا افتتاح کرده است و ناسا یک موزه پروازهای فضایی. همچنین موسسات زیادی از امکانات
Second Life برای برگزاری کلاس‌های آموزش زبان استفاده می‌کنند.
از آنجا که محدودیت سنی برای اعضای
Second Life وجود دارد، امکان گسترش آموزش‌های مدرسه‌ای روی آن وجود ندارد و آموزش‌های مدرسه‌ای فقط به صورت محدود روی بخش نوجوانان
Second Life ارائه می‌شود اما با این حال معلم‌های مدارس و موسساتی که کار آنها آموزش معلم‌هاست از Second Life استفاده می‌کنند.
مذهب
موسسات مذهبی هم در Second Life حضور دارند. اوایل سال ۲۰۰۷ یک گروه مسیحی با نام LifeChurch مکانی به نام «جزیره تجربه» را در Second Life افتتاح کرد. LifeChurch معتقد است، مردم در دنیای مجازی راحت‌تر از دنیای واقعی به این مکان می‌آیند و در بحث‌هایی راجع به معنویات و مذهب شرکت می‌کنند. در همین سال یک کلیسای جامع هم در Second Life راه‌اندازی شد. یک گروه مصری هم منطقه‌ای را در این دنیای مجازی خریداری کرده و در آن به مسلمان‌ها و غیر مسلمان‌ها اجازه می‌دهند پیش از رفتن به حج، در یک مراسم حج مجازی شرکت کنند.